Westside Cowboy - Wyatt

"The Mancunians are coming!" De Botanique had in het Museum een Manchester-avondje georganiseerd, met als hoofdact de nieuwe ster aan het indierockfirmament Westside Cowboy. Het waren andere Mancunians, het jong getalenteerde Wyatt, die in een uitverkochte Botanique de debatten mochten openen voor de ondertussen al populaire stadsgenoten.

Als opwarmer kon Wyatt tellen. Aangevuurd door energieke energieke alt-countryrock-getinte songs, stond iedereen op scherp om Westside Cowboy te ontvangen. Hun passage op Rock Werchter bleef niet onopgemerkt met lovende kritieken alom. Ondertussen is er ook nog 'It Goes On', het schitterende eerste album. Het viertal slaagde er zelfs in om een eigen genre uit te vinden dat ze britanicana doopten, een vlag die zeker de lading dekt in songs als het speelse, vierstemmig gezongen Don’t Throw Rocks of het traag walsende Strange Taxidermy. Maar evenzeer legden ze ons het vuur aan de schenen met stevige indierockers, die alle vingertjes de lucht in lieten gaan zoals Kick Stones (The Boys), het swingend vrolijke Paperchains of het schitterend naar een climax opgebouwde Coyote, dat toch de nodige dansbeentjes in beweging zette. En dan was er nog de afsluiter You Could Have Died There On The Dancefloor voor de fans, die dat dansen wellicht iets te letterlijk genomen hadden.

Met deze laatste boodschap in het achterhoofd en blij dat we het overleefd hadden, trokken we met een warm hart tevreden de herfstige nacht in. Een concert van een stel Britse cowboys om in te kaderen.