Mogwai
Het betere verjaardagsfeest
Christophe Demunter
Bozar, Brussel — 13 november 2026
Summer 1997, in de trein naar Kiewit kijken we vooral reikhalzend uit naar ons nieuwste indie-snoepje genaamd Mogwai. Een paar uur later zien we in de Marquee één van de instrumentale Schotten klungelig van het podium de frontstage in sukkelen, en ter plaatse moet een recent nummer nog een naam krijgen. Volgens de overlevering schoof een Pukkelpop-medewerkster hen de SABAM-lijst onder de neus en vulden ze voor die naamloze song dan maar haar naam in op het formulier, vandaar Katrien op debuutalbum 'Young Team', dat een paar maand later verscheen. (de Katrien in kwestie mag zich altijd bij de redactie melden met haar versie van het verhaal). Toen hadden we onszelf gek verklaard hadden we beweerd dat die chaotische, Slint-esque postrockers drie decennia later nog zouden bestaan, laat staan dat ze ooit in de meest prestigieuze concertzaal van ons land zouden staan!

Fast forward naar 2026: Mogwai blaast dertig kaarsjes uit en speelt in de Henry Le Boeuf-zaal van Bozar. Weinig bands zag ondergetekende vaker dan Mogwai (achtendertig and counting), maar dit was wel de zeldzame keer zittend - de andere keer was in het Koninklijk Circus, toen ze de soundtrack voor 'Atomic' integraal brachten. Bij de intensere passages in de set, voelde dat soms wat onwennig, maar eigenlijk was het toch zalig onderuit zakken en genieten. Evenzeer genoten we op het spreekwoordelijke puntje van de pluchen stoel, want dit was een Mogwai-show om duimen en vingers van af te likken. Met een setlist die voor meer dan de helft bestond uit vroeg werk van minstens een kwarteeuw oud, werden de doorwinterde fans overvloedig bevredigd, maar ook recentere of minder bekende songs pasten als een Zwitsers raderwerk in een piekfijn uitgebalanceerde setlist. De band plukt elke avond een andere selectie songs uit de intussen indrukwekkende trommel aan albums, ep'tjes en soundtracks, en naar onze bescheiden mening werden onze oren in Brussel echt vertroeteld.
Al bij opener Heard About You Last Night bleek hoe machtig Mogwai de magistrale klank van de zaal uitspeelde. Even later voelden we de uitbarstingen van Hi Chaos, het jongste nummer in de set, dan ook tot in onze diepste vezel. Rrrrillingen. Herkenningkreetjes stegen op uit het publiek bij de eerste tonen van Cody, een rustige track uit het gelijknamige album uit 1999, waarna meteen een vroege apotheose volgde met publiekslieveling en vintage postrockanthem Xmas Steps. Net voor het optreden stootten we in de wandelgangen van Bozar op een vroegere broodheer die vooral de soundtracks van Mogwai kan smaken. Vaak halen die songs de setlist niet, maar in Brussel werden we wel verwend met Titles uit de misdaadserie 'Black Bird'. Don't Believe The Fife herinnerde er nog eens aan dat de Schotten ook in de tweede levenshelft met kop en schouders boven de genregenoten bleven uitsteken, maar daarna stond de rest van de avond wel in het teken van de oudere catalogus.
Vergeten of zelden gespeelde songs als Small Children In The Background of Superheroes Of BMX uit de allereerste ep '4 Satin' uit 1997 bewezen hoe invloedrijk Mogwai is geweest. Het mag geen toeval zijn dat al een jaar na die release, in 1998 een Canadees magazine een lokaal groepje omschreef als het bastaardkind van Mogwai en Rachel's. Dat groepje was Godspeed You ! Black Emperor. O ironie, tijdens corona hield Stuart Braithwaite zich via zijn pseudoniem 'plasmatron' op Spotify onledig met een playlist "cody influences" waarin we tussen Spiritualized, The Cure, The God Machine, Hood, Pavement, Codeine, Smog en Hood ook Godspeed terugvinden. Die ene keer dat incest wel ok was?
Maar goed, we wijken af, terug naar Bozar, waar oh's en ah's spontaan opstegen bij de eerste klanken van Auto Rock en 2 Rights Make 1 Wrong, met Barry Burns' stem door de vocoder gejaagd. Braithwaite, de spaarzame woordvoerder van dienst, beperkte zich vooral tot welgemeende "Merci beaucoup, thank you"'s maar plots had hij toch een "announcement". We anticpeerden spontaan nieuwe concerten, maar hij wees er gewoon op dat het Burns' verjaardag was. Warm applaus, maar de collectieve "Happy birthday to you" bleek toch een brug te ver. Geen erg, want ook op ons verjaardagsfeestje zouden we de voorkeur geven aan afsluiter You're Lionel Richie.
Vriendelijk wuivend verdween de band in de coulissen terwijl iedereen in de zaal kon beginnen verlangen naar zijn/haar/hun favoriete bisreeks. Wij hoopten hard op My Father, My King (dat ze ooit voor het eerst live brachten in de Botanique). Maar we werden even blij van de triple bisreeks waarin May Nothing But Happiness Come Through Your Door (één van de eerste nummers waar Barry Burns aan meeschreef nadat hij in 1998 de band vervoegde) zich wrong tussen New Paths To Helicon Part 2 en Part 1, twee songs die we ook in 1997 op Pukkelpop mochten horen en die de zo dertigjarige cirkel tussen luid en stil rondmaakten.
Een magistraal optreden van een band die ook lang na het iconische werk uit de vorige eeuw geen millimeter aan spankracht moest inboeten. In ons enthousiasme mogen we ook de puike opwarmer Forest Swords niet vergeten. Dit eenmansproject, dat eerder al tourde met Mogwai (en niet zo lang geleden nog verblufte in de AB), serveerde zowel weinig behapbare soundscapes als withete tracks zoals Crow, waarvan we ons afvroegen of ze niet zouden misstaan op een outsider darkroom stage op Tomorrowland.
Een nieuwe plaat had Mogwai in Brussel niet onder de arm, maar begin 2027 kun je wel onder de laatste naalden verliezende kerstboom 'Happy Tears' verstoppen, een (twee- of vierdubbele) plaat die hoogtepunten uit het oeuvre combineert met nieuw materiaal zoals de recente single Underground (met Iggy Pop!!) of een herinterpretatie door Adam Wiltzie, genaamd Brand New Paths To Helicon 1. Benieuwd!
