The Paranoiacs, Cesar Sun

Om hun eenmalige terugkeer naar het podium op het komende Sjock Festival (proficiat Sjock Festival met jullie vijftigste verjaardag) voor te bereiden, stonden de Paranoiacs in het park achter De Casino in Sint-Niklaas als vanouds van jetje te geven. Want de garage/punkiconen wilden niets aan het toeval overlaten. En of ze scherp stonden.

Maar eerst mocht Cesar Sun de debatten openen. Dat deden ze met bravoure in deze zweterige hittegolftijd. De bomen van het park achter De Casino waar Great Gigs In The Park plaatsheeft, boden de nodige verkoeling voor band en publiek. Hoewel de band enige tijd geleden van naam diende te veranderen vanwege dezelfde naam als het Amerikaanse casino Cesars Palace, kon de gitarist het toch niet laten de nodige sluikreclame te maken op zijn Cesars Palace shorts. Cesar Sun grossiert in retestrakke gitaarriffs en denderende drumbeats, met psychedelische stoner punk, maar ook zeker progressive metal tot gevolg. Ze hebben nog niet zo lang de debuutplaat ‘The Palace’ uit, waaruit gretig geput werd. Meezinger (sic) Where Is The Wine? (“de wijn is oep!” hoorden we iemand antwoorden), maar ook Paradies, Tunacan en ander leuks wisten ons te plezieren. “Wat vinden jullie van onze achtergrond?” die ook de cover van de plaat siert, wou bassist Taron nog van het publiek weten. Die is namelijk van de achtjarige Mats. “Mats is the GOAT!” wist gitarist Tijl hierover te melden. Om zich daarna terug in een potje teringherrie te storten. We love(d) it.

Midden jaren tachtig van vorige eeuw zagen The Paranoiacs het levenslicht met de gebroeders Hans en Raf Stevens als centrale as. Wat toen nog sixties gitaarrock was, evolueerde later naar stevige garagerock met hier en daar een streepje punk en soms zelfs een snuifje grunge.

Bandleden kwamen en gingen, maar Hans en Raf bleven volharden. Tot hun afscheid in Trix Antwerpen in 2010, een slotakkoord dat ons nog lang zal heugen. En dan kwam plots die vraag van het Sjock Festival, het supergezellige Kempens festival dat vroeger nog “in den hof van de pastoor” plaatsvond, om op hun gouden jubileum nog eens te komen spelen. "OK, maar dan moest het er ook boenk op zijn/worden". Dus vond vanavond de try-out plaats voor hun optreden op 12 juli in Gierle.

En dat ze er klaar voor zijn, staat buiten kijf. Vanaf de eerste noten van opener I Wanna Be Loved voelden we energie door het park stromen. The Paranoiacs stonden messcherp en waren meer dan klaar om het publiek in te pakken. Het werd een setlist met all killers en no fillers. Een groot deel kwam uit het door Thé Lau geproducete ‘Bananas’, waaronder publiekslievelingen I’ve Been Waiting en Being With You, maar ook vroegere parels als I Gotta Go uit ‘Sometimes Teenage Is Spelt T.N.T.’ passeerden de revue. Van diezelfde plaat eiste Song For Debbie H. terecht haar rechtmatige hoofdrol op. Verder lekkers als Back From Nowhere, Born A Sinner en In My Eye.

The Paranoiacs waren altijd al meesters in het bewerken van andermans nummers, dus deden ze dat ook vanavond met swingende versies van Come Back And Stay (van Jack Lee, die ook Hanging On The Telephone schreef, een hit voor Blondie) en Ghost Riders In The Sky van Stan Jones. In 2008 nam de band deel aan het door de VRT georganiseerde Eurosong om een kandidaat te selecteren voor het grote Eurovisie Songfestival. Zoals toen brachten ze vanavond Shout It Out. Dat jaar stuurde de VRT Ishtar met O julissi na jalini naar Belgrado. Geen kat die het begreep. Een gemiste kans van onze nationale televisieomroep, voorwaar.

Voor de bisnummers mocht Rafke vanachter zijn strijkplank met keyboard komen, om vocaal loos te gaan op New Rose van The Damned en afsluiter Sonic Reducer, want Raf had niet voor niets zijn bandshirt van Dead Boys aangetrokken.

The Paranoiacs leven weer. Deze try-out was een garantie op een knallend feestje op Sjock Festival binnenkort.