Devin Townsend - The Moth

Klaar voor de meest bombastische release van het jaar? Wij evenmin. Het Canadese muziekicoon Devin Townsend heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. 'The Moth' lag tien jaar lang op de schrijfplank en is ontpopt tot een buitengewoon stukje muzikale virtuositeit.

Sinds zijn debuut op Steve Vai's 'Sex & Religion' uit 1993 weet HevyDevy muziekliefhebbers met quasi elk album te verrassen. Of dat steeds in de positieve zin is, laten we in het midden, maar hij heeft alleszins een enorme stempel gedrukt op de extreme metal- en progmetalscene. En net dat maakt de man genre-overschrijdend met formaties als Strapping Young Lad, The Devin Townsend Project, Casualties of Cool of zijn ambientprojecten zoals DevLab.

Deze 'The Moth' is de zoveelste metamorfose van Devin Townsend. Die kan het best vergeleken worden met een rockmusical à la 'Z2', maar dan met de complexiteit van 'Deconstruction' en volledig ondersteund door het Noord Nederlands Orkest. Verwacht geen uitschieters zoals je die had met Earth Day, Deadhead of Namaste. Het is vooral de som der delen die hier telt, want alles vloeit naadloos over in elkaar. Dat geeft nog meer het gevoel alsof je naar een klassiek stuk of soundtrack zit te luisteren.

Nu, in alle eerlijkheid is dit niet bepaald het meest hapklare album. De songs zitten heel vaak bijzonder ingewikkeld in elkaar zonder echte strofes en refreinen, waardoor even lekker in de zetel doorzakken en genieten hier niet aan de orde is. Ook de zanglijnen en de teksten zijn een complex kluwen van vanalles en nog wat, ongetwijfeld perfect het verhaal volgend, maar niet evident om als luisteraar zomaar te verteren. Er zijn onvoldoende catchy elementen om het album tot een aangename luisterbeurt te maken. Zelfs de bijdragen van publiekslieveling Anneke Van Giersbergen en Lynn Wu van het Chinese OU bieden weinig soelaas, integendeel zelfs.

Dat zorgt ervoor dat enkel bepaalde passages van tracks zoals opener Semi-prologue, Enter The City of Home At Night blijven hangen. Zij behoren tot de helft van de 'volwaardige' songs. Covered By Causes doet trouwens na vier minuten erg denken aan Peter Gabriels San Jacinto op 'New Blood', wat zeker geen slechte referentie is. De andere helft zijn korte nummers die zelden meer dan twee minuten duren, waardoor ze voorbij zijn voor je het doorhebt, en je geen idee hebt of het bewust is (de man maakt namelijk wel vaker connecties met songs) dat A Proxy For God ietwat lijkt op het middenstuk van Kingdom.

Een avontuur, dat is misschien nog de beste beschrijving voor 'The Moth'. Devin Townsend neemt je vierentwintig songs lang mee in zijn hoofd met zijn eigen unieke manier van schrijven, of je dat nu zint of niet. In elk geval is het origineler dan wat 'PowerNerd' te bieden had, en daar zijn we al blij mee. Maar of het voor iedereen weggelegd is? Nee, dat sowieso niet. Zelfs de fans zullen eerder verdeeld zijn, net omdat het weer een andere soort Devin is die we hier te horen krijgen.