BLKE - BLKE

Tonzonen

Patrick Bruneel27 juni 2026

BLKE

Deels afkomstig uit Londen, deels afkomstig uit Berlijn, maar met zijn allen in Berlijn verblijvend, kiest het viertal, dat zich BLKE noemt, ervoor om de grenzen van psychedelica en krautrock verder op te rekken.

Vorig jaar debuteerden ze met de ep 'Living Without Expectations', een plaatje dat hen binnen het genre meteen op de kaart zette, mede omdat ze er niet voor terug schrikken elementen uit de noise en garagerock aan het basisgeluid toe te voegen.

Bij momenten, zoals bij opener How About I End Life, doet de band ons wat denken aan een samensmelting van Loop en Spacemen 3 en dan weet de goede verstaander meteen dat BLKE een band is waar we wel iets mee kunnen.

Negen straffe nummers staan er op dit debuut, waarbij er geen ruimte is voor ingetogen gebazel, maar het spreekwoordelijke pedaal aanhoudend zowat hetzelfde tempo aanhoudt, hetgeen een behoorlijk effectief werkend hypnotiserend effect teweegbrengt.

De nummers zijn allen eerder beknopt - het merendeel tussen de drie en de vijf minuten - maar we horen wel het potentieel dat ze zonder probleem live de boel kunnen oprekken tot een veelvoud van die duurtijd en dat zonder dat het effect van de nummers teloor zou gaan. Het zou alleen maar bijdragen aan het trippy effect dat de songs in zich hebben. Wegdromen en dat bijna van zodra de plaat inzet en zonder versagen gaan ze door, waarbij de nummers als het ware in elkaar overlopen en één geheel lijken te vormen.

Vrolijke Fransen zijn het zeker niet. De vier heren van BLKE. Jakob Buraczewski (gitaar, zang), Michael Drummer (toepasselijk ook de drummer), Steffen Kahles (gitaar, synthesizer) en Alex Kozmidi observeren de wereld om zich heen, laten het allemaal wat bezinken om nadien de eerder sombere zienswijze erop op behoorlijk poëtische wijze in woorden te gieten op een bedje van gierende gitaren en de typische krautritmiek. Bovendien hebben ze met Buraczewski een zanger die perfect binnen het plaatje past en de band zich daardoor verheft boven heel wat van de genregenoten. Extra pluspunt: geen fluitje te bekennen.

Onthouden die naam, al ligt dat niet voor de hand.

← Terug naar overzicht