Dour Festival

We arriveerden al vermoeid nog voor het festival begonnen is, nog niet helemaal in fase met het leven op een lap gras, tussen de windmolens. Gedurende vier dagen wordt deze microcosmos van muziek, bier en frieten ons vakantiegebied, en de donderdagavond gebruikten we om zachtjes op temperatuur te komen.

Zwangere Guy had dat probleem niet. Hij was op Dour als een vis in het water, en schreeuwde verschillende keren zijn respect uit voor de organisatie van het festival, dat sinds dag één steun had gegeven aan hemzelf, aan Stikstof, en aan hiphop in het algemeen. Dat is ook waarom wij nog altijd van Dour houden: genres als reggae en hiphop werden hier nooit stiefmoederlijk behandeld, werden hier nooit in een hoekje gemurwd, als compensatie voor een mankeren van diversiteit.

En als dan uiteindelijk het succes aanbreekt, dan mag dat op de main stage, The Last Arena - natúúrlijk mag dat. Zelfs al rapt Zwangere Guy in het Vlaams en verstaat misschien een groot deel van het publiek zijn teksten niet.

Dat bleek trouwens mee te vallen. Sinds een tijdje vinden Vlamingen terug hun weg naar dit festival, en toen Zwangere Guy vroeg wie "Flamke" was, stak het overgrote deel enthousiast zijn hand in de lucht. De bindteksten werden in het Frans gedaan, tenslotte is de Guy als Brusselaar perfect tweetalig.

Maar nummers schrijven in het Frans, daarvoor was hij nog niet klaar. Hij gaf toe dat het angst was die hem tegenhield. In het Frans is het niveau "là" zei hij, en wees naar de hemel, hij raakte nog niet aan de enkels van Damso en consoorten.

De bescheidenheid sierde hem, maar als hij verder doet zoals hij bezig is, mag die binnenkort achterwege worden gelaten. Het viel op hoeveel epische hits de man ondertussen bijeen heeft geschreven. Nummers als Beter Leven en GUTTERGANG worden massaal meegerapt. Loin d'ici is in refrein tweetalig, maar dat maakte het verschil niet, ook deze referentie naar Arno zaliger werd door iedereen meegezongen.

Het was de ideale binnenkomer. We gingen daarna langs bij Caribou, dat hier voor zijn zoveelste keer passeerde. In 2023 speelde Daphni nog een DJ-set in de balzaal terwijl dEUS op het hoofdpodium speelde. Sorry Zwangere Guy, je was dus niet de eerste Nederlandstalige op het hoofdpodium, daar had je het mis.

Concerten van Caribou variëren weinig door de jaren, maar dat maakt de vreugde van het weerzien er niet minder om. Naast "Friday" van dEUS is "Sun" allicht het woord dat door veelvuldige herhaling voor muzikale catharsis kan zorgen, en Caribou is nooit te beroerd om die te brengen. Sun, het nummer, werd uitgesponnen in een lange versie, opzwepend, met acid geluidjes, breaks en opzwepende drumpartijen. Een eerste dansfeestje was een feit.

Het viel ook op welk warm mens Daniel Snaith is, met welk enthousiasme hij en zijn band stonden te musiceren. Bij afsluiter Can't Do Without You werd met hartjes naar het publiek gegooid, en met zo'n mooie, warme songs begon de gloed van liefde en muziek ook ons weer te overvallen. We waren hier goed, het komt weer goed.

We passeerden nog even langs Holy Priest, in de hoop daar een feestje aan te treffen. De Berlijner draait gabbertechno, wat ons toch leek garant te staan voor wat kermispret. Zelf hadden we de moed niet meer om veel rond te jumpen, en het leek of we daar niet alleen in waren, want zoveel volk stond daar eigenlijk niet.

Naar huis dan maar. "Reculer pour mieux sauter" zoals ze hier zeggen. Amelie Lens haalde nog Angèle als wit konijn uit haar toverhoed, maar toen lagen wij al te rusten. Zo misten we dus ook al een eerste belangrijk moment.

Zoveel dat er te doen was, zoveel dat er te doen zal zijn! Het is nog niet uitverkocht trouwens, kom nog af. Wedden dat vrijdag Stromae het wit konijn wordt?