Nicola Conte

In tegenstelling tot eerder aangekondigd was het Bugge Wesseltoft die het publiek mocht opwarmen. De Noorse producer-componist had voor de gelegenheid enkele jonge muzikanten opgetrommeld. Naast Wesseltoft op toetsen en electronics, was de band voorzien van bass, drums, percussion en dj. Dit beloofde voor vuurwerk te zorgen.
Het publiek leek dan ook enigszins met verstomming geslagen toen Wesseltoft geheel volgens zijn eigenzinnige zelve de show opende met een vreemde solo bizarre klanken uit een gemproviseerd digitaal geluidenlabo. De man wist dit experimenteel geharrewar zelfs twee nummers lang door te trekken, wat meteen de vraag opriep waar de jazz was te vinden... Pas hierna kwam de show echt op gang, de stijl werd plots zeer herkenbaar. Wesseltoft's muziek kreeg nu zijn gekende jazzy-dance karakter en werd bij momenten zeer opzwepend.
Het jazzpubliek viel alsnog aan zijn voeten, al zijn de voor zijn muziek veel gebruikte termen "nu jazz" ofte "new conception jazz" eerder op hun plaats.
Na een uur was de show afgelopen, waarbij er naar het einde zowaar een jazzy sfeer hing. De contrabass-solo van bassist lmen was hierbij enigszins overbodig.
Wesseltoft bracht dus voornamelijk zeer dansbare jazz met vooral muziek van zijn laatste album "Film Ing", uitgebracht op zijn eigen Jazzland label.


Sinds Nicola Conte voor het Blue Note label zijn laatste album "Other directions" mocht opnemen en hierdoor deze zomer op het gelijknamige festival te gast was, lijkt hij populairder dan ooit. De Italiaanse DJ-componist kreeg dan ook veel volk naar de Handelsbeurs om zijn laatste album voor te stellen.
Dat Conte -de bescheidenheid zelve- steeds met stijl in keurig maatpak op het podium verschijnt, was niet nieuw. Dat hij daarnaast zijn publiek even verfijnd kan inpakken, kwam enigszins verrassend. Hij had hiervoor ook niet de minste muzikanten meegebracht. Conte omringde zich nl. met een stel jonge maar zeer getalenteerde Italiaanse jazzmusici. Een blazersduo (sax en trompet) dat elkaar virtuoos afloste, zorgde voor de extravertie van de groep. Daarnaast was er Pierpaolo Bisogno, die met vier sticks de vibrafoon heerlijk wist te bespelen.
Conte, zelf op gitaar, startte veelbelovend met titelsong "Other Direction" en wist met "The Dharma Bums" het publiek fijngevoelig bij de kraag te grijpen. Een schitterend concert kon dan ook niet uitblijven. Na enkele nummers kwam zangeres Christina Zavaloni in haar eentje de vocalen verzorgen, een riskante opgave in zo'n talentvol geheel. Haar verschijning was er n van onevenaarbare vrouwelijke podiumcharme. Al dient gezegd dat zoveel zwoel uiterlijk vertoon, de bovenhand leek te krijgen op de overigens zeemzoete stem van Zavaloni.
En Conte keek toe. Ook verwoedde pogingen van de groepsleden om hem in navolging van henzelf tot soleren te verleiden, mochten helaas niet baten. Conte bleef zichzelf, onverwoestbaar en bescheiden op de achtergrond.
Geheel op het eind wist hij zijn cool jazz nog kracht bij te zetten en zelfs meesterlijk te accentueren met het aanstekelijke Nefertiti, waarna hij zijn publiek bevredigd achterliet.
Kortom, Conte zag, kwam, en overwon, zoals het een goede Romein betaamt, maar gaf vooral een indrukwekkend concert weg.