Bleachers - Everyone for ten minutes

Als Jack Antonoff niet achter de knoppen zit bij Taylor Swift, Lana Del Rey of Sabrina Carpenter, dan maakt hij gelukkig ook nog muziek voor zichzelf. Met ‘everyone for ten minutes’, het vijfde album van Bleachers, levert de indierock-veelvraat zijn meest volwassen plaat tot nu toe af.

Het heeft er weleens vaker dik bovenop gelegen bij Bleachers. Antonoff durft zijn songs al eens te verdrinken in nostalgie, anthems die net iets té hard hun best doen om arena-proof te klinken. Maar op ‘everyone for ten minutes’ lijkt de defensieve ironie eindelijk plaats te maken voor oprechtheid. Dit is geen krampachtige zoektocht naar de volgende radiohit, wel een evenwichtige indierockplaat van een dertiger die de balans opmaakt.

Openingsnummer Sideways zet meteen de toon. Een waas van synths trekt het album op gang, waarna een ronkende saxofoon en stuwende drums de boel opentrekken. Het is vintage Bleachers, maar het ademt meer; en net die ademruimte is de grote winst van deze plaat. Kijk maar naar The Van, een absolute uppercut in de eerste helft. Gebouwd op een heerlijk krakende soulsample van Blue Magic, vertelt Antonoff in een spokenword-achtige parlando over zijn tienerjaren in New Jersey. Het is een ode aan het rondslepen van versterkers in ranzige bestelwagens en spelen in brandweerkantines. "Glory to the ones who know the van".

Die herwonnen rauwheid wordt meteen doorgetrokken in We Should Talk, waarna You And Forever de dynamiek knap bewaakt. Waar de band vroeger de productionele bom direct zou laten ontploffen, houden ze de boel hier opvallend lang ingehouden op spanning. Pas in de laatste minuut mag de frustratie er vol uit.

Echt interessant wordt het op Dirty Wedding Dress, een brok Dylanleske americana die pijnlijk autobiografisch aanvoelt. Antonoff zingt er openlijk over hoe zijn eigen trouwdag werd gekaapt door hordes paparazzi, en fans die op zoek waren naar zijn goeie vriendin Taylor Swift. Het contrast tussen het intieme countrygitaartje en de wrange herinnering snijdt dieper dan de gemiddelde Bleachers-song. Gelukkig mag er daarna weer gedanst worden: Take You Out Tonight pompt er een flinke dosis Bruce Springsteen-energie in, gedragen door een ronkende saxofoonsolo.

In het verleden durfde Bleachers weleens te skippen naar het volgende emotionele hoogtepunt, maar het tweeluik I Can't Believe You're Gone en Dancing houdt het opvallend klein en breekbaar. Het siert Antonoff dat hij de productionele trukendoos hier niet opentrekt en zijn stem het werk laat doen. Dat zorgt ervoor dat de daaropvolgende uppercuts She's From Before en het venijnige I'm Not Joking des te harder aankomen.

Afsluiten doet de plaat met Upstairs At Els, een lofi-achtige mijmering die voelt als de ultieme decompressie na een intense rit. 'everyone for ten minutes' is niet de plaat waarmee Bleachers het warme water opnieuw uitvindt en dat hoeft ook niet. Het is wel het bewijs dat Antonoff en de zijnen gaandeweg hebben geleerd hoe ze écht goede songs moeten schrijven, zonder dat daar een muur van geluid voor nodig is. Hun beste tot nu toe.