Jérémie Ternoy - ça commence par la marche

Jérémie Ternoy uit Béthune, Nord-Pas-de-Calais, is een pianist die al een behoorlijk straffe carrière achter de rug heeft, met als bekendste band waar hij deel van uit maakte het onnavolgbare Magma. Zijn Organik Orchestra, zijn eigen trio en de band TOC, waarmee hij postpunk, freejazz en jazzcore maakt, zijn wellicht minder bekend maar daarom niet minder interessant.

Aangestoken door zijn grote broer, een geschoold klassiek pianist en componist, koos Ternoy al op vroege leeftijd jazz als drijfveer om muziek te maken. Al was dat voor hem niet voldoende: de progrock lonkte, en later kwam de elektronische muziek hem ter ore, muziek van het eerder contemplatieve soort, denk bijvoorbeeld de Berlijnse School. Geleidelijk aan koos hij de weg om al deze invloeden met elkaar te vermengen. Voor 'ça commence par la marche' kiest hij een nog iets ander pad, dat van het minimalisme dat we leerden kennen bij Wim Mertens en Philip Glass, maar dan met een draai eraan gegeven waardoor het weer helemaal origineel gaat klinken.

Ternoy speelt uiteraard piano en componeerde de zes stukken. Met een heel stel gasten die onder meer contrabas, trompet, euphonium, drums en saxofoon spelen, zorgt hij voor een zeer kleurrijk en speels palet aan klanken die bovendien nog verder worden verrijkt met de intrigerende stemcapriolen van Kristof Hiriart, Maryline Pruvost en Sarah Butruille.

Ook die stemmen brengen eerder klanken dan woorden voort, gebed in dat herhalende patroon dat geleidelijk aan verschuift, een zeer typisch gegeven binnen deze muziek maar die door dit ensemble dusdanig anders wordt aangepakt dat het als nieuw klinkt.

Herhaling die in beweging is, beweging die wordt herhaald. Het album kan als een geheel worden beluisterd zonder er bijzonder veel aandacht aan te besteden en het overtuigt alsnog. Bij aandachtig luisteren komen de subtiele details en verschuivingen pas echt tot hun recht, en wordt het heel duidelijk dat hier een stel zeer straffe muzikanten aan het werk is waarbij geen van hen moet onderdoen voor de ander, ook al zijn ze niet altijd apart te onderscheiden, met de twee drummers als beste voorbeeld.