Spoon

Wat maakt dat de ene groep het wel maakt en de andere niet? "Kwaliteit", zult u misschien zeggen en u heeft ongetwijfeld gelijk, maar er zijn nog andere factoren die van immens belang zijn om de lijn tussen muziekhemel en de hel der vergetelheid mee te bepalen. Niet van gering belang is daarbij de media. Getuige de recente hype van muziekblad NME rond de Arctic Monkeys. Jawel, een goede groep verdient het om in de schijnwerpers te staan, maar er zijn grenzen. Maar terzake: Spoon was nogmaals in het land en hoewel de AB-Club aardig gevuld was (vorig jaar was de Brugse Magdalenazaal half leeg), werd de grote zaal toch gereserveerd voor (voorlopig) one-hit-wonder Daniel Powter. Wij zouden het zo graag anders zien ?

Als support act was Midlake meegekomen.  Stel je Mercury Rev zonder het zweverige voor of Grandaddy zonder de gitaaruitvallen en je komt in de buurt.  Net als hoofdact Spoon is deze band in Europa vrij onbekend, al zijn ze inmiddels al aan hun tweede album toe.  En precies dat tweede album, 'The Trials Of Van Occupanther', kwamen de heren uit Denton, Texas voorstellen.  De platenmaatschappij had er zelfs een lading promo-singles voor over, die gul werden rondgestrooid in de zaal.  Maar ook op het podium was er iets te zien.  Achter een batterij toetsen, samplers en ander elektronisch geweld werd gemusiceerd op klassieke instrumenten (bas,gitaren, drums, piano) om een organisch en vol geluid te krijgen dat refereert aan de eerder vermelde bands.  De projectie van hun zelf gemaakte videoclips op de achtergrond illustreerde het barokke in hun geluid bovendien uitstekend.  Nee, ook zij worden vast nooit zo groot als Arctic Monkeys, maar hun concert was desondanks meer dan de moeite waard en werd bovendien ook gesmaakt in de zaal.

Al sinds 1994 timmeren Britt Daniel en de zijnen al aan de "road to rock" en nog steeds krijgt Spoon geen airplay op de radio en moeten ze het hebben van een in-crowd.  Dus doen wij de zoveelste poging om zieltjes te winnen voor deze fantastische, bevlogen groep in de vorm van deze live-reportage.  Met The Beast And Dragon, Adored werd meteen duidelijk dat Daniel er zin in had.  Als vanouds schuifelde hij over het podium, terwijl hij zijn gitaar foltert tot het uiterste.  Regelmatig stort hij zich op zijn knieën om zich te buiten te gaan aan een volgende aanval op zijn snaren.  Vaak doet hij dat bovendien voor zijn versterker om zo de feedback te betrekken in de nummers.  Kortom, Daniel geeft zich volledig en wordt dan ook naar werk beloond door het publiek.  De setlist put vooral uit 'Gimme Fiction' en 'Kill The Moonlight' met hier en daar een uitstap naar 'Girls Can Tell' en 'Telephono' en enkele nieuwe nummers als kers op de taart.  De krachtige versie die Paper Tiger meekreeg was erg opvallend, net als het gedreven Sister Jack, waarmee de hoofdbrok werd afgesloten.  Maar er was nog tijd voor een korte bis en Daniel laat in Anything You Want nog eenmaal al zijn demonen los in de  hoop op die manier toch weer enkele zieltjes te kunnen winnen. Alles werd eraan gedaan om te ontsnappen uit de hel der vergetelheid. Wij waren alvast in de zevende hemel.