Goodiepal

In het kader van het "Courtisane kunstproject" haalde men Kristian Vester aka Goodiepal naar de Vooruit. De Fin, die heden ten dage heen en weer zwerft tussen Londen en de Far?er Eilanden, is zachtjes uitgedrukt een buitenbeentje.

Als je zijn curriculum vitae bekijkt bots je naast samenwerkingen met multinationals als Nokia en Hitachi, waar hij in denktanken creatieve processen ontwikkelt, ook op conceptuele kunsttentoonstellingen en muziekconcerten.

Hij ziet er uit als dwerg met dikke baard en wollen trui met een patroon uit de jaren vijftig en zo klinkt ook zijn muziek. Hangend tussen dromerig naïef en snobistisch gekunstel kunnen we ons toch niet van het idee ontdoen dat deze man het moet hebben van uiterlijke bijzonderheden. Dat kan ook moeillijk anders als je je bedenkt dat hij zich op het dunne ijs begeeft tussen intergere artiest en bezoldigde van multinationals.

 Dit optreden was dan ook een allegaartje van inventiviteit en geneuzel waarbij het gebruik van digitale techniek en absurditeit hand in hand gingen. Het visuele aspect van het optreden bestond uit ongewone objecten zoals piepschuim, een mechanische vogel onder een stolp, een gong, enzovoort.
Je kon het zo gek niet bedenken. Tijdens de opening legde hij deze voorwerpen tergend traag op een grote tafel. De geluiden die deze objecten voortbrachten werden samen met zijn eigen stemgeluid via een microfoon in een laptop gepleurd, om via verschillende effectoren tot een geluidssoep verwerkt te worden.

De discussie over integriteit achterwege gelaten, was dit optreden te conceptueel. De gekende bedenking “Dat kan ik thuis ook” kwam al snel naar boven en daar konden zijn hilarische vertoning noch zijn speciale methodiek weinig aan veranderen.

Courtisane brengt ieder jaar boeiende audiovisuele concepten zoals Jeff Mills' Metropolis en de DVD-voorstelling van Chris Cunningham’s muziekvideo's. Het programmeren van Goodiepal bleek echter een misser. We geven Courtisane het voordeel van de twijfel, niemand is zonder fout.