Morning Runner - Milow

Milow is eigenlijk de 24-jarige Belg Jonathan Vandenbroeck. Deze songwriter liet van zich horen in Humo's Rock Rally. Sindsdien heeft hij een album afgewerkt met producer Nigel Powell. 'The Bigger Picture' staat boordevol meezingers. Voor velen onder het publiek was het de eerste luisterbeurt. Voor ons bijvoorbeeld. Landslide en Excuse to try kunnen er nog mee door. Met de akoestische gitaar in de hand, een drummer, een cellist en een pianist op de synthesizer begeleidt Milow ons door zijn eigen wereld. Hij laat ons mee dromen. En dat doen we, tot we weer met onze voeten op de grond moeten komen.

Milow introduceert het volgende nummer als één dat hij nooit zal schrijven. Op het moment dat de woorden "Slowly walking down the hall" door de microfoon klinken, herkent iedereen het wel. Oasisnummers coveren is een risico, niet iedereen kan en durft dat. Milow doet het wel, maar spijtig genoeg stelt hij teleur. Het nummer lijkt geen ritme te hebben. Milow slaagt er niet in de song naar zijn hand te zetten. Het is een mooie poging, maar hij zal er wat aan moeten werken als hij het optilmaal tot zijn recht wil laten komen. Na het negende nummer begint de set wat monotoon over te komen. Er is geen enkel hoogtepunt te bespeuren. Met het vier minuten durende nummer Born in the Eighties, Milows levensverhaal in een notendop, sluit hij zijn set af.

Wanneer Morning Runner het podium betreedt krijgen ze niet zoveel applaus. Ergens is dat normaal, de mensen moeten nog loskomen en de band leren kennen. De band verliest echter geen tijd en vliegt er meteen in. It's Not Like Everyone's My Friend en Punching Walls zullen waarschijnlijk binnenkort in de hitparades opduiken. Ze worden met veel rock-'n-roll-allure gespeeld. De zanger/gitarist staat met zijn Epiphone-gitaar vast en beweegt geen centimeter. Het enige wat je hem ziet doen is het nummer uit volle borst meezingen en de gitaar dreigt elk moment een snaar of twee te verliezen. De drummer slaat op zijn drums alsof het zijn laatste concert is. De pianist zorgt voor fijne backing vocals en de bassist doet gewoon zijn werk. Na twintig minuten doen ze het even rustiger aan met Oceans. Dit nummer kalmeert de opgewarmde geesten in de club en op het podium. Veel tijd om tot rust te komen heeft het publiek niet. Can't get it right werd bijzonder hard gespeeld.

Je krijgt het gevoel dat de band live meer van zichzelf geeft dan op het album. Op de plaat zou je de link nog kunnen leggen met de gevoeligheid van Chris Martin, maar live is daar niets van te merken. Een dik uur later dan het podium klaar was, hadden de mannen al heel hun album gespeeld. Alvorens ze datzelfde podium verlieten kregen we nog twee bisnummers te horen om de strakke maar goede set af te sluiten. Veel nieuws hebben we niet gekregen. Je hebt het al gehoord en je hebt het al gezien. Maar fijn was het wel om erbij te zijn, want als Morning Runner binnenkort stadions zal vullen hebben wij toch het geluk gehad ze in een intieme sfeer bewonderd te hebben.