Gent Jazz

MARO had op Gent Jazz geen grootse productie nodig om indruk te maken. Een gitaar, een straffe band en een stem die moeiteloos van breekbaar naar krachtig schakelt: meer was er niet nodig om de zaal een uur lang in haar greep te houden. Het spelplezier spatte van het podium, van de gitarist met de zonnebloem achter zijn oor tot de warme blikken tussen de muzikanten. Intiem blauw licht maakte plaats voor warme oranje gloed en gaf de set nog wat extra sfeer. Geen sterallures, wel een artieste die zichtbaar genoot. En net daardoor nam ze iedereen mee.

De eerste keer dat ik Ão aan het werk zag, was in het voorprogramma van Arsenal in 2023. Drie jaar later staat de band er als een huis. Wat ze op Gent Jazz brachten, was een show om vingers van af te likken: strak, sfeervol en met een eigen smoel. Binnenkort Belgisch beste exportproduct?

Tamino voelde op Gent Jazz dan weer als een langgerekte klaagzang. Zijn stem blijft indrukwekkend, de muzikale finesse staat buiten kijf en ook de lichtshow was subliem. Maar de set miste dynamiek. Te veel nummers bleven in hetzelfde melancholische register hangen, waardoor het na een tijd zwaar en afstandelijk werd. Mooi gezongen, absoluut. Maar zelden echt meeslepend.