Blackland Bandits, The Etters

Wim Retard (Freddie & The Vangrails, Gutter Saints) wordt net als iedereen elk kalenderjaar een jaartje ouder. Dat mag ook wel eens gevierd worden, ook al is het een maand later dan de daadwerkelijke vogeldag van zijne heiligheid. Een feestje dus, waar hij sowieso The Etters bij wilde en een support voorzag, die het liet afweten en dan maar werd vervangen door Blackland Bandits die hun eerste concert ever kwamen spelen. De keuze voor hen als vervanger was trouwens snel gemaakt, want Sam drumt tegenwoordig bij Gutter Saints en eerder bij het gestopte Freddie & The Vangrails. Ons kent ons, maar dat kan ook in positieve zin worden gebruikt en geïnterpreteerd natuurlijk, zoals in onderhavig geval.

Voor Blackland Bandits kwam dit optreden trouwens heel goed uit, want ze vertrekken meteen richting Oost-Europa om voor de wolven te worden gegooid. Een ferme keuze eigenlijk voor een band die slechts drie nummers op Bandcamp heeft staan en maar zeer weinig podiumervaring heeft, toch als het met deze band is. De andere leden van de band hebben namelijk een verleden bij bands als Feed The Tumör, Serial Pissers, Silence Means Death, en Netra.

Gitarist De Kljin was behoorlijk nerveus voor het begin van de show, in tegenstelling tot de routiniers Jos De Brucker (bas) en frontvrouw Lucy Fair, die ook een merchstandje had geplaatst van Carapunks. We keken erin, zagen interessante spullen maar taterden na de show te veel en misten Fair elke keer. Het zal voor een andere keer zijn, plaatjes kopen.

Airconditioning, wat een luxe in een kot als de Pit's. Een zegen was het, want we vreesden een sauna, maar dat viel goed mee. Een aaneenschakeling van frisse Blauwkes en Blackland Bandits mocht er aan beginnen.

Fair schrijft de teksten en brult de sociaal bewogen lyrics de ruimte in zonder schroom, maar voluit gaand. Ze heeft dan ook al heel wat ervaring natuurlijk, maar dat was ook zo voor de anderen. Het geluid zat meteen goed en de stevige punk, die ze ten beste gaven, ging er bij het ruim aanwezige publiek in als zoete koek. De zenuwen waren na het eerste nummer compleet verdwenen en het viertal bewees dat een band niet altijd veel hoeft te hebben gespeeld om een zeer degelijke set neer te zetten. Spontaan ook, want door ieders woonplaats en bezigheden wordt er slechts één keer per maand gerepeteerd, wat nog altijd beter is dan The Kids, die dat gewoon tijdverspilling vinden.

We waren een beetje sceptisch vooraf: de Bandcampnummers hadden wel iets, maar niet meer dan dat, maar live zat het er wat ons betreft over de hele lijn boenk op. Heerlijk hoe dit stel zich volledig smeet en voor iedereen die de Sam tegen komt: van zijn mohawk afblijven want een muilpeer kan uw deel zijn.

Tijd voor The Etters, die met 'The ETTERS Maken Je Hartstikke DOOD!' de hort op zijn. Een trio is dat, budgetpunkrock waarbij alleen Jerry Hormone veel ervaring heeft, onder meer bij The Apers en The Ragin' Hormones. Hollands dus, plat, we begrepen geen bal van de bindteksten (tijd dat hij Vlaamsch leert :-) ). “Punk met twee kutjes en een piemel. Loena bast, Keet drumt en Sjerrie gitaart. Omstebeurten zingen we een liedje. Doei!” zeggen ze zelf. Geen poespas dus, gewoon spelen en gaan en onzin verkopen en korte liedjes brengen vooral.

Botergeil, Kaassoufflé, Vuilnis en Stront, het zijn maar een paar van de nummers die de revue passeren. Hoogstaand is het nooit, hoeft ook niet. Het rammelt aan alle kanten, zeker de dames hebben een grote bek en kankeren met liefde en toch werkt het ergens wel. Ordinaire punkrock, er is niets mis mee. En dat vleugje arrogantie is net wat deze band tot een succes lijkt te maken. Zelf gaan we nooit een grote fan van The Etters worden, zelfs al hebben ze een nummer dat Iedereen Is Fan Van The Etters heet. Leuk is het allemaal wel. Dus de wandeling huiswaarts viel, ondanks de hitte, toch heel goed mee. En voor we het vergeten: de Wim was jarig.