Niemand die had durven voorspellen dat de [b]Dresden Dolls[/b] in nauwelijks een jaar tijd zo?n grote schare fans had kunnen verzamelen. Hun titelloze eersteling was dan ook een van de meest verfijnde en innovatieve plaatjes van 2004, waarin ze songs afleverend met de diepgaande tragiek van een puberdagboek, gelukkig geruggensteund door een meer dan ironische knipoog. 'Yes Virginia', het tweede album van dit excentrieke duo, bevat meer van hetzelfde, maar weet ons voorlopig toch niet volledig overtuigen. Dat doet het blijkbaar wel bij het overgrote deel van de menigte voor het AB-podium, vooral bij de horden bakvisjes die de leeftijd van Amanda Palmers teksten nauwelijks overschreden hebben.
Palmer en Vigilione mogen dan slechts met zijn tweeën het podium bevolken, ze razen als gekken doorheen hun setlist, waarin opvallend weinig nieuw werk zit verscholen. Het vuur wordt dan wel meteen aangestoken met een stevig Sex Changes, toch komen vooral de sterkhouders van het eerste album prominent hun plaats opeisen. Tussen prijsbeesten Missed Me en Coin-Operated Boy wordt Backstabber als het ware vermorzeld, en ook de latere passage van Mandy Goes to Med School steekt bleekjes af tegen al het oudere geweld.
Tijdens een rondje covers eren de Dresden Dolls hun helden. Kreeg Bush in de Handelsbeurs nog een stevige sneer toegestoken, nu moet War Pigs het zonder inleiding doen. Brian Vigilione teistert er zijn drumvellen niet minder maniakaal door, zodat uiteindelijk zelfs de typische bolhoed het moet afleggen tegen de headbangende haren. Wanneer dan het gekende rustpunt volgt en de drumketels worden verlaten voor de gitaar, mag Palmer uitpakken met haar fabuleuze stembereik. Zowel T-Rex als Neutral Milk Hotel krijgen een cabaretjasje aangemeten, waarbij vooral de ingetogen versie van Cosmic Dancer ontroert.
Of de toegestroomde pubermeisjes de Dreesdense helden kenden, is maar de vraag. Even tragisch als komisch is het ook om een anti-anthem als Coin-Operated Boy woordelijk te horen meeschreeuwen door meisjes die het woord ‘dildo’ wellicht enkel kennen uit de Amerikaanse teenage-movies. Palmer en Vigilione laten er hun slaap niet voor, maar slaan zich met verbazingwekkend professionalisme doorheen het optreden. Niet te beroerd om een song volledig te herbeginnen, zijn ze eens zo berekend in hun andere songs. De drie verloren drumsticks in Missed Me zijn heus geen toeval, terwijl ook Vigiliones doldwaze gelaatsuitdrukkingen perfect uitgemeten zijn. Wanneer je even later Palmer middenin een song het ziet uitproesten door weer een frats van Vigilione, zijn het wel dit soort kleine routinematigheden die afbreuk doen aan de spontaniteit van het duo.
Ook de bis is typisch: Brels Amsterdam wordt nog even aangekondigd met een “This is no Black Sabbath – we’re working on it”, de manier waarop daarna de klassieker van de Belgische chansonnier met een overdosis pathos wordt overgoten, hebben we ook al eerder gezien. De formule werkt, maar blijkbaar wel eenmalig. De Dresden Dolls brengen een amusante combinatie van kitsch en ironie, maar die wordt iets te nadrukkelijk overheerst door degelijkheid (de talloze oudere songs in de set) en routine (de iets te afgemeten gimmicks). Een avontuurlijkere setlist en het lef om enkele ‘klassiekers’ te laten vallen, hadden het optreden wellicht net dat beetje meer pit gegeven.
