An Pierl? & White Velvet

Owen Pallett staat bekend als een begenadigd violist/arrangeur, en dat spreidt hij ten volle tentoon bij Final Fantasy. Wat oorspronkelijk begon als een soloproject op viool, is uitgegroeid tot een band met drums, en later zelfs een strijkerskwartet en piano voor op tournee. Die laatste toevoeging stond ook aangekondigd op de tickets, maar Owen besloot uiteindelijk hen toch niet mee te nemen. Het werd dus Final Fantasy in de klassieke bezetting, dezelfde waarmee hij ook vorig jaar in de AB Club aantrad.

Toen, een zestal maanden geleden, stonden nog oude nummers en covers (This modern love van Bloc Party) op het programma, maar jongeheer Pallett heeft duidelijk niet stilgezeten. Er is een nieuwe plaat, 'He Poos Clouds' (arguably de meest geniale titel ooit), maar er zijn vooral ook een pak nieuwe nummers die daar niet op staan. Live is Final Fantasy dan ook een ontdekkingstocht. Door de donkere steegjes van Owen's gedachten, maar zeker ook door de inspiratiebronnen van zijn werk. Te weten: Dungeons & Dragons en Zelda. Die invloeden komen ook terug in de visuals, geprojecteerd op een groot scherm. Ridders en kastelen. Jonkvrouwen en duivels. Allemaal komen ze voorbij.

Als voorprogramma van An Pierlé & White Velvet, werd het maar een korte set, waarin dromerige klassiekers (The CN tower belongs to the dead en This is the dream of Win and Regine) werden aangevuld met spiksplinternieuwe pareltjes (single Many lives --> 49 MP), maar ook Song song song en anderen. In tegenstelling tot vroeger is er van wegdromen echter geen sprake meer. Daarvoor zorgen de drums, die toch wel erg "in your face" klinken. Spijtig voor de oudere nummers, maar een zegen voor de nieuwere. Elk nummer krijgt nu immers een eigen speling van spanning en ontlading, viool versus drum. Een vrij tot zeer geweldige combinatie, die je naar het puntje van je stoel voert.

Tijd voor An Pierlé dan, tegenwoordig bekend als An Pierlé & White Velvet, vanwege de samenwerking met de groep van haar vriend. Zelf ziet ze geen graten in deze naamsverandering, maar er is toch duidelijk veel veranderd. Het kleine, frêle meisje dat 'Helium Sunset' schreef, is opgegroeid tot een dappere jonge vrouw, die perfect in staat is een monster als White Velvet in toom te houden.

Het contrast met vroeger is dan ook groot. Openingsnummer Mud stories klinkt nog steeds even onderhuids en breekbaar als weleer, maar nu gaat er ook echt een sfeer vanuit die je bijna bang maakt, of toch op je hoede. Zeker als White Velvet dan ook nog wordt ingeschakeld, wordt duidelijk wat een sterke persoonlijkheid er in zo'n kleine persoon kan zitten.

Dat die persoonlijkheid nu meer naar voren komt, is niet slecht voor de muziek. Vroeger werd An Pierlé als eens verweten oersaai te zijn, maar daar is nu nog maar weinig sprake van. De hele set rockt dat het niet mooi meer is, maar de piano weet er steeds weer voor te zorgen dat het geheel niet ontspoort. Het wordt dan ook geen klassiek (afgezaagd) sprookje, maar eerder een rocksprookje. Zonder meer knap gedaan. Komt dat zien, komende zomer.