2026-07-19 Kneistival 2026

Kneistival maakt er een erezaak van om jaarlijks ook enkele bands uit Nederland te programmeren aan het Noordzeestrand van Heist. Vorig jaar werden we zo verrast door een fijne set “dansen zonder vooroordelen” door S10, dit jaar stonden met Thijs Boontjes en DI-RECT weer gitaar minnende noorderburen op het podium van Kneistival 2026.

Nu is Thijs Boontjes niet direct een artiestennaam waarmee je grote ogen gooit in het vooral anglofiele popwereldje. Maar hetzelfde kan gezegd worden van de Zangeres Zonder Naam, natuurlijk. Daarmee heeft Thijs Boontjes een voorliefde voor Nederlandstalige teksten met diepgang gemeen. Moderne smartlappen met een stevige groove en vettige gitaarlicks. Kneistival 2026 was de vuurdoop op festivalgebied in België voor de heer Boontjes. Met aanstekelijke nummers als Nachtportier, Ammehoela en Een Beetje Liefde, met de nodige humor en dubbele bodems waarbij de geest van Herman Brood nooit ver uit de buurt was, werd het publiek ingewijd in de wereld van Thijs Boontjes. Ambiance bracht dan ook exact wat de titel beloofde.

In de categorie “wereldberoemd in Nederland, doch quasi onbekend in België” was het tijd voor DI-RECT om het podium in te nemen. De band draait al vijfentwintig jaar mee in de hoogste regionen bij onze noorderburen. Ze verkopen met gemak AHOY uit, en horen bij de grote jongens in de Nederlandse pop/rockmuziek. Meat Loaf meets REO Speedwagon, met de nodige bombast en show. Niet bepaald ons kopje thee, maar het publiek at uit hun hand bij nummers als How My Heart Was Won, Young Ones en Soldier On. In hun rangen herkenden we op gitaar Spike Van Zoest, die we in een ver verleden nog zagen schitteren met zijn garagerock bandje The Deaf op De Dijlefeesten in Mechelen.

Op de Motown vibes van Edwin Starrs War - “What is it good for? Absolutely NOTHIN’!” - nam Noordkaap het podium over met een doorleefde versie van Het Komt Voor In De Beste Families. Ook een supermooi Verloren Dag greep ons bij het nekvel, in een set die voor de rest bestond uit de grootste hits die ze meebrachten van het verre Limburg naar ’t zeetje. De festivalsetlist grand cru werd opengetrokken met Panamarenko, Hoopvol en Satelliet Suzy. Het was natuurlijk ook weer even Will Tura-tijd met Arme Joe, waarna de vraag Wat Is Kunst? ons weer aan het denken zette. Een vraag die verdere studies vereist, maar ook vroeger was het al Druk In Leuven. Het studentenleven is voorwaar geen makkie. Om de cirkel rond te maken sloot Een Heel Klein Beetje Oorlog de reguliere set af. Natuurlijk kon een ferm door het publiek meegezongen Ik Hou Van U niet ontbreken in de put. En Kneistival houdt ook van Noordkaap, zoveel was duidelijk.

Een heel klein beetje oorlog was het blijkbaar ondertussen ook geweest tijdens de WK-voetbalfinale tussen Spanje en Argentinië. Geen nood echter. Bij het laatste fluitsignaal in de US of A mikte dj 4T4 met een flukse beweging Samantha’s Eviva España op de draaitafel ter ere van de nieuwe wereldkampioenen voetbal. Want ook wij houden “van dansen en muziek” op Kneistival. Geen kniezende Argentijnen te bespeuren, dus het feestje kon verder gaan met de mixer op tien om een smeuïg geheel te maken van Beyonce, Sweet Dreams (Are Made Of This) van Eurythmics, Shakira en Stromae. En wat krijg je als je No Diggity van Blackstreet laat rollebollen met Billy Jean en er nog wat stompende beats aan toegevoegd werden? Een beetje Tomorrowland, “maar dan véél plezanter” dixit 4T4. En wie zijn wij om hem tegen te spreken? Vooral wanneer nadien Blur’s Song 2 in de mix ging met Our Darkness van Anne Clark en TC Matics Putain Putain, waarna we naar de disco vertrokken om ons te laten gaan op I Feel Love van de queen of disco Donna Summer. Voor de tweede avond op rij werd ook Universal Nation van Push over de golven van de Noordzee gejaagd. Het was bij dit gure zomerweer onze “cue” om de overwinning van Spanje op het WK en de ritwinst van Remco in de Tour verder te gaan vieren in comfortabelere omstandigheden. “Chef, un p'tit verre on a soif” (met dank aan Lange JoJo).