Sjock Festival 2026

Op dag drie was het al vroeg over de koppen lopen. Daar zaten een aantal straffe bands voor iets tussen.

Zo was er vroeg op de middag al Sjock's Rendezvous Band, met leden van The Sore Losers, Sha-la-lees, 50 Foot Combo en ouwe getrouwe Peter Pan Speedrock. Op papier leek het een opvulling, maar in realiteit was dit een veelkoppig rockmonster dat wild om zich heen schopte en dat allemaal met nummers van bands die Sjockwaardig zijn, maar nooit op het festival speelden. Dan bedoelen we Kyuss, Butthole Surfers, Misfits, Rose Tattoo, ... De lijst is lang en het was ambiance van begin tot eind.

In de tent kregen we het punkcombo Street Dogs voor de kiezen. Zanger Mike McColgan kreeg op enkele minuten de volledige tent mee met de vlot verteerbare punk. Dat de band al even geen nieuwe muziek meer uitbracht of dat de merch enkel uit Mike McColgan-shirts bestond, niemand lag er van wakker. Trouwens, hij zou twee uur later met diezelfde band een andere set spelen op dezelfde plaats en opnieuw ging het dak eraf.

En dan was het de hoogste tijd voor een hogere versnelling. De onbetwiste koningen van de speedrock, het Amerikaanse Zeke kwam, zag en overwon. Meer dan dertig nummers in drie kwartier. Dan gaat het best goed vooruit. Het publiek lustte er wel pap van. Opmerkelijk: Jeff Matz van High on Fire stond rustig mee te spelen met zijn oude makkers.

Na Zeke verkasten we naar het hoofdpodium, waar presentator Raf Stevens zijn eigen band mocht aankondigen: The Paranoiacs gaven er in 2010 de brui aan, maar na lang aandringen maakten ze op Sjock de grote comeback, dik vijftien jaar later. De band deed al enkele try-outs en bewees op het hoofdpodium klaar te zijn voor minstens nog eens tien jaar. Verrassend was wel te zien dat zelfs jeugdige bezoekers I Gotta Go, Song For Debbie H. en I’ve Been Waiting meekeelden (of het was familie van de bandleden). Neen, serieus, dit was een stevige verrassing en het blijkt dat enkele van de songs perfect de tand des tijds hebben doorstaan.

L7, noem het jeugdsentiment, maar in de hoogdagen van de grunge waren Suzy Gardner, Dementra Plakas, Donita Sparks en Jennifer Finch best stevig spul. Het was dus uitkijken naar de passage op Sjock. Jennifer Finch was er niet bij. Recent werd bekendgemaakt dat ze een hersentumor heeft. De show op Sjock, en de hele tour was dan ook voor haar, want ze wou absoluut dat de drie andere dames vertrokken. Aan het begin van de tour sputterde de motor nog wel eens, hoorden we, maar op Sjock was daar niets van te merken. Een "greatest hits" die zijn gelijke niet kende, Shitlist, Pretend We're Dead, Fast And Frightening, Andres en Shove, ze passeerden allemaal.

Waar L7 geen enkel probleem maakte van foto's her en der, was Joan Jett wat meer gereserveerd en dus mochten er geen foto's gemaakt worden. Maar als muziekliefhebber moet je dit opzij kunnen zetten. En dus gingen we kijken en luisteren. De songkeuze was op zijn minst vreemd te noemen, want in plaats van greatest hits, kregen we veel recent werk van La Jett. Het publiek verloor een beetje de aandacht, maar het laaste kwartier van de show trok ze alle registers open zodat iedereen met de glimlach huiswaarts kon keren.

Het is nu uitkijken naar editie eenenvijftig van Sjock.