Graspop Metal Meeting 2026

Na de heftige regen en onweersbui van gisteren werden we vergast op een benauwde dag, maar gelukkig wel een tikkeltje koeler. Deze Vaderdag bracht ons, zoals sommigen op het festival het noemen, een "oudelullendag", vooral gericht op de bands op de twee main stages.

In de namiddag zagen we de classicrockgrootheden van Europe, die met het prachtige On Broken Wings de set begonnen. Hoewel ze uiteraard iets ouder zijn geworden, is er aan kwaliteit weinig ingeleverd en speelden ze nog steeds alle hits met evenveel enthousiasme als ze dat in de eighties deden. Jong of oud, iedereen kent de teksten van Rock The Night, Superstitious en, cliché misschien, maar toch wil niemand The Final Countdown missen.

Volgende act op het naastgelegen podium was Extreme. Persoonlijk waren we hier erg benieuwd naar, want gezien de rumoerige geschiedenis van splitten om toch weer bij elkaar te komen en dit riedeltje vervolgens nog eens te herhalen, hebben wij hen nooit live mogen meemaken. Vandaag was de dag dat dit dus wel ging gebeuren! Uitbundige frontman Gary Cherone had geen moeite om energie te vinden, toen ze opkwamen met Decadence Dance. Rennend en rollend ging hij het gehele podium over. Muzikaal heeft de band zich aan verschillende experimenten gewaagd, waaronder het richting rap-rock neigende Thicker Than Blood. Ook het publiek kon hier de energie in kwijt.

Midden in de set kwam gitarist Nuno Bettencourts favoriete moment. Hij kon rustig gaan zitten met akoestische gitaar. Naast Nuno kwam Gary om samen Hole Hearted en nummeréénhit More Than Words af te leveren. Aan het eind werd nog een kort eerbetoon aan Ozzy Osbourne gebracht met een medley van I Don't Know / Bark At The Moon en Crazy Train. Extreme heeft een bijzondere catalogus aan muziek en live is dit echt een spektakel met misschien wel één van de beste gitaristen van de dag!

Een band waar we het dan weer moeilijker hebben, is Foreigner. Het gezelschap telt geen enkel origineel lid meer. Oudste lid is Jeff Pilson, die in 2004 de band vervoegde en er één album mee heeft mogen maken in 2009, meteen ook hun laatste album. Is dit dan niet gewoon een dure tributeband? Maar goed, toch vonden we ons weer midden in het publiek en betrapten we er onszelf op dat we nummer na nummer mee aan het zingen waren. Want ondanks de veredelde tribute, heeft Foreigner een ongekend aantal hits en dat maakte de live set tot een best-of-show. Cold As Ice, Feels Like The First Time en I Want to Know What Love Is zijn er maar enkele van.

Na deze knaller van een set was het tijd om een hapje te eten en van een afstandje Black label Society te aanschouwen. Zack Wilde wist met stevig gitaarspel en brullende vocalen een oppeppende set neer te zetten. En uiteraard bracht hij de nodige waardering op voor zijn mentor Ozzy Osbourne met een cover van No More Tears en aan het eind van de show werden diverse foto's van Ozzy geprojecteerd, waarvoor hij nog even op de knieën ging.

De godfather of rock A.K.A Alice Cooper kwam (letterlijk) uit zijn doodskist gekropen om ons ruim zeventig minuten te entertainen. Met achtenzeventig jaar is hij de oudste artiest die ooit op het podium van Graspop heeft gestaan! Hoewel iedereen al wist wat er ging komen, was er toch iets aan deze act, waardoor je toch maar weer bleef kijken. De grote Cooper Frankenstein, hoe hij weer onthoofd werd en nog maar eens in een dwangbuis werd gezet,... deze man komt er altijd mee weg. Zeker als klassiekers als Poison, School's Out en Hey Stoopid werden gespeeld, voelde het toch weer memorabel aan. Ook nog even een shout-out naar nieuw (en tijdelijk) lid van de band de tweeëntwintigjarige Anna Cara, die tijdelijk de plek inneemt van Nina Strauss. Zo jong en dan sta je aan de zijde van zo'n rocklegende met muzikanten, waar je u tegen zegt en speel je zelf ook nog eens de sterren van de hemel.

Vreemde eend in de bijt was toch wel Electric Callboy. Hoewel ze het nodige succes kennen met de unieke partymetalsongs viel het optreden raar in het programma tussen alle klassieke rockbands. Bij de South Stage was het feest flink aan de gang en bij de North Stage stonden de mensen geschokt te kijken wat er even verder aan het gebeuren was. Of het nu kwalitatief goed was, daarover zijn de meningen verdeeld, maar een feestje maken kunnen ze zeker wel!

Laatste act voor ons was opnieuw een klassieker: Def Leppard. Ongeacht de leeftijd, straalt deze band nog steeds pure rock-'n-roll uit en stelt hij live nog steeds niet teleur. Hoewel zanger Joe Elliott niet alle hoge noten meer haalt, klonken de lage delen nog beter dan gehoopt. Ook deze band wist het publiek aan het zingen te krijgen met hits als Animal, Rock Of Ages en Pour Some Sugar On Me. Een erg mooi moment was toen de hele band Promises inzette met een a capella intro. Nog een bijzonder moment was toen ze het podium verlieten en kort erna weer terug kwamen, omdat ze te horen kregen dat ze nog tijd over hadden. Let It Go hadden ze al lang niet meer gespeeld en zorgde voor een mooi orgelpunt.

Het was voor ons een perfect einde van een warm, maar mooi festivalweekend. Onder het vuur en vuurwerkgeweld van Sabaton verlieten wij de festivalweide een laatste keer.