New Rising Sun - Fools

Nomen est omen… Na een lange afwezigheid straalt New Rising Sun weer, en dat met een geweldig straffe plaat.

Hun vorige album, ‘Helenium’, dateert immers al van 2018. Dat was ook het jaar waarin New Rising Sun een laatste optreden gaf in De Roma, alvorens voor onbepaalde duur de pauzeknop in te drukken. Het was het – tijdelijke - einde van een verhaal dat mooi en veelbelovend begon in de zomer van 2007, toen buskers Dries Bongaerts en David Hermans in de schaduw van de Antwerpse Onze-Lieve-Vrouwekathedraal hun muzikale vriendschap bezegelden met de oprichting van een nieuwe band.

Wat hen bond (en nog steeds bindt) was een voorliefde voor de Great American Songbook. Aan inspiratie en talent ontbrak het de twee zeker niet, maar met een iets standvastigere bandbezetting had de groep wellicht veel sneller veel verder kunnen staan. Ondanks het komen en gaan van drummers en bassisten speelde New Rising Sun toch al gauw een mooie discografie bij elkaar, want na nauwelijks vier jaar had de band met ‘Paradise For A Stranger’ en ‘Good Morning Once Again’ al twee volwaardige langspelers opgenomen.

Stond het debuut nog vol eerder intieme, door folk geïnspireerde liedjes, dan klonk het tweede album al een stuk steviger en dynamischer. Op nummer drie - ‘We’re All Coming Home’ (’15), naar verluidt de eerste plaat waar de band zelf écht tevreden over was - werd het groepsgeluid nog rijker en gevarieerder. Die lijn werd vervolgens doorgetrokken op ‘Helenium’ (’18), zoals gezegd dus de laatste plaat voor die muzikale winterslaap.

Bongaerts en Hermans wijdden zich na ‘Helenium’ aan hun eigen projecten, tot begin 2024 bekend raakte dat ze de draad weer zouden oppikken, met een nieuwe bezetting en met nieuwe muziek. Daarmee doen ze hun bandnaam alle eer aan. Die verwijst niet alleen naar de song Hey Baby (New Rising Sun) van Jimi Hendrix, één van hun grote voorbeelden, maar vat ook hun levenshouding samen: blijf bij tegenslagen niet bij de pakken zitten, want morgen komt de zon weer op en begint er een nieuwe dag met nieuwe kansen.

Met nieuwe bassist Roy van Dijke en drummer Charlie Engels - die laatste is ook verantwoordelijk voor het zeer knappe artwork - bracht de band grote delen van 2025 door op verscheidene podia én in de Rockstar Recordings-studio, waar met Staf Verbeeck aan ‘Fools’ werd gewerkt. Het resultaat is een echte, “ouderwetse” groeiplaat, waar je jezelf als luisteraar - wanneer je er tenminste de tijd en het geduld voor opbrengt - een enorm cadeau mee doet. Een ware verademing, met andere woorden, in tijden waarin alles liefst “snel!” en als het kan zelfs “nu!” moet gebeuren.

Laat je dus vooral niet afschrikken wanneer ‘Fools’ je niet meteen “pakt” bij de eerste beluistering. Dit is namelijk een plaat waarvan je eerst denkt: “Er zit wel iets in, maar ik voel het nog niet,” waarna je toch blijft luisteren omdat je per se de vinger op dat “iets” wil leggen. Een plaat die je aanvankelijk niet helemaal lijkt te raken, tot de songs je op een gegeven moment niet meer loslaten. Een plaat ook met een logisch begin en einde, en een mooie, zorgvuldige opbouw, die zorgt voor een consistent geheel dat méér is dan de som van de delen.

Gedurende acht songs neemt het viertal ons mee op een fascinerende trip doorheen meer dan een halve eeuw Americana- en rootsrockgeschiedenis. Die begint bij de epische opener If You Really Need It en eindigt met het ironisch getitelde Lucky. Onderweg zijn er tussenstops bij de forse jaren zeventig riffrock van Follow The Rabit, Oh Mary (dik drie minuten ingetogenheid en sfeer, die plots worden weggevaagd door grommende gitaren), de aanstekelijke titeltrack, het in verhouding opvallend montere That’s What You Get, het naar de jaren zestig smakende Hour Of The Sun en Let It Go, dat ons nu nog steeds naar de luchtgitaar doet grijpen.

Wat kan gezegd worden over het hele oeuvre van de band, geldt ook voor deze plaat: er is variatie troef en de groep blijft trouw aan de roots, maar op geen enkel moment valt New Rising Sun te betrappen op kopieergedrag of jatwerk. De invloeden van de Amerikaanse voorbeelden zijn duidelijk hoorbaar, maar toch zijn dit in de eerste plaats songs die vandaag werden gemaakt door en voor mensen van hier.

‘Fools’ draait niet zozeer om genres en stijlen, maar wel om de muzikale verhalen die worden gebracht met de warme, bezielde stem van Dries Bongaerts en de pakkende gitaarlijnen en -riffs van David Hermans. Voeg daar de vakkundige stutwerken van het solide tweespan Roy van Dijke-Charlie Engels én de glasheldere productie aan toe, en je weet dat je te maken hebt met een plaat die nog een hele tijd zal meegaan.

En nu: hop!, allemaal naar de platenwinkel!