The Fray

Dat je een band na één of twee hits niet meer op de radio hoort, is vaak erg jammer. Ok, de lijst met beschikbare nummers is oneindig, maar hierdoor voelt het soms alsof een band uitgebloeid is na het "grote succes". In Poppodiium 013 bleek dat dat met The Fray niet het geval was.

De Tilburgse 013 gaf plaats aan twee acts. Jen is de artiestennaam van Jente Neels, de Belgische singer-songwriter en gitarist. Enkele weken geleden bracht ze debuutalbum 'Any Questions?' uit en nu stond ze klaar om die voor de grote zaal van de 013 Tilburg ten gehore te brengen. Jente is ook nog onder meer gitarist van Pommelien Thijs, maar hier had ze een eigen band bij.

Het eigen werk valt onder de noemer poprock en daarmee duikt ze in situaties, waar ze als twintiger tegenaan loopt. Vanavond zette ze een stabiele set neer met de songs van dat album als I'll Do It Myself, Painkiller en Be Mad. De vocalen bleven strak en steady door het optreden heen en vol energie sprong ze met de muziek mee. De duidelijk aanwezige backingtrack met luide achtergrondzang was vaak wel een zure appel om doorheen te bijten en gaf het idee dat ze zich hierachter verborg.

De uit Denver afkomstige The Fray is de band van schoolvrienden Isaac Slade (zang) en Joe King (gitaar). Helaas besloot Slade in 2022 de band te verlaten, waarna King de rol als frontman heeft opgepakt. Met deze line-up brachten ze een ep en eerder dit jaar een volledig album uit.

Op een schemerig en mistig podium zagen en hoorden we de band hun plek innemen en meteen beginnen met een de beat, die zich vormde tot A Light That Waits, afkomstig van dat laatste album. Tijdens Hurricane gebruikte King het gehele podium om de uitbundige danskunsten te showen. Met Heartbeat daar nog achteraan werd de energieke set op gang getrokken.

Look After You doorbrak die energieke flow en zorgde door de piano in te zetten en het a capella einde voor een gevoelig moment. In de videoclip van Tasted Glory is een lichtstraal te zien, die door spiegels naar alle kanten wordt weerkaatst. King wist dit op het podium na te bootsen met een schijnwerper aan de zijkant van het podium, waarvan hij het licht als een zoeklicht langs de bandleden naar de zaal liet reizen. Dezelfde clip wordt gebruikt voor Wherever You Reach For Me en King hield een glazen bal met gestrekte arm boven zich, waarna er vanuit meerdere hoeken lichtstralen op werden losgelaten, die dan alle kanten op schoten.

Little House was één van de sterkere songs van de avond. Het gaat van rustige piano naar brute gitaren en gecombineerd met de lichtshow, liet de track nog meer indruk na. Dan was het tijd voor de eerste van de twee grote hits. Over My Head (Cable Car) werd op luid gejuich onthaald en door vrijwel het hele publiek luid meegezongen. Aan het gegoogle rondom ons was duidelijk te zien dat velen nog niet vertrouwd waren met de nieuwe zanger, maar Joe Kings stem kon de vergelijking met die van zijn oude schoolvriend best aan.

Als toegift was er uiteraard ook nog How To Save A Life, waarmee de avond mooi werd afgesloten. De vijfkoppige band zette een sterke set neer en liet zien dat ze na al die jaren ze nog steeds met de nodige drive doorgaan.