Predikheerlijke Zomer - Hummie, Lien Schoeters, Berang

Het was, na alweer een bloedhete dag, heerlijk toeven in de binnentuin van Het Predikheren. In dat barokke klooster uit de zeventiende eeuw vond na een grondige restauratie niet alleen de Mechelse stedelijke bibliotheek een nieuw onderkomen, elke zomer kan men er ook terecht voor een hele reeks (Predik)heerlijke concerten. Op zaterdag 11 juli speelden daar met Hummie, Lien Schoeters en Berang drie Mechelse songsmeden een thuismatch.

“Eendracht maakt macht”, moet het drietal gedacht hebben, toen ze enkele maanden geleden op het idee kwamen de krachten te bundelen. Ze wilden er in het mooie decor van Het Predikheren een onvervalste, Mechelse singer-songwriteravond van maken. En dat daar echt wel een publiek voor bestaat, werd al gauw duidelijk. Bij aankomst, een half uur voor de eerste act, was de binnentuin al aardig gevuld. Toen Hummie om acht uur de gitaar omgordde, waren nagenoeg alle stoelen bezet.

Hummie, nom de plume van de aimabele, immer bescheiden Pieter Van Humbeeck, is met de intimistische, sfeervolle en verhalende liedjes een graag geziene (en gehoorde) gast op kleinere muzikale evenementen in de stad. Hij was dan ook de geknipte man om op deze gezellige locatie de debatten te openen. In het recente verleden kon hij al (net zoals zijn twee collega’s) onder meer bewonderd worden tijdens Lokale Helden en Reveil (de verbindende troostconcerten op 1 november), maar ook op Maanrock, waar hij vorig jaar in de Theatertuin en tijdens 'Korenmarkt Leeft' twee erg knappe soloconcerten gaf.

Met de regelmaat van de klok duikt hij ook een opnamestudio in om vervolgens bloedmooie liedjes als A Start, The Cave en Wandering Wondering los te laten op de wereld. Met de recentste single opende hij overigens de set, en daarbij kreeg hij op het podium het gezelschap van zijn zus Sophie op zang en van pianiste Lilandra Boulais. Die laatste zou hem tijdens het concert nog een paar keer begeleiden, net als gitarist Jordy Lindelauf. Die bewees met de pop- en rockcoverband Star Flavour al van vele markten thuis te zijn en was ook in Het Predikheren de juiste man op de juiste plaats om de breekbare liedjes van Hummie te voorzien van extra "jus", textuur en sfeervolle toevoegingen.

Hummie zelf wist met warme, donkere stem de aandacht van de aanwezigen gedurende drie kwartier moeiteloos vast te houden. Niet alleen de inbreng van Jordy Lindelauf en van Lilandra Boulais zorgde ervoor dat dit een opvallend gevarieerde set werd, in songs als Mad en (toekomstige single) The Killer In Me werd af en toe ook een hele andere, iets r(a)uwere kant belicht van deze getalenteerde liedjesschrijver. De liedjes over liefde, verbinding, de zoektocht naar mentale rust en troost verdienen zo onderhand wel een groter publiek. Dat die eerste ep of langspeler maar niet te lang meer op zich laten wachten!

De tweede Mechelse artiest die mocht aantreden, was Lien Schoeters. daMusic was er bij tijdens de voorstelling van haar eerste ep (in de Mechelse stadsschouwburg) en van langspeeldebuut ‘Safe Harbour’ (in pianoatelier Stay Tuned in Muizen) zodat we wisten dat ook dit optreden er één was om echt naar uit te kijken. Van de drie songschrijvers die aantraden in Het Predikheren, is zij wellicht diegene die al het langst aan de weg timmert. Hoewel ze al op jonge leeftijd liedjes begon te schrijven, duurde het een tijdje vooraleer ze daar echt mee naar buiten trad. De eerste stappen zette ze met concerten in het Mechelse cafécircuit, maar niet veel later verzamelde ze een heuse band rond zich en stond ze als A Linn Thing (met Tom Kestens, Patrick Steenaerts en jazzmuzikanten Herwig Sheck en Koen Lieckens) zelfs op de affiche van Rijmrock en Maanrock.

Haar muziek wordt vaak omschreven als toegankelijke pianopop met een jazzy toets, maar dat zegt natuurlijk niet alles. In de eerste plaats maakt ze liedjes die tegelijkertijd heel erg persoonlijk en herkenbaar zijn. Bovendien is dit een artieste die je zeker live aan het werk moet meemaken, want er gaat niets boven iemand eigen werk zien vertolken. Lien Schoeters ging zaterdag bij momenten helemaal op in de songs en dat zorgde voor een boeiende, meeslepende set die veel te kort aanvoelde.

Werd ze in Muizen nog bijgestaan door Olaf Janssens, de multi-instrumentalist met wie ze de recentste plaat maakte, dan zorgde in Het Predikheren Pieter Peirsman (zie ook Hooverphonic, Slow Pilot, Walrus) voor ondersteuning op backingvocals, elektrische en akoestische gitaar. Met tweeën zeilden ze langs de mooiste songs uit ‘Safe Harbour’ en de titelloze ep, waar Pieter Peirsman nog aan meewerkte. Dat de wisselwerking tijdens die "oudere" songs vlekkeloos verliep, lag dan ook voor de hand, maar ook tijdens de liedjes van de tweede plaat voelden en vulden de twee rastalenten elkaar blindelings aan. Uiteraard mochten en konden pareltjes als Support And Understanding, Empty Fridge, Backpack en An Hourglass niet ontbreken, maar voor ons was het orgelpunt toch letterlijk en figuurlijk Sing, waarmee ze de set afsloot.

We hebben geen streepjes gezet, maar afgaande op zijn sociale media hebben we een meer dan donkerbruin vermoeden dat Bert Janssens – aka Berang – van de drie de afgelopen maanden veruit de meeste kilometers op de teller heeft staan. Sinds de release van ‘Does It Ever Get Better’, de uitmuntende tweede langspeelplaat, lijkt het wel of hij geen seconde heeft stilgezeten. Er waren niet alleen de bandshows naar aanleiding van dat nieuwe album, er volgden ook een pak soloconcerten in eigen land, maar ook in Duitsland en Nederland.

Het optreden in Het Predikheren was naar eigen zeggen zijn tweehonderdzeventigste ooit en daar wilde hij absoluut iets speciaals van maken. Net als Hummie en Lien Schoeters draagt Berang verbinding hoog in het vaandel en dat kwam in de bindteksten meer dan eens tot uiting. Berang staat dan ook, ondanks de rare tijden waarin we ons bevinden, erg positief in het leven, en op de titel van de recentste worp antwoordt hij zelfs steevast en met overtuiging “Ja!”. Toch mogen we hem niet afdoen als een onbezonnen zondagskind, want ook hij werd al geconfronteerd met de donkere kanten van het leven. Zo moest hij veel te vroeg afscheid nemen van zijn moeder, een ingrijpende gebeurtenis waarnaar een paar keer werd verwezen: “Ik wil vanavond liedjes brengen die mijn mama me nog heeft horen spelen, maar ook liedjes waarvan ik denk dat zij ze ook leuk zou hebben gevonden, als ze die nu kon horen.”

Gedurende een klein uur plukte Berang - die van ver wat deed denken aan een jonge Wannes Van de Velde - dan ook de mooiste kersen uit zijn oeuvre, dat wordt gevormd door de ep ‘Modest Beginnings’ (waaruit we de titeltrack en Contrasting Directions te horen kregen), debuutlangspeler ‘Eternal Friend’ (Minutes Of Our Time, Nouveau, Aiming For The Bottom, Florist, Every Other Year, Resistance Of Some Degree) en 'Does It Ever Get Better?’ (de titelsong, Specific Ways Of Being, Safe And Satisfied, Support Of Any Kind). Bissen deed hij met Eternal Friend en met Eels-cover Railroad Man. Was dit nu punk met een folkziel of folk met een punkattitude? Wij zagen in ieder geval een begeesterde muzikant die de snaren van de gitaar afwisselend geselde, aaide en liefdevol betokkelde en tussendoor het publiek wist in te pakken met zijn podiumprésence.

En zo werd het, voor we het goed en wel doorhadden, elf uur en zat deze singer-songwriteravond erop. Alle goede dingen bestaan uit drie, zo luidt een bekend spreekwoord en daar vormde deze boeiende avond dus zonder enige twijfel een erg mooi bewijs van.