Dries Bongaerts, Berang

Op zoek naar verbinding

Marc Goossens
mARTa — 14 november 2026

Het was koud, zaterdagavond in Mechelen, zeer koud. Gelukkig konden we terecht bij mARTa, de gloednieuwe culturele ontmoetingsplaats van de stad, om ons te warmen aan twee beklijvende concerten.

Dries Bongaerts, Berang
Foto: Tricky Troostie

Na twee maanden samen met nog enkele andere organisaties het mooie weer te hebben gemaakt tijdens de Predikheerlijke Zomer, heeft De Floeren Aap de wijk genomen naar de voormalige Heilig Hartkerk. Maar of die concerten nu plaatsvinden in de sfeervolle binnentuin van het Predikheren of in de knusse theaterbox in het voormalige kerkkoor, één ding valt telkens op: de Mechelaar gaat niet naar een optreden om de hele avond met zijn buur te zitten kletsen. Nee, hij toont oprechte belangstelling voor de aantredende artiest, luistert geboeid en spaart de decibels op voor een welgemeend applaus na elk nummer.

Zaterdag 14 november hadden we een hele poos geleden, op een hete zomerdag nog, met dikke stift aangestipt onze kalender. Met lokale held Berang en New Rising Sun had de organisatie dan ook twee namen geprogrammeerd die ons eerder dit jaar hadden verblijd met uitstekend nieuw werk. Dat we hiernaar uitkeken, was dus zacht uitgedrukt. Het wérd ook een memorabele avond, en daar konden zelfs droevige, onvoorziene omstandigheden niet tegenop.

Hoe hij de tel bijhoudt, weten we niet, maar als hij voor elk optreden een streepje zet op de muren van zijn slaapkamer, dan moet die er ondertussen uitzien als de gevangeniscel van Al Capone op Alcatraz. Hoe dan ook, Berang, nom de plume van Bert Janssens, speelde in mARTa naar eigen zeggen het tweehonderdzesentachtigste concert, maar deed dat met het enthousiasme en de gretigheid van een debutant. Afgelopen zomer zagen we hem nog solo, deze keer werd hij bijgestaan door Maarten Iterbeke (bas) en David Van den Bosch (drums, piano).

Het was die zaterdag moeilijk om stil te zitten bij de songs uit ‘Does It Ever Get Better?’ (zoals Fair Winds And Following Seas, Specific Ways Of Being, Don't Keep Your Soul So Close, The Least Fortunate Timeline, de titeltrack en veel meer) en ‘Eternal Friend’ (onder meer Nouveau, Resistance Of Some Degree). Heel mooi was ook de cover van Railroad Man van Eels. Janssens wisselde af en toe de elektrische gitaar af met een akoestische, en laveerde de hele set tussen opgewekte poppunk, jarennegentigindierock en meer ingetogen folk en singer-songwriterwerk.

Tussen de nummers door verwees hij geregeld naar de lamentabele toestand waarin onze wereld zich vandaag bevindt, maar opvallend genoeg weigert hij zich over te geven aan doemdenken. De boodschap die hij wilde meegeven met zijn tweede plaat, is dan ook zonneklaar: blijf warmte vinden in je naaste omgeving, en ga ervan uit dat alles uiteindelijk toch nog goed komt. Het zijn de kleine gebaren die vaak een groot verschil maken. Die levenshouding straalt hij ook uit op – en naast - het podium, waardoor hij zijn publiek ook keer op keer voor zich weet te winnen.

Na een lange afwezigheid straalde New Rising Sun dit voorjaar weer, met het geweldig straffe ‘Fools’. Maar een paar dagen voor het geplande concert in Mechelen lazen we op hun sociale media dat de band wegens familiale omstandigheden van een bandlid niet kon optreden. Als vervanging vaardigde zanger-gitarist Dries Bongaerts zichzelf af voor een semi-akoestische set, waarbij hij werd vergezeld door – we citeren – knuffelberen Olivier Van Goethem (bas) en Charly Engels (drums). De drie spelen al langer samen, maar aangezien het al een paar maanden geleden was dat ze het solowerk van Bongaerts hadden gespeeld, werd er die namiddag nog gauw een uur of twee gerepeteerd.

Op enkele discrete knikjes en knipoogjes na, hadden zijn kompanen weinig aanwijzingen nodig om de gids te volgen tijdens zijn trip doorheen diens eigen oeuvre. Want een trip werd het. Met zijn laconieke, onverstoorbare podiumpersoonlijkheid, zijn uitmuntende, pakkende zang en zijn excellente gitaarspel pakte Bongaerts het publiek meteen in met de solo gebrachte opener South Of Spain, een song van het geweldige ‘Live At Djingel Djangel Antwerp’. Vanaf Certain Blue werd hij begeleid door Van Goethem en Engels, en na What Love Can Do, Farewell Oblivion en About A Rose volgde met Follow The River misschien wel het mooiste liedje dat we dit jaar op een podium hoorden.

Het niveau dat hij van dan af haalde, hield hij moeiteloos aan tot op het einde. Wat volgde waren dus allemaal muzikale hoogtepunten (Until I, War At Hand, You’re Not Alone, To Feel The Blue, In The Meadow, Beminde Vlinder), maar écht memorabel waren For Evermore (met Steven Troch op mondharmonica) en het bisnummer, een cover van Mooi van de Nederlandse kleinkunstenaar Maarten van Roozendaal. Het mooiste moment was ongetwijfeld Worried Man Songs, de afsluiter van de reguliere set, waarin het publiek de “Oh-oh-oh-ooh’s” overnamen terwijl het trio geruisloos van het podium verdween.

Dries Bongaerts nam ons gedurende een beklijvend anderhalf uur mee langs folk, singer-songwriter, blues en zelfs kleinkunst. Hij putte daarvoor vooral uit zijn album ‘Soothing Green’ en uit de live plaat. Die is ondertussen uitverkocht, merkte hij een paar keer op, maar als we na het concert allemaal langs de merch zouden passeren, dan komt er misschien ooit nog een nieuwe persing, voegde hij er besmuikt aan toe.

Een oproep die duidelijk niet in dovemansoren viel, te zien aan de rij toeschouwers die meteen na de set gingen aanschuiven om een cd of een lp te kopen. Het vatte allemaal mooi samen wat muziek en muziekbeleving zou moeten zijn: twee bevlogen, authentieke en oprechte artiesten die elk op hun manier het beste gaven van zichzelf, en tegelijk op zoek gingen naar verbinding met het publiek en die ook vonden.

Dit was zonder meer één van de mooiste avonden van ons muziekjaar…

Dries Bongaerts (Trio), Berang @ mARTa - 14/11/26

← Terug naar overzicht