Sonic City

Op papier keken we vandaag vooral heel hard uit naar Shearwater en Loma. Helaas hadden we dat papier beter nog eens op voorhand deftig bekeken, want pas toen we thuisbasis Gent uitreden, viel op dat de laatste festivaldag een half uur vroeger begon dan zaterdag. Om 13u dus, en dat merk je ergens tussen Gent en Nazareth… om 13u. Auwch.

Gearriveerd in Depart (jaaa, dit klinkt raar) konden we nog de tandem Hail Mary / A Long Time Away vervoegen. Op zich een rare aaneenschakeling van erg spaarzaam, bezinnende song en een overvolle, met stadionproporties flirtende song, maar het werkte wel degelijk. Shearwater-frontman Jonathan Meiburg gaf net voor het eind van de setlist nog mee dat ze er drie kwartier later al terug zouden staan als Loma. "Totally different band with a different singer, en eigenlijk zijn ze beter". Door hun voor 90% gedeelde bandleden, noemde hij de gezamenlijke toer een "battle of the bands" (wie won, lees je verder). Als aanloopje naar Loma kregen we als afsluiter het rustig ingezette The Only Sound I'm Afraid Of uit hun laatste album 'The New World' dat zich tot ontpopte tot apeteose overspoeld met donkere gitaren. Een mooie troostprijs voor het gemiste begin van de derde festivaldag.

Knop omdraaien en een ander register opentrekken, dat stond ons te doen bij Piss in de Club. Toen we de zaal binnenstapten, was zangeres Taylor Zantingh net haar handleiding bij het optreden aan het afwerken, als was ze een stewardess die de vlucht inleidde. Tot daar elke vergelijking met een chartervlucht naar de zon. We hoorden en zagen die muzikanten hun instrumenten geselen als was het de snedige en boze soundtrack bij de zangeres die haar teksten of pamfletten nu eens declameerde, dan weer krijste. Qua intensiteit een hoogtepunt van Sonic City, tenminste voor wie oprechte pokkeherrie met een gewetenschoppend verhaal kan smaken op zondagmiddag. Grauw, rillend en dreigend, en het oeuvre van Stephen King tot een sprookjesbundel herleidend. Soms een beetje met overacting flirtend, maar de erg lang gevlechte Zantingh was duidelijk oprecht en terecht boos. De boodschap werd kort en – vooral – krachtig binnengeramd want na een half uur was Piss uitgeraasd en konden we nog een kleine stukje Rosie Stuart meepikken.

De laureaten van Stubru's "De Nieuwe Lichting" klonk na de heftige heisa van Piss een beetje als een rockband uit een bouwpakket, maar Boomerang bewees dat binnen de lijntjes kleuren niet saai hoeft te zijn. Zonder haar drie kompanen, zette ze vervolgens in haar eentje Rosie To Go in. De Box hing benieuwd aan haar lippen. Terwijl de bandleden hun instrumenten terug oppikten, bekende ze dat Sonic City het spannendste was dat ze dit jaar deden (waarna ze een bedankje richtte aan hun booker Steven). Radiohitje Cupid was next, maar mij repten ons naar onze afspraak met Loma.

Je kan de bizarre wereld daarbuiten trotseren door zoals Piss op de barricades te kruipen, of door je terug te trekken in een warme cocon. Zo'n cocon is de habitat van Loma, in pure duyster-stijl. De eindredactie had ons met aandrang opgedragen platgereden adjectieven als 'bezinnend', 'flirtend', 'snedig', 'heftig' of 'bloedmooi' te mijden in dit verslag. Maar helaas, ook dat laatste konden we niet omheen want Loma was ronduit… bloedmooi. Na een lange intro met Dan Duszynski op keys en Emily Cross met een soort belletjes-koker, vervolledigden de overige vier bandleden de line-up voor een ronduit prachtig concert. We hadden bijna tien jaar moeten wachten om Loma eindelijk eens aan het werk te zien maar, damn, dit was het wachten zo hard waard. Elk akkoordje, elke noot, elk accentje en elke tekstflard pasten hemels in elkaar alsof de zes artiesten therapeutisch in veertig minuten acht diamanten slepen. Na de set van Shearwater kon hun materiaal gewoon blijven staan, dus kon zangeres - mogen we nog eens 'hemelse' gebruiken? - Emily Cross ene stukje meepikken van Piss. "Wow! Zo goed! Ik stond achterin de zaal te huilen". Wel, wij hielden het bij dit Loma amper droog.

Na een het optreden voltrok zich een soort bedevaart naar hun merchtafel. De lange file aldaar deed ons noodgedwongen DEEWEE-protégé Leo Vincent skippen en meteen doorreizen naar de wondere wereld van Natasha Pirard. Ingesloten in een hok afgebakend door een bandopnemer-tape die ook de ambient ruggengraat van haar soundscape vormde, bracht ze een fragiele, betoverende set waaruit we pas ontwaakten toen ze er voor het slot een zelfgeknutselde cello bijhaalde.

Van Natasha Pirard naar de stoere, folky rock van Zoh Amba, het was even wennen. We luisterden naar songs die songs wilden zijn maar het nooit echt werden. Niet erg experimenteel of free jazz, maar desalniettemin een taaie set om te verteren. We bleven uit nieuwsgierigheid hangen maar de honger werd nooit echt gestild. Maar, de weg zoeken was even voldoenend als de weg daarwerkelijk ook vinden, want plot was het gedaan en verliet het trio het podium .. en smaakte het tóch naar meer.

Sonic City raast voorbij op drie podia, dus moeten al eens keuzes gemaakt worden. De dansbare postpunk met vleugjes industrial en electric body music van Curses klonk er uitnodigend. Alles uit de jaren tachtig (waar we niet perse vies van zijn) op een hoop gegooid, maar toch trokken we verder richting Feu St-Antoine. Dit eenmansorkest heeft een verleden in Essaie Pas, waar ook Sonic City-curator Marie Davidson haar sporen verdiende, maar integenstelling tot zijn – tevens echtelijke – partner bracht hij in Kortrijk een melancholische set die als een zachte massage aanvoelde. Pierre Guerineau (nee, hij heet niet echt Feu St-Antoine) kronkelde gitaar en zong over een grotendeels vooropgenomen track, wat het een beetje statisch maakte. Maar wanner de gitaar aan de kant mocht en hij achter z'n laptoppupiter post vatte, werd het gelukkig iets voller .. en werd het gevecht met het namiddagdipje (en tweeënhalve dag festival in de benen) iets makkelijker.

Met het energieke PVA dachten we het dipje definitief te nekken, maar helaas kreeg hun laptop net tijdens hun laatste show van het jaar een burn-out. Amper een halve song in hun set, lag het zaakje minutenlang stil, maar eens het akkefietje verholpen was, werd de draad van opener Peel terug opgepikt en waren de Londenaars onstopbaar. Niet alleen liep hun toer ten einde, ze wilden ook een dubbeldik feest bouwen om hun derde passage op Sonic City te vieren. In 2019 stonden ze tijdens hun eerste Europese tour in de kleine bovenzaal (die tegenwoordig dienst doet als merch bazaar), en drie jaar later stonden ze ten tijde van hun debuutplaat 'Blush' op de openingsdag ("met Gilla Band", wist zangeres Ella Harris zich te herinneren). We stellen voor dat ze hun abonnement nog even bijhouden en over een paar jaar terugkeren naar Kortrijk…

Ook dansbaar, maar dan in het straatje van de oldskool acid house en techno, was de set van het duo Paranoid London. Een lekkere trip naar de nineties voor (niet al te veeleisende) fans van pakweg Underworld. Wij gaven onze benen a hundred minutes off en gingen eens piepen bij .618 in de Box. Nick Rony (nee, hij heet niet echt .618) wandelde anderhalf uur eerder de zaal binnen en we hoorden 'm aan een technicus vragen waar hij z'n rugzak mocht laten. "Ik moet hier straks spelen". Veel meer dan een laptop en een doos knoppen had hij inderdaad niet bij. De Haitiaans-Canadese artiest werd gecureerd door Marie Davidson, die in zaal goedkeurend stond toe te kijken. Ook wij genoten even van zijn warme, ijle geluidstexturen maar keerden toch op tijd terug naar het moederschip genaamd Main Stage.

Hoewel curator Davidson de dag mocht afsluiten, was Dry Cleaning de ongekroonde hoofdact en leek het dus niet slecht om tijdig een plaatsje vooraan in te palmen. Het concept – een letterlijk en figuurlijk geweldig musicerende band met temidden daarvan een schijnbaar verdwaalde en ongeinteresseerd vertellende Florence Shaw – is intussen gekend en voorspelbaar, maar toch beklijft de band telkens weer. Zo ook op Sonic City, met een set die aanvankelijk knipoogde naar het verleden (met Strong Feelings en Gary Ashby uit hun twee vorige platen) maar vooral het dit jaar verschenen 'Secret Love' in de kijker zette, inclusief de song Grass die enkel op de deluxe versie van de plaat staat. En Florence Shaw, die doorprikte zelfs een paar keer de nonchalanche met een spontane glimlach. We werden we zowaar blij van!

We gunden onszelf een pauze in het gezelschap van een duo taco's aan de foodtrucks. De man achter de toog raadde ons zowel de pikante rode bieten-relish als de zoete mango-relish aan, onverwachts bleek het een voorbode van onze volgende twee korte muzikale pitstops. In de Club bracht ene Lord Spikeheart in z'n eentje een set die harder binnenkwam dan een volledige jar van die rode bieten-relish. Enkel gewapend met een kop dreadlocks en een microfoon bracht de Lord een variant van Ho99o9 tot de derde macht. Die band vonden we eigenlijk al voldoende luid, snel en verpletterend genoeg, dus aan de machtsverheven versie aangevuurd door een Lord die krijste als Black Francis die gevierendeeld werd, hadden we aan het eind van het weekend niet echt behoefte. Om verder te gaan met ons culinair narratief, stootten we in de Box op de zoete triphop van Keiyaa uit Chicago. Sappig als een … mango, maar ook in dit genre savoureerden we al betere protagonisten.

Restte enkel nog afsluiter Marie Davidson… en we zijn er nog steeds niet uit of dit nu een abominabel dieptepunt was in de geschiedenis van Sonic City, dan wel een geniaal stompend en pompend slotspektakel. De Canadese schoot haar feest op gang met Demolition – met de zelfzekere frase "I do what I do and I do it well" maar dat alles kapot!-idee haalde haar ongewild sneller dan gepland in. Na een paar songs moest even een cd-speler ge-reboot worden en iets later deed ze het verder met slechts een van de twee modules. Nu, echt veel tijd spendeerde ze er niet want Marie Davidson wou vooral pronken en opjutten vooraan het podium, of tussen de fans op de voorste rijen. DJ'en zonder handen maar met tanden. Het ging van plat naar platter, maar de gimmick loerde steeds om de hoek, zoals in de songfestival-fähige Franse discopop die in Renegade Breakdown als een oorwurm binnensluipt. Ironisch misschien, maar 'renegade breakdown' zou een mooie ondertitel zijn bij Davidson's show… Toch was het feest nog niet voorbij want na deze afsluiter kregen we ruim buiten de tijd nog een afscheidscadeautje met Push Me Fuckhead. Sonic City was naar eigen zeggen haar laatste optreden voor een tijdje, dus dat mocht vooraan springend tussen het publiek worden afgerond. Misschien dan toch een pompend slotspektakel voor deze editie?

Exit Sonic City 2026, enter het gissen naar de curatoren van Sonic City 2027. Tot dan!