Indie_Roots_Now

Het romantische aan indie zit hem in het doe-het-zelf-gehalte. Geen van de muzikanten voelt zich te goed om roadie te spelen, om t-shirts te verkopen(John Roderick stond met de glimlach het materiaal van Centromatic aan te prijzen) of om enkele noten mee te komen zingen of spelen. Dat bleek ook tijdens het indie-/roots-minifestival dat de AB had opgebouwd rond publiekstrekker Centromatic.

De twee Nederlandse dames van Sleeping Dog mochten als eerste hun ding doen.  Dat deden ze vooral erg  vroeg, zodat we een stuk van het optreden misliepen.  Xylofoons en elektronica ondersteunen klassieke instrumenten als gitaar en vleugelpiano.  Het lijkt een beetje Cocorosie meets Brian Eno.  De ingetogen zang van Chantal Acda wordt bijgestaan door elektronisch vervormd hondengehijg of ander leuks.  Op een scherm worden intussen (uiteraard zelf gemaakte) computergeanimeerde beelden of gemanipuleerd filmmateriaal vertoond.  Allemaal best interessant, maar niet interessant genoeg om te blijven boeien.  Laat die hond nog maar even verder slapen.

Voor de Willard Grant Conspiracy willen we dan weer wel ons bedje uitkomen.  Dat frontman Robert Fischer een blijvende indruk nalaat, heeft niet alleen te maken met zijn imposante verschijning (op zijn minst 150 kg), maar ook en vooral met zijn gitzwarte teksten en donkerbruine stem.  In die stem kan hij bovendien een wereld van emotie leggen om intrieste liedjes als The Ghost in the Well en Drunkard’s Prayer nog meer op uw gevoel te laten spelen.  Dat hij daarbij enkel wordt bijgestaan door een bassist en een gitarist, is geen bezwaar.  De nummers van zijn nieuwe plaat 'Let It Roll' mogen dan stevig doorrocken, ook in deze light-bezetting (what’s in a name ?) maken ze indruk.  Om het indiegehalte nog extra te onderstrepen wordt ook Steve Wynn er nog bijgehaald om wat achtergrondzang te verzorgen bij Flying Low.

En opnieuw verhuizen we van de box naar de club om John Roderick, voorman van het zwaar onderschatte The Long Winters aan het werk te zien.  Hij is om financiële redenen dan wel alleen om de nieuwe plaat van zijn band te promoten, maar daar maalt hij niet om.  Op elektrische gitaar of piano klinken nummers als Honest en Cinnamon ook fantastisch.  Tijdens het stemmen van Will Johnson's geleende gitaar vermaakt hij het publiek met anekdotes over zijn bezorgde moeder ("steeds je zakdoek gebruiken voor het schoonmaken van je bril, jongen!"), wat de afstand tot het publiek nog verkleint.  De opmerkelijke cover van Wise Up van Aimee Mann maakt ons nog meer vastberaden om die nieuwe (in België nog niet verschenen) plaat van The Long Winters in huis te halen.

Afsluiter van deze lange avond is Clearlake, een jonge Engelse band, die hun meest recente plaat 'Amber' voor een steeds verder leeglopende zaal in de kijker willen spelen. Aan hun muziek en spelplezier kan het niet gelegen hebben, want hun nummers zijn energiek.  Zet deze jongens in het voorprogramma van pakweg Bloc Party en zij krijgen vast de aandacht die ze verdienen.  Dat de zaal leegloopt, moét dan ook te maken hebben met de duur van het programma, want deze band valt niets te verwijten.Centromatic neemt een speciaal plaatsje in binnen de indiewereld. Als South San Gabriel maken deze jongens ingetogen bijna fluisterliedjes, maar bij Centromatic (zelfde band, ander geluid) mag de volumeknop de andere kant uitgedraaid worden en mogen de gitaren al eens lekker scheuren.  Al wordt er met Love You Just The Same nog vrij ingetogen begonnen, dat verandert alras met de avonturen van de Dopeman en The Mighty Midshipman.  Het verwondert ons steeds opnieuw dat hiervoor geen groter publiek bestaat.  Dit zijn tenslotte liedjes, gemaakt met liefde voor het vak, die het verdienen om meer in beeld te lopen.  Af en toe (met name tijdens het slotnummer) gaat Will Johnson zelfs compleet uit de bol en danst en springt hij als een jong veulen over het podium.