Millionaire

Voorprogramma van dienst waren The Germans, bekend van Humo's rockrally en van zo ongeveer elk festival vorige zomer. Wie hen toen aan het werk zag, kreeg ofwel een stomende liveshow voorgeschoteld, ofwel een flauwe, wat saaie band.

Gelukkig hadden de jongens deze keer wél hun enthousiasme meegebracht. The Germans rockten de pannen van het dak in een toch wel  redelijk lange set.

Daarin was plaats zowel voor oud als voor nieuw werk (van de net verschenen 'The Next Superstar EP'). Opvallend: de oude en nieuwe nummer lopen naadloos in elkaar over. Dit verraadt enerzijds de kwaliteit van de nieuwe nummers, en anderzijds dat The Germans veel hebben bijgeleerd op tour.  Ze zetten op die manier een samenhangende, vlotte prestatie neer, terwijl het vroeger op dat vlak al eens durfde mislopen.

Millionaire dan. Van hun klasse en talent hoefden ze ons al niet meer te overtuigen -die zagen we ook op de voorbije zomerfestivals- en dus kon het alleen een bevestiging worden van wat iedereen al wist. En toch, Van Hamel en co wisten te verrassen. Dat deden ze onder andere door Ballad of pure thought te spelen, zowat het enige rustige nummer op 'Paradisiac'. Millionaire zou echter Millionaire niet zijn, als ze er geen heavy einde aan sponnen, en dat deden ze dus ook.

Het publiek ging echter niet meteen uit de bol. Pas in het tweede deel van het optreden, toen ze Petty Thug en Champagne van op 'Outside the simian flock' van onder het stof haalden, begon er echt beweging in te komen. En toen uiteindelijk We don't live there anymore werd ingezet, was het pas helemaal raak.

Een geslaagde avond met andere woorden, afgezien van één klein minpuntje. Voor het concert kreeg Tim Van Hamel's auto inbrekers over de vloer. Er werd dan ook een nummer op ironische wijze aan de dieven opgedragen. Of om het met Van Hamel's eigen woorden te zeggen: "Onder hun reet, de hufters!". Maar ach, met zo'n kleine onfortuinlijkheid valt best te leven als je miljonair bent.