Elvis Costello And The Imposters

Laten we maar beginnen met de kankeraars de wind uit de zeilen te nemen. Ja, de stem van Elvis Costello was niet je dat. Maar zijn het niet de fans van vinyl die constant beweren dat de ruis op een plaat die net tot doorleefd maakt. Wel, het optreden van Costello in de Ancienne Belgique was van start tot einde doorleefd. En dat had echt niet alleen te maken met die (versleten) stembanden.

Buiten de AB mocht het dan al iets afgekoeld zijn, binnen werd je T-shirt algauw klammig. Maar we hadden het ervoor over. Want het was alweer vier jaar geleden dat we Elvis Costello And The Imposters aan het werk hadden gezien. En daar kijken we toch altijd weer naar uit. Het concert kondigde zich alvast imposant aan. Het hele podium werd ingenomen door een vleugel en nog ander toetsenmateriaal, twee drumstellen, een staande en een elektrische bas, een setje extra versterkers aan één kant van het podium en een resem gitaren aan de andere. Op omkadering was er duidelijk niet bespaard.

Het was Ghost Rider van Suicide, dat aankondigde dat de show zou beginnen. Dat was uiteraard geen toeval – iets waarop Costello tijdens de show alludeerde – want in 1978 stond die band in het voorprogramma van The Attractions en werd daar uitgejouwd, iets dat, naar verluidt, zelfs werd vastgelegd in een documentaire. En ja, er waren nog enkele ouden van dagen bij, die dat hadden meegemaakt (of dat toch beweerden).

Hier werd er niet gejouwd, maar Radio Sweetheart en Surrender To The Rhythm (van Brinsley Schwarz, maar geschreven door Nick Lowe) werden toch eerder lauwtjes ontvangen. Costello's stem hield op dat moment nog kranig stand. Pas met Watch Your Step leek de applausmeter hoger te klimmen. Logisch waarschijnlijk, want toch één van de meer bekende nummers uit de catalogus. En uiteraard hanteerde Costello zijn kenmerkende manier van zingen, waarbij hij zelden op de beat, maar steeds iets ervoor (of erna) zat. Net dat maakt die songs steeds spannend, hoewel meezingen dan wel erg moeilijk wordt. Maar who cares?

Een rockend Mystery Dance (met een eerste, knappe solo van “special guest” Charlie Sexton) was de aanloop naar een geweldige versie van Watching The Detectives, waarbij de band niet toevallig baadde in bloedrood licht. Vooral de naadloze (en tegelijk passende) omschakeling halverwege de song naar bluesklassieker Help Me (van Sonny Boy Williamson, Ralph Bass en Willie Dixon) was verrassend en bijzonder origineel. Knap was ook dat de belichting daaraan helemaal werd aangepast. En uiteraard volgde er nog een repise naar het nummer waarmee gestart werd.

Mouth Almighty, Lovers Walk en de countryjazzcover van Charlie Rich' Who Will The Next Fool Be maakten de overgang naar de tussenstop logisch. Pete Thomas verhuisde naar de mini-drumset en Costello had voor dat laatste nummer al plaats genomen aan de vleugel, waar Steve Nieve nauwlettend een oogje in het zeil hield. Everyday I Writh The Book kreeg een loungy, maar mooie versie en ook Honey, Are You Straight Or Are You Blind werd helemaal ingedamd met Costello, die het nonchalant, één voet op de versterker, aan de rand van het podium speelde. Indoor Fireworks blijft een geweldig nummer, maar werd hier jammer genoeg een beetje genekt door de falende vocalen. Het was eigenlijk de enige echte keer dat het fout liep. Niet dat het verder geweldig was, maar de muziek maskeerde meestal de zwaarste problemen.

Met Clubland en Lovable werd vervolgens weer een versnelling hoger geschakeld en Wonder Woman, I Can't Stand Up For Falling Down en High Fidelity vormden de prelude voor de finale, waarbij onvermijdelijke “crowdpleasers” als Allison, (I Don't Want To Go To) Chelsea, Pump It Up en – uiteraard – I Want You op het meeste applaus werden ontvangen. Zij waren de voorbode van het nakende einde, dat met een mooi Poor Napoleon, die andere Brinsley Schwarz-cover (deze keer van Costello's hand) What's So Funny About Peace, Love And Understanding en het (grappig genoeg) blijkbaar erg ontvlambare en dan maar door Costello gedoofde #MeToo-vuurtje Oliver's Army aan het optreden werd gemaakt.

Op de tonen van kinderliedje Donald Where's Your Troosers? maakte de band nog even een dansje voor ze in de coulissen verdwenen. Was dit een topshow? Waarschijnlijk niet. Maar moet dat dan altijd? Toch niet wat ons betreft. Wij genoten van wat we kregen. Zoals we dat ook van vinylplaten doen.