Argonaut, Hummie

Mechelen is op het gebied van muziek een beetje een stad van uitersten. Aan de ene kant bevinden zich de (post)metalbands die gestaag hun territorium uitbreiden en een steeds groter publiek bereiken. Aan de andere kant dingen de eerder ingetogen singer-songwriters naar de gunst van liefhebbers van introspectieve, rustige en ambachtelijk in elkaar gezette luisterliedjes.

En vaak doen die laatsten dat op erg mooie locaties in hun eigen stad, zoals in het prachtige decor van de Begijnhofkerk, waar we een paar maanden geleden nog konden genieten van het sfeervolle optreden van Granola Import. De meditatieve en mystieke sfeer die deze historische plek uitademt, maakt dat hier een podium staat waar de singer-songwriter in alle rust en geborgenheid zijn verhaal kan vertellen.

Achter de barokke gevel van deze zeventiende-eeuwse kerk verzamelden op zaterdag 25 juli een zestigtal muziekminnende Maneblussers zich voor de voorstelling van ‘The One Searched For’, het officiële langspeeldebuut van stadsgenoot Iason Passaris – alias Argonaut. Maar er was meer, want deze matinee – de voorstelling begon al om drie uur in de namiddag – werd ingeleid door collega-songsmid Pieter Van Humbeeck.

Hem kennen we beter als Hummie, en zagen we een paar weken geleden al aan het werk op Predikheerlijke Zomer. Voor Van Humbeeck is het Mechelse Begijnhof zelfs een bijzondere plek, want het was daar dat hij een paar jaar geleden begon te schrijven aan het werk dat hij nu uitbrengt als Hummie. Hij geniet van samenkomen en van samen mooie dingen beleven, en zaterdag was hij dan ook oprecht gelukkig toen hij zag wie er allemaal was afgezakt naar de kerk voor zijn liedjes. Die gaan over de liefde en de gevoelens die ermee gepaard gaan, maar ook over de dingen die hem kwaad maken en die hem diep raken.

In een heel breekbare set bracht een geëmotioneerde Hummie zeven mooie liedjes waarmee hij een stand van zaken leek op te maken van zijn persoonlijke en artistieke ervaringen van de laatste jaren, maar ook van de wereld waarin we vandaag leven. Die contrasteert op sommige vlakken te veel met de zaken waar Hummie voor staat of wil staan. Van debuutsingle en ingetogen opener A Start en toekomstige single The Killer In Me, over het rauwe (zeg maar kwade) Mad, Face The Truth en Without You, naar The Cave en Teach Me (over de lessen die hijzelf in het verleden noodgedwongen heeft moeten leren) was dit een zeer sterke en overtuigende set.

Iason Passaris postte twee dagen op voorhand al een foto van zijn setlist en van de gitaren die hij zaterdag zou gebruiken (inclusief hoe die gestemd moesten worden). Hij maakte er dus geen geheim van dat hij in de Begijnhofkerk niks meer – maar zéker niks minder – dan zijn langspeeldebuut ten gehore zou brengen. Maar wie Argonaut volgt, zal daar zeker niet om gemaald hebben, want de afgelopen weken en maanden lichtte hij mondjesmaat een tip van de sluier, door vier keer een dubbelsingle uit te brengen. En dat was telkens weer genieten van de heerlijke, dromerige indiefolk van de Mechelaar.

Hij mag dan al tijdloze muziek maken, zijn releaseplan kreeg zo wel de allure van een spannende serie op één of andere streamingdienst. Voor de ontknoping – of de seizoensfinale, zo u wil – was het dus wachten tot zaterdag, met als uitsmijter de twee resterende songs die nog niet als single zijn uitgebracht. Slim gezien, want ‘The One Searched For’ is een conceptplaat die als één verhaal moet worden gezien, met als rode draad de zoektocht naar zingeving in een steeds verder individualiserende samenleving.

Wie de eerste acht liedjes al kende, weet dat hun studioversies werden opgesmukt met weinig opdringerige, maar zeer fraaie en passende arrangementen. In de Begijnhofkerk werden die afgepeld tot hun essentie: akoestische gitaren en een mooie wendbare stem, af en toe begeleid door de roffelende voetjes van zijn enthousiaste dochtertje op de houten kerkvloer, én natuurlijk de mooie akoestiek van het gebouw.

Maar ook de aanwezigen voor wie de liedjes van Argonaut helemaal nieuw waren, lieten zich meeslepen door deze warme, sfeervolle set, met prachtige uitgeklede versies van de koppeltjes Sway en Drift, Wander en Lunar, Moonflower en Solar, en (zijn persoonlijke favoriet) The One Searched For en Raven. Het mooiste moest dan nog komen, met de openbaring van de twee laatste liedjes: Elope - ook één van zijn lievelingsnummers, zaterdag opgedragen aan zijn vrouw en zijn dochtertje - en het hoopvolle All Is Now Done, waarmee het laatste stukje van een erg mooie muzikale puzzel werd gelegd.

Het was meteen ook een knap orgelpunt van een méér dan geslaagde namiddag in de Begijnhofkerk. Die wordt dan niet meer gebruikt voor kerkdiensten of eucharistievieringen, afgelopen zaterdag slaagden zowel Hummie als Argonaut er wél nog in daar tal van zieltjes te winnen.