Schoolrock

29 april 2006, het Kontichse festival Schoolrock is alweer aan zijn negentiende editie toe. De affiche beloofde veel goeds, net zoals de stralende zon. Wij gingen erop af om ons een halve dag te laten onderdompelen in de muziek. Samen met ons hadden nog tal van anderen dat idee, dus het werd een gezellige drukte daar op de speelplaats van het Sint-Ritacollege.

Felltones mocht deze editie van Schoolrock openen. Dit Leuvense gezelschap stond stevig te rocken op het podium, iets wat van het publiek niet meteen gezegd kon worden. Door het vroege uur was er nog niet veel volk en was de uitgelaten stemming nog wat zoek. De mannen van Felltones trokken zich daar weinig van aan en gaven het aanwezige volk een staaltje stevige indierock. Ze speelden strak, ze speelden goed, meer moest dat niet zijn. Toch was het niet zo zwaar, er zat genoeg popgehalte in hun nummers om het geheel fris te houden. Hun rustigere nummers gingen wat verloren tussen het hardere werk, maar ze moesten er zeker niet voor onderdoen. Al bij al een geslaagd optreden, niets speciaals, niets baanbrekend, gewoon oké.

 
Na de Felltones was het de beurt aan de Pieter Van Laer Big Band, een kleurrijke formatie waarvan de roots grotendeels in het Sint-Ritacollege liggen, een thuismatch dus. Of ze die zouden winnen was nog maar de vraag: het optreden beginnen met het kapot slaan van een gitaar en het uitdelen van vieruurtjes is alvast een goed begin. Het publiek was er klaar voor en was, in tegenstelling tot de eerste groep, al iets enthousiaster. Dat van die thuismatch kan daar misschien wel voor iets tussen zitten…

De muziek: in het begin klonk het fris, na een kwartier klonk het eentonig. Er was weinig variatie te bemerken, de nummers leken allemaal nogal hard op elkaar. Nummers waar trouwens niet veel op aan te merken was: leuk, fris en goed gespeeld. Ze nemen zichzelf niet al te serieus, misschien in te grote mate, zodat het na een tijd wat geforceerd grappig overkomt. Het concept is in orde, de uitwerking nog niet. Eén ding staat vast, er zit potentieel in deze groep!

 
Tijd voor metal! Daarvoor had Schoolrock Double Diamond geprogrammeerd, een groep die reeds zijn strepen verdiende in de metal-scene. Ze deden wat van hen verwacht werd: eens goed van jetje geven. Het zat allemaal wel snor. Strakke riffs afgewisseld met vinnige solo’s en ook de dubbele basdrum ontbrak niet. Bij de stem hadden we wel onze twijfels: niet dat ze niet straf genoeg was, integendeel, maar het vibrerende effect dat de zanger in zijn zanglijn verwerkte was soms gewoon over the top. Het geheel kreeg zo een operette-gehalte mee waar zelfs de zangeres van Within Temptation van versteld zou staan.

 
Na een tijdje begon het ook bij deze groep wat eentonig te worden. Het publiek kreeg er alvast geen genoeg van: de eerste moshpits van het Kontichse festival waren een feit.

 
Na een uur metal-geweld en scheurende gitaren, tijd voor…nog meer scheurende gitaren. Gino’s Eyeball mocht het aanwezige volk trakteren op een fel punkrockoptreden.  Deze gevestigde waarde in punkrock-land was in vorm, net zoals de schare fans die de band in zijn kielzog had. Bij Gino’s Eyeball was het niet zozeer de muziek die ons wist te boeien, dat was punkrock pur sang, zonder veel franjes en weinig vernieuwend. Origineler was hun manier van doen op het podium en hun bindteksten. Een van de weinige groepen waar je blijft naar kijken om wat er tussen de nummers komt…tenzij je zin had in een stevig spring-en-duw-festijn, want ook bij Gino’s Eyeball was er sprake van uitzinnige pubers die zich lieten gaan in de pit voor het podium. De groep kreeg het volk moeiteloos op zijn hand en kreeg het zelf zo ver massaal een circlepit te maken rond de P/A. Poppy punkrock van een grappig trio, meer moet dat niet zijn.

 
En dan iets heel anders: Skeemz! De zomer kwam weer iets dichterbij met deze groep die een aanstekelijke combinatie van hiphop, funk, pop en een scheut rock serveerde aan het publiek. Dat ze dat goed deden, staat vast. Het publiek liet zich met graagte bespelen en ging vlot mee met de muzikale uitstap die de zeven rasmuzikanten op het podium maakten. Leuk, bouncy én live: een aanrader!

 
The Sedan Vault was de volgende band die het Schoolrock-publiek mocht beroeren. De muziek die deze groep op het publiek losliet, was iets minder toegankelijk dan de rest (wat bleek uit de vrij lage belangstelling), maar zéker niet minder goed. Het was volgens ons het meest experimentele en originele dat er dit jaar op Schoolrock te zien, maar vooral te horen was. Eerder geschikt voor een iets ouder publiek, volgens ons, dus niet direct voor het jonge volkje op de Kontichse speelplaats. Ons deed het vooral denken aan The Mars Volta, maar dan minder chaotisch op het podium. Wat zij creeërden met hun instrumenten was virtuoos. Bij momenten hard en soms schijnbaar eentonig, maar dat is buiten de subtiele melodieën en veranderingen gerekend! Prachtig, inventief en een groot gemis voor zij die er niet bij waren.

 
Het was bijna leeg aan het zijpodium en aan het hoofdpodium was het drummen geblazen. De hoofdact van Schoolrock 2006, Absynthe Minded, stond al klaar. Deze groep heeft zich de afgelopen jaren al bewezen en zou ook Schoolrock eens laten zien waartoe ze in staat waren. Dat ze in staat zijn goede muziek te maken staat vast, maar ze waren niet in staat ons het volle uur te boeien. Bij momenten vonden we het vrij saai en het was vooral uitkijken naar de hit My Heroics, Part One. Absynthe Minded heeft goed gespeeld, maar daar bleef het ook bij. Te veel op automatische piloot…

 
Bij het vallen van de schemering was het de beurt aan Dedos, het zevenkoppige gezelschap met als missie: laat het publiek bewegen. Het talrijk aanwezige volk was wel klaar voor een feestje, en het volgde dan ook moeiteloos de opzwepende ritmes en shaky melodieën van het bonte gezelschap op het podium. Het feit dat het donker werd, maakte het alleen nog maar gezelliger en leuker. Het was geen moment saai of vervelend en de menigte lustte er pap van. Niets op aan te merken: Missie geslaagd!

 
Shameboy mocht dit jaar het festival afsluiten met een opzwepende en zinderende set. Met hun hit Rechoque wist het duo het publiek moeiteloos mee te krijgen in het feestgedruis. Hun nieuwe single, naar eigen zeggen vooral geliefd bij paarden en schapen, viel ook bij ons in de smaak. Menig opbouw en bijhorende climax werden het publiek op een dienblad aangeboden. Het was dan ook jammer dat het maar een uurtje duurde. Echt vuurwerk brak er echter niet los, daarvoor was het nog nét iets te kalm, al scheelde het niet veel. Op dat vuurwerk was het niet lang wachten, want nadat de laatste beat uit de luidsprekers knalde, barstte er boven de speelplaats een resem vuurpijlen open die, samen met Shameboy, de kers op de alweer zeer gevarieerde  Schoolrock-taart waren.

 
Leuke editie. Het festivalseizoen is begonnen!