Arsenal

Veel jong, maar vooral veel enthousiast volk in de AB voor het optreden van Arsenal. Het duo Hendrik Willemeyns en John Roan heeft de voorbije jaren een fijne band rond zich weten te verzamelen, waardoor je niet meer enkel thuis in je luie zetel kan luisteren naar hun prachtige muziek, maar ook in de concertzaal zijn ze een van Belgi??s leukste groepen van het moment.

Geflankeerd door de zoetgevooisde Ruth Da Costa, die bovendien een bevallige en sensuele indruk naliet op het podium, kreeg Roan moeiteloos het publiek mee vanaf het eerste nummer. Toen na vijf minuten “Saudade” door de boxen weerklonk, was het publiek niet meer te houden en het feest was definitief gestart voor het volgende anderhalf uur. We werden getrakteerd op een hele resem nummers uit hun nieuwste en hun vorige album.

Arsenal kan voor live optredens intussen beroep doen op een heel gamma aan gastmuzikanten, die blijkbaar maar al te graag hun diensten verlenen. Dat was in de AB niet anders. Mr. Chi mocht een onbegrijpelijk maar best te pruimen rap-nummer ten berde brengen. Ook Gabriël Rios maakte zijn opwachting bij The Coming. Mario Vitalino dos Santos kwam zelfs even op een barkruk zitten vooraan op het podium om, samen met gitarist Bruno op klassieke gitaar, een rustig nummertje te brengen. Starflam-rapper Balo ten slotte zong Personne ne bouge, een stelling die duidelijk tegengesproken werd door het publiek. Alle aanwezigen waren overduidelijk tevreden, zowel voor als op het podium. Als bedankje kwam de band nog twee keer terug en trakteerde ons nog op Mr. Doorman, How Long en opnieuw Saudade, waarbij het publiek nogmaals volledig uit zijn dak ging.

Het is mooi om te zien dat er nog bands bestaan in België die echt kunnen genieten van hun optreden en appreciatie kunnen opbrengen voor een entousiast publiek. Of, zoals John Roan zelf zei op het einde: “Fuck vijfenzeventig  miljoen winnen met de Lotto, tees is de max!”. En dat was het zeker.