Fear Factory

Hun nieuwe album dateert al van vorig jaar, maar nu pas passeerde de [b]Fear Factory[/b]-karavaan langs Belgi?. Het was alweer sinds Graspop 2004 geleden dat de drie Amerikanen en de Belg nog eens op Belgische bodem stonden. Na zo?n lange periode kon het heus geen kwaad dat ?The machines? de AB eens plat zouden leggen.

Op de website van de AB stond het ondubbelzinnig te lezen: om 20u zou het voorprogramma beginnen. Als iemand ons zou verteld hebben dat In Quest een half uur daarvoor al zou optreden hadden we daar zeker en vast een uur vroeger gestaan. Maar we wisten van niets, dus konden we enkel de laatste drie nummers van die Belgische death metalband meegraaien. Daaruit konden we vooral constateren dat vooral de Zweedse zanger zich eens flink in het bier had gesmeten sinds we hem laatst zagen. Er hing een serieuze ton Carlsberg waar enkele maanden terug een strak afgetrainde torso had gepronkt. Die drie slotnummers leden daar uiteraard niet onder. Keurig en met attitude speelde In Quest de spinnenwebben van de luidsprekers en het oorsmeer uit de oren. Nu was alles en iedereen klaar voor het echte werk.

Verrast en nog altijd teleurgesteld omdat we ze niet vanaf het begin konden meemaken, verbroederden we met een goede kennis en tevens fotograaf met dienst in de foyer. Hij verduidelijkte dat In Quest pas heel recent werd opgeroepen door Roadrunner records zelf. Ze wilden een locale band in het voorprogramma, vandaar.

 
Een mum van tijd later gingen de lichten alweer uit. Van een soundcheck was nog geen sprake geweest en op zo’n korte tijd verwacht je ook niet dat de volgende band al klaarstaat. Het wereldrecord hoogspringen van het schrikken moest er dan ook meteen aan geloven toen plots een draak van een riff de lockers in de vestiaire deed sidderen. Auteur van dat geweld was Misery Index, de band die wél op de site vermeld stond als voorprogramma. Die jongens hebben nog alles te bewijzen in België. Weinigen zullen die death metalband kennen en eerlijk gezegd kon hun album ‘Retalliate’ ons niet ten volste overtuigen.

 
Veel fans zal het viertal niet gewonnen hebben die avond. Met de ene diepe donderriff na de andere terroriseerden ze als volwaardige Palestijnse zelfmoordenaars iedereen die het gedurfd had om vanachter de toog te komen. Geen enkel nummer kwam echt geordend over, je hoorde geen verschil, constant hetzelfde gedreun. Zowel de grunts van de bassist als die van de gitarist klonken niet ruig genoeg om het lawaai van de instrumenten iet of wat te overklassen. Misery Index kreeg de vlam er dan ook nooit echt in, ondanks hun bruusk vuist -en gitaargezwaai. Wie volgens ons dan weer wel een pluim verdient was de nog vrij jong ogende drummer. Die onderhield quasi moeiteloos een hoog tempo en fokte zo af en toe een nummer op met een versnelling van de kickdrum. Mede daardoor kwamen op het eind toch nog enkele potige en genietbare riffs uit de gitaren gerold.

 
Moeilijk zou de hoofdbrok van de avond het dus niet krijgen om zijn voorgangers uit het geheugen te spelen. Helaas lieten we ons wat verrassen en verdringen zodat er geen plaats op de eerste rij vrij was. De lichten gingen uit en door de luisprekers galmde tot ieders verbazing The Number of the Beast van Iron Maiden. Niemand wist waarom, maar dat hield ook niemand tegen om luidkeels mee te zingen. Kort daarna slenterden de bandleden een voor een het podium op, een luid applaus barstte los.

 
De sfeer was gezet zonder dat Fear Factory een noot gespeeld had. Meteen namen ‘The Machines’ hun instrumenten ter hande en openden hun set met het onstuimige 540,000°fahrenheit. Wat meteen duidelijk werd was de koppige micro, die het publiek maar heel soms liet genieten van dat schitterende stemgeluid van Burton C Bell. De zanger zag er weliswaar erg vermoeid uit en droeg twee gigantische wallen die een tekort aan slaap verraadden. Toch dwong hij met zijn ruwere vocals de microfoon tot klinken, maar zijn cleane zangpartijen zouden tijdens het hele concert onhoorbaar blijven.

Nog een geluk dat al de rest technisch wel klopte. De heerlijke riff van de titelsong van hun laatste album Transgression, kwam er live nóg een stuk brutaler uit en liet de vanaf toen permanente moshpit een eerste keer kolken. Het hek vloog van de dam met het supersonische Slave Labour. Dat hek zou nu naar verluid ergens in een baan om Mars circuleren. De gitaar van onze landgenoot Christian Olde Wolbers stond werkelijk subliem afgesteld, de unieke Fear Factory –sound zinderde zoals in hun beste tijden. Het leek wel … een levende machine!

 
Op de twee openers na, raakte het Amerikaanse kwartet nooit aan hun jongste album. Hits als het rebelse Demanufacture, het woeste Obsolete en het verslindende Martyr werden mee gebulderd door het op drift geraakte publiek. Dat was nodig, want Burton’s zangprestatie mocht nog steeds niemand horen. Met een puike versie van Replica sloot Fear Factory met grote klasse af. De monden vielen open toen als bij wonder de briljante en toonvaste zangstem van Burton toch een keer luid en duidelijk door de boxen galmde. Beter laat dan nooit!

 
Fear Factory heeft niettegenstaande die ongewillige microfoon toch de zaal platgespeeld. En dat was uiteindelijk waarvoor we gekomen waren.