Snail Mail

In 2018 brak Lindsey Jordan door met 'Lush'. Die plaat bracht haar datzelfde jaar naar Trix en kort daarna naar het OLT Rivierenhof. Na een radiostilte van vijf jaar keerde ze nu terug naar de plek waar haar Belgische succesverhaal begon. Maar een makkie werd dat heroptreden niet. Snail Mail moest namelijk niet alleen opboksen tegen de hitte, maar ook tegen de Rode Duivels, die exact op hetzelfde moment de wedstrijd tegen Iran aftrapten.

Of Christine Senorin haar pseudoniem koos om kandidaat-minnaars te ontmoedigen, weten we niet, maar het is moeilijk om niet voor Unflirt te vallen. De artieste met Filippijnse roots uit West-Londen oogt en klinkt erg knuffelbaar. Ze brengt singer-songwritermuziek, geserveerd op een roze wolk dreampop. Fans van Beabadoobee en Clairo, volgen jullie haar al? De nieuwste muziek dateert van eind 2025, toen ze de ep 'Fleeting' uitbracht. Het grootste deel van de set werd dan ook daaruit geplukt. Toch smolten wij vooral bij White Noise uit voorganger 'April's Nectar'. Ook het onuitgegeven New York charmeerde, getuige de glazige blikken en zoete glimlachjes in het publiek.

En dan was het dus tijd voor de boksmatch van Snail Mail. Jordan had geelzwarte boksschoenen van een bekend Duits merk aangetrokken en begon de set meteen met één van de hoogtepunten uit de meest recente plaat 'Ricochet'. Tractor Beam liet meteen horen hoe de artieste ondanks de lange pauze nog niets van de pluimen had verloren.

Na twee nummers uit 'Ricochet' (dat uiteindelijk volledig gespeeld zou worden) zette Jordan het toepasselijke Heat Wave vroeg in de set. Jordan was duidelijk van plan te knokken voor wat ze waard was en keek de uitdagingen recht in de ogen. De net zeventwintig jaar geworden artieste heeft ook al wel fellere gevechten moeten leveren in het leven. Meer daarover las je in de recensie van 'Ricochet'.

Veel tijd voor chitchat nam Jordan niet. Ze smeekte hooguit lachend even om airco. Het tempo werd erg hoog gehouden. Het duurde dan ook niet lang of het zweet druppelde uit de korte haren. Na elk nummer wisselde Jordan van gitaar. Die instrumenten werden haar telkens gestemd aangereikt. Dus daar verloor ze ook geen tijd mee en zo bereikten we na een zorgvuldig opgebouwd hoogtepunt (Valentine) met nummers die constant wisselden tussen ruig en kwetsbaar plots rustiger vaarwater.

Haar eigen favorietje van de nieuwe plaat, het afsluitende Reverie, werd het eerste deel van een kalmer drieluik dat de reguliere set afsloot. Light On Your Feet danste richting het nog breekbaarder Ricochet, dat in duo werd gebracht met celliste Isadora Knutsen (die verder ook toetsen en gitaar speelde). Meestal eindigt een set met een lang, uitgesponnen uptempo nummer, maar Snail Mail pakte het dus anders aan.

Niet dat de fans erom maalden. Daarvoor had Jordan haar kunsten op de gitaar al uitvoerig gedemonstreerd in songs als Dead End en Agony Freak. Niet voor niets werd ze door Nonkel Muziek vorig jaar opgenomen in de lijst van gitaarheldinnen.

Het oudste nummer werd opgespaard voor de bisronde. Met Thinning greep Jordan nog een keer terug naar de debuut-ep uit 2016, die toen nog werd uitgebracht op Sister Polygon Records. Thinning was daaruit de enige single en een eerste sprankeling van het talent van Jordan. Die zond ons uiteindelijk huiswaarts met grootste hit Pristine. De song gaat eigenlijk over de weigering van iemand om afstand te nemen van een geliefde, ook al is het evenwicht zoek.

Niet helemaal toepasselijk als afscheidssong, maar wij waren op de langste dag van het jaar ook weigerachtig om huiswaarts te keren, terug naar de realiteit.