Fnac Nacht
Kazoo heerst over Fnac Nacht
Jennifer Smits
Botanique, Brussel — 29 april 2006
Les Nuits Botanique zijn volop bezig. De gepaste gelegenheid om het vijfentwintigjarig bestaan van Fnac te vieren, dat samenvalt met de veertiende editie van het Brussels festival. Two Star Hotel, Archie Bronson Outfit, The Spinto Band en Flexa Lyndo zijn aanwezig op het feest. Wij zetten het hele gebeuren in de Orangerie even op een rijtje.
Een dik half uur voor de start zijn er al wat mensen te bespeuren rond de Kruidtuin. Er hangt een joviale, benieuwde sfeer rond de Chapiteau, de Rotonde en de Orangerie. Wij gaan even naar de programmatie kijken en uit de keuze tussen twaalf groepen besluiten wij de groepen op te volgen in de laatstgenoemde zaal.
Het is vijf voor acht en er staat zo’n twintig man in de zaal. Allen zijn nieuwsgierig naar het optreden van de Luikse band ** Two Star Hotel. Op het moment dat de groep even later het podium opkomt kan je maar aan één ding denken: Little Britain. Vijf mannen op het podium met een pak. Stel je even voor: "Crazy Frog" is aanwezig in de gitarist met een gelijkaardige bril, de lead gitarist heeft de uitstraling van "Mr. Spock". "The Only Gay in The Village" is eigenlijk van toepassing op alle bandleden, zoals ze daar staan in die blauwe en gouden catsuits. Dit alles op een en hetzelfde podium, het lijkt onwaarschijnlijk maar het kan. De lachwekkende uitstraling van de groep maakt je benieuwd naar de muziek. Je verwacht entertainment. Een grote teleurstelling is het voor ons als we ontdekken dat we op onze honger moeten blijven zitten. De monotone set zorgt ervoor dat je het na drie nummers wel gehoord hebt. De fun die je verwacht door de pakken is er snel af omdat de nummers altijd met hetzelfde humeur worden afgeleverd. Af en toe krijg je een flash van The Hives maar je komt snel weer met je voeten op de grond. Drie kwartier later stopt het carnaval.
Stilaan raakt de zaal toch net iets gevulder. Het moment is aangebroken waarop we de groep zien die bij ons de beste indruk heeft achtergelaten. Archie Bronson Outfit is een trio uit Londen. Een vierde man zorgt voor blazers. Hun nummers klinken bijzonder rauw. Ze spelen pure Rock ‘n Roll. Melodiën zijn nergens te bespeuren en de zanger is onverstaanbaar, maar dat maakt niet uit. Hun présence is verrukkelijk. Ze staan vrij statisch op het podium maar brengen beweging door hun lijvige muziek. Vier (beide gitaristen hadden elk een andere gitaar ter beschikking) goed gemanipuleerde gitaren en de overdrive van de drummer zorgen hiervoor. Tussen de nummers door maakt het publiek geen enkel geluid. Waarschijnlijk omdat de groep voor het overgrote deel onbekend is, maar ook omdat je aan het optreden gewoon niets toe te voegen hebt. Het publiek wil meer, maar daar is geen tijd voor.
De band moet plaatsmaken voor een zevenledige groep, waarvan de gemiddelde leeftijd twintig jaar is. Inderdaad, de leden van The Spinto Band zijn nog bijzonder jong. Tijdens de set kan je geen leeg plekje vinden tussen het publiek. Iedereen staat erbij, kijkt ernaar en geniet ervan. En er is veel van om te genieten. De invloeden van verschillende groepen blijven niet onopgemerkt wanneer je deze groep aan het werk ziet. Franz Ferdinand, Weezer en Beep Beep. De kuif van de gitarist/zanger blijft niet stilstaan en hij heeft wat wij de “spaghetti-arm” noemen. Zo lenig is hij. Alle ledematen worden benut. En het publiek volgt. Het wordt bijzonder warm in de Orangerie. Rock en pop wisselen elkaar af en vloeien soms in elkaar. Je ziet zeven jongeren aan het werk die het met elkaar kunnen vinden, die de micro’s delen en die duidelijk het publiek en zichzelf vermaken. Uit het niets komen vier kazoos tevoorschijn. Met een kazoo kan je niet al te veel geluiden produceren maar de groep maakt het instrument weer hip.Iedereen heeft het naar zijn zin. Behalve Eric van Hollywood Porn Stars misschien. Bij hem geen glimlach, beweging of teken van genot te zien, hij verlaat de zaal vroegtijdig. The Spinto Band heeft onze avond gemaakt.
De laatste groep van de avond is Flexa Lyndo. Het Belgische trio heeft voor de gelegenheid twee gasten meegenomen: Florence en François. Wie die twee precies zijn weet niemand, maar hun aanwezigheid slaagt er niet in om het optreden interessanter te maken. De zaal is half leeggelopen na de set van The Spinto Band. Op de achtergrond staat er een groot scherm dat beelden toont van schuim en het logo van de groep. De muziek past niet in het rijtje van vanavond. Te soft. Omdat de groep er maar niet in slaagt ons te boeien besluiten wij de avond af te sluiten door een kijkje te gaan nemen in de Rotonde waar My Cheap Little Dictaphone bezig is. Jammer genoeg voor ons is de zaal zo gevuld dat we er niet bijkunnen, laat staan iets zien. Dan maar naar Stuart A. Staples in de Chapiteau. Het is er koud, de Chapiteau is halfvol en de set van de man is voor de eerder gevoelige luisteraar. Met het geluid van de kazoo nog in onze oren besluiten we huiswaarts te keren.
Het is vijf voor acht en er staat zo’n twintig man in de zaal. Allen zijn nieuwsgierig naar het optreden van de Luikse band ** Two Star Hotel. Op het moment dat de groep even later het podium opkomt kan je maar aan één ding denken: Little Britain. Vijf mannen op het podium met een pak. Stel je even voor: "Crazy Frog" is aanwezig in de gitarist met een gelijkaardige bril, de lead gitarist heeft de uitstraling van "Mr. Spock". "The Only Gay in The Village" is eigenlijk van toepassing op alle bandleden, zoals ze daar staan in die blauwe en gouden catsuits. Dit alles op een en hetzelfde podium, het lijkt onwaarschijnlijk maar het kan. De lachwekkende uitstraling van de groep maakt je benieuwd naar de muziek. Je verwacht entertainment. Een grote teleurstelling is het voor ons als we ontdekken dat we op onze honger moeten blijven zitten. De monotone set zorgt ervoor dat je het na drie nummers wel gehoord hebt. De fun die je verwacht door de pakken is er snel af omdat de nummers altijd met hetzelfde humeur worden afgeleverd. Af en toe krijg je een flash van The Hives maar je komt snel weer met je voeten op de grond. Drie kwartier later stopt het carnaval.
Stilaan raakt de zaal toch net iets gevulder. Het moment is aangebroken waarop we de groep zien die bij ons de beste indruk heeft achtergelaten. Archie Bronson Outfit is een trio uit Londen. Een vierde man zorgt voor blazers. Hun nummers klinken bijzonder rauw. Ze spelen pure Rock ‘n Roll. Melodiën zijn nergens te bespeuren en de zanger is onverstaanbaar, maar dat maakt niet uit. Hun présence is verrukkelijk. Ze staan vrij statisch op het podium maar brengen beweging door hun lijvige muziek. Vier (beide gitaristen hadden elk een andere gitaar ter beschikking) goed gemanipuleerde gitaren en de overdrive van de drummer zorgen hiervoor. Tussen de nummers door maakt het publiek geen enkel geluid. Waarschijnlijk omdat de groep voor het overgrote deel onbekend is, maar ook omdat je aan het optreden gewoon niets toe te voegen hebt. Het publiek wil meer, maar daar is geen tijd voor.
De band moet plaatsmaken voor een zevenledige groep, waarvan de gemiddelde leeftijd twintig jaar is. Inderdaad, de leden van The Spinto Band zijn nog bijzonder jong. Tijdens de set kan je geen leeg plekje vinden tussen het publiek. Iedereen staat erbij, kijkt ernaar en geniet ervan. En er is veel van om te genieten. De invloeden van verschillende groepen blijven niet onopgemerkt wanneer je deze groep aan het werk ziet. Franz Ferdinand, Weezer en Beep Beep. De kuif van de gitarist/zanger blijft niet stilstaan en hij heeft wat wij de “spaghetti-arm” noemen. Zo lenig is hij. Alle ledematen worden benut. En het publiek volgt. Het wordt bijzonder warm in de Orangerie. Rock en pop wisselen elkaar af en vloeien soms in elkaar. Je ziet zeven jongeren aan het werk die het met elkaar kunnen vinden, die de micro’s delen en die duidelijk het publiek en zichzelf vermaken. Uit het niets komen vier kazoos tevoorschijn. Met een kazoo kan je niet al te veel geluiden produceren maar de groep maakt het instrument weer hip.Iedereen heeft het naar zijn zin. Behalve Eric van Hollywood Porn Stars misschien. Bij hem geen glimlach, beweging of teken van genot te zien, hij verlaat de zaal vroegtijdig. The Spinto Band heeft onze avond gemaakt.
De laatste groep van de avond is Flexa Lyndo. Het Belgische trio heeft voor de gelegenheid twee gasten meegenomen: Florence en François. Wie die twee precies zijn weet niemand, maar hun aanwezigheid slaagt er niet in om het optreden interessanter te maken. De zaal is half leeggelopen na de set van The Spinto Band. Op de achtergrond staat er een groot scherm dat beelden toont van schuim en het logo van de groep. De muziek past niet in het rijtje van vanavond. Te soft. Omdat de groep er maar niet in slaagt ons te boeien besluiten wij de avond af te sluiten door een kijkje te gaan nemen in de Rotonde waar My Cheap Little Dictaphone bezig is. Jammer genoeg voor ons is de zaal zo gevuld dat we er niet bijkunnen, laat staan iets zien. Dan maar naar Stuart A. Staples in de Chapiteau. Het is er koud, de Chapiteau is halfvol en de set van de man is voor de eerder gevoelige luisteraar. Met het geluid van de kazoo nog in onze oren besluiten we huiswaarts te keren.