Water Damage, Christina Carter & Jeffrey Alexander

Ons nieuwjaarsvoornemen ligt al klaar: we gaan vaker naar BRDCST gaan. Want sinds een tijdje is BRDCST niet enkel een lentefestival, maar ook een keurmerk voor avontuurlijke concerten in de Ancienne Belgique.

Met Water Damage namen we al een voorproefje. Waarom wachten op de jaarwisseling? We gingen voornamelijk af op dat label en op de omschrijving op de site van de AB: "Longform drone based music".

Het voorprogramma was Christina Carter & Jeffrey Alexander, Texanen uit Austin, die voor deze gelegenheid een Engelse drumster hadden meegenomen. De muziek van Carter zou men een tijdje geleden allicht nog omschreven hebben als "freak folk", maar dat label is niet meer zo in zwang. Zij werkt al bijna vijfendertig jaar op het snijvlak van poëzie en vrije muziek in relatieve obscuriteit. Ook in de Club van de AB bracht deze affiche weinig volk op de been.

De vier stukken muziek bestonden uit een lang vertelsel, enige poëzie en een portie stemacrobatie. Die stem was niet glashelder, maar ze compenseerde dat gebrek ruimschoots met originaliteit. De zweverige gitaar van Jeffrey Alexander met af en toe een loopje en veel tegendraadse akkoorden maakte dat het geheel psychedelisch aandeed. De drums waren minimaal, voorzichtig, zoekend bijna, met onder andere een kleine speelgoedxylofoon in een leuk bijrolletje. We moesten een klein beetje aan Joanna Newsom terugdenken, maar eigenlijk is dat een manke vergelijking. Ze vermeldde dat wat ze speelde op het internet te vinden was als 'Texas Modern Exorcism' en die titel vat de muziek perfect samen.

Water Damage, dat waren negen muzikanten. Soms zijn ze met tien, soms doet er iemand mee op saxofoon, soms gebruiken ze elektronica. In Brussel speelden er twee drummers, die in het midden van het podium tegenover elkaar stonden opgesteld. Daarrond stond iemand met een zelfgemaakte tweesnarige viool, iemand met een besnaard blok hout, dat ook een beetje op een viool leek, en vijf gitaristen met conventionele elektrische gitaren.

Eerst werd de band voorgesteld en werd er uitgenodigd tot gejuich voor de verkiezingsresultaten in Amerika en meer bepaald in Texas, waar ook zij vandaan komen. Dan zetten de drummers een stevig tempo in, synchroon spelend. De andere instrumenten vielen snel in. De song leek op organische techno. Initieel wachtten we nog op verandering, maar na een tiental minuten, misschien meer, beseften we dat het om de herhaling te doen was en dat we dit eerder als een technoset moesten beschouwen met vlagen lawaai, die overwaaiden, op een onaflatend, monotoon drumritme. De viool speelde snerpend twee noten over de geluidsmuur van de gitaren heen, hetgeen hypnotiserend werkte. Het bleef duren en leek uiteindelijk wel een uitputtingsslag. Toen de band na goed veertig minuten stopte, leek dat voor de drumster geen moment te vroeg. Ze had even nodig om te bekomen.

Hadden we echt maar één nummer gehoord? Of was er meer veranderd tussen begin en einde dan we hadden opgemerkt? Die twee noten waren een constante geweest en de drums waren ook nooit van het ritme afgeweken. De gitaristen veranderden bij momenten zichtbaar van speelwijze, maar de individuele ingrepen gingen telkens op in het geheel.

Veertig minuten lang hadden we ons slechts zelden afgevraagd hoe lang dit nog zou doorgaan, maar eerder of het niet goed zou zijn om hier uren, dagen of zelfs weken mee door te gaan. Zolang die twee dissonante noten bleven klinken, kon ons niks gebeuren en waren we veilig in een cocon van noise.