Dour Festival

Veel enthousiasme leek er niet meer te zijn voor de zondag van Dour. Ja, er was nog Sean Paul als headliner, maar die show viel samen met de finale van het WK voetbal. Bij het binnenkomen zagen we vooral veel mensen al naar huis gaan. En de dag moest nog beginnen.

Ook ons enthousiasme was een beetje tanende. Van de zoektocht naar muziek bleef niet veel meer over. Enkel wat geprogrammeerd stond in La Petite Maison Dans La Prairie kon nog bekoren. We kampeerden dus daar. De tent stond er al.

Eerst voor Sleaford Mods, die al bezig waren aan Mork And Mindy, toen wij arriveerden. Dat blijft een fantastisch nummer natuurlijk, zelfs al kwam de stem van Billy Nomates uit de laptop. Twee jaar geleden stond zij hier nog live. Andrew Fearn was zich goed aan het amuseren en bleef niet achter de laptop staan, maar zette het op een ingetogen, maar aanhoudend dansen. Hij had zelfs geen blikje bier bij deze keer. En Jason Williamson zong, met de kenmerkende intensiteit en tics. Hij vond dat we er nog goed uitzagen op de laatste dag van het festival en dat het zicht op de urinoirs naast de tent "lovely" was. Een Engelsman herken je aan de sarcastische humor natuurlijk en zeker hij neemt geen blad voor de mond.

Double Diamond kwam uit 'The Demise Of Planet X', het in januari verschenen dertiende (!) studioalbum. Het was dansbaar, maar voelde ook relatief rustig aan. Er kwam ook nog een cover van West End Girls, een nummer dat volledig lijkt aan te sluiten bij hun wereld, eentje van leven in de marge. Nadien ging het tempo nog naar omhoog, om te eindigen in een quasi-instrumentaal elektronummer. Ze wensten ons nog een goed festival en verlieten het podium met een ostentatieve mikedrop. Sleaford Mods zijn altijd leuk. Dat was dit keer niet anders, maar in echt goede doen zouden ze de tent op de kop gezet hebben.

Respect voor de twee vrouwen, die met een Amenra-T-shirt geduldig het concert van de Mods aan de hekkens hadden uitgekeken en daarna gewoon bleven staan tot hun favoriete band zou beginnen. Het is gedrag dat je normaal alleen bij tieners ziet, voor popartiesten met namen die de bakvisharten sneller doen kloppen. Het was vast een overblijfsel van die tijden, toen Amenra nog zelden op festivals speelde, en hier negen jaar geleden op Dour voor een volksverhuizing zorgde. Ondertussen zijn ze een gevestigde waarde, verkopen ze net als Pommelien Thijs de Ancienne Belgique uit in series van veel avonden en zijn ze deel van het meubilair. Het bewijs: ze komen op onze nationale feestdag zelfs Boomtown opvrolijken. Allicht komt de koning headbangen.

Van al die keren dat we hen zagen, was dit één van de betere. Het is raar met deze groep, maar soms werkt het en soms werkt het niet. Allicht helpt het dat ze in een set van een uur zich tot de essentie moeten beperken. Maar het kan evengoed zijn dat de maan goed stond, dat er geen zeven zwarte katten zesenzestig jongen hadden gekregen of iets anders middeleeuws, donkers, onbegrijpelijks, angstaanjagends. Wat telt, is dat het pakte!

Veel meer hoeven we niet te vertellen. De teksten waren onbegrijpelijk. Het was zelfs onduidelijk in welke taal Colin H. Van Eeckhout aan het brullen was. We hebben een setlist, voor wie van die details houdt. Maar tijdens zo'n concert is Amenra meer dan muziek, is het geheel groter dan de som van de elementen en is het duivelse kunst. Je moet het beleven.

Ondertussen was de finale van het WK begonnen. Mensen stonden tijdens de set van Ghinzu dus niet zelden op de gsm te kijken wie aan het winnen was en bleven refreshen, toen de stand vastzat op 0-0. Was het internet kapot en kwamen de cijfers niet door? Het zal ons benieuwen hoe Sean Paul daarmee omging op de main stage. En of er iets over werd gecommuniceerd, want vanuit de organisatie bleef het muisstil daaromtrent. Maar dat zelfs voor Ghinzu de tent verre van volliep, daar moet het voetbal toch voor iets tussen gezeten hebben? De mannen zijn al meer dan vijfentwintig jaar de coolste band beneden de taalgrens en hebben een nieuw album uit, 'W.O.W.A.'. Pas het vierde, na het al uit 2009 stammende 'Mirror Mirror' en het werd door pers en publiek enthousiast onthaald.

Het was met enkele nummers uit 'W.O.W.A.' dat ze het concert op gang schoten. Opener When Other Worlds Await zette de toon op groots, ambitieus, energiek en zelfzeker. Maar het waren de songs uit klassieker 'Blow' die het meeste enthousiasme aanboorden. Do You Read Me werd massaal meegezongen en tijdens Mine vormde zich een respectabele moshpit. Zelf genoten we vooral van een stomend Snow White met het falsetto gezongen refrein. Om maar te zeggen: Ghinzu is back en ze demonstreerden dat overtuigender dan Ronaldo dat deed op al zijn WK-wedstrijden samen.

Ook terug was Interpol, een band die twintig jaar geleden de voorkeursvraagjes "The Beatles of The Stones?" en "Blur of Oasis?" aanvulde met "Interpol of The Strokes?". Van dat soort verdeel-en-heers-marketingtechnieken krijgen we er om de zoveel jaar wel één. En het feit dat ze nog altijd spelen (net als The Strokes trouwens) bewees vooral dat, eens je een niveau van populariteit hebt bereikt, je daar nog lang op kunt teren.

De aankleding van band en publiek was sober en stijlvol, en de songs... wel, vele bleken uit albums te komen, die we indertijd van voor naar achter en terug hebben gedraaid, maar die we ondertussen allang vergeten waren. In het begin gaf dat nog aanleiding tot enige nostalgie, zoals bij opener Untitled. In het daaropvolgende No I In Threesome ook nog, maar met elke minuut zakte de concentratie een beetje en daarmee begonnen we ons te concentreren op de vermoeidheid, de tussenstand van het voetbal, die maar op 0-0 bleef steken, en de bonkende beats uit de Boombox even verderop.

In de muziek van Interpol is de dynamiek tussen stil en luid niet onbelangrijk. En telkens als het iets stiller werd, leek het of de dj in de tent daarnaast het ritme aan het oppompen was. Het is al lang dat festivals geen plaats meer bieden aan dit soort muziek. Wie niet constant luid speelt, wordt weggeblazen. En dat was wat gebeurde met Interpol. Ze werkten beleefd de set af en aan de koele attitude zou je het niet gemerkt hebben, maar allicht vragen ook zij zich af wat ze hier nog te zoeken hebben.

Dour zat erop. Het was een rare editie, zonder imposante headliners, en zonder veel ontdekkingen. We vonden het heel degelijk en we zagen vooral op zaterdagavond fantastische concerten. Maar de opkomst leek beneden de verwachtingen. Behalve van de Vlamingen. Die leken dit jaar massaal de weg gevonden te hebben.

LiveNation stapt binnenkort uit de organisatie en Dour en Les Ardentes worden allicht broederfestivals onder een nieuwe structuur. Wat dat zal betekenen voor de editie van 2027? Het zal ons benieuwen! Wordt dus vervolgd.