Schwung 2004 - Classic Rock Festival
Een Schwunge pluim
Danny De Schryver
Hallen(Roeselare), Roeselare — 8 juli 2004
Sinds 1999 weet organisatie "De Bevers" een affiche in het Classic Rock genre samen te stellen die indruk maakt op de liefhebbers van het genre. Gestart in '99 met o.a. Walter Trout, Golden Earring en Jan Akkerman om in 2004 uit te pakken met een indrukwekkende affiche.
Deze affiche lokte een veelzijdig publiek, zonder leeftijdsbeperkingen (jongste 7,oudste 77?). Fans vanuit UK, Frankrijk, Duitsland en uiteraard Belgi waren aanwezig. Speciale vermelding voor de fan van Status Quo die de groep overal volgde op haar tournee en naar zijn 95e concert uitkeek.
De laatste noten van de eerste band "The Ugly Buggy Boys" stierven uit bij het binnentreden van de zaal (volgend jaar ganse dag verlof graag werkgever), maar deze groep kon rekenen op een enthousiaste reactie van het aanwezige publiek.
Dan was het de beurt aan "Rose Tattoo", een band die ervoor zorgde dat Australi niet enkel bekend is om AC/DC en het tennisvriendje van Kim. Tattoo Bertje zou trots geweest zijn op deze band, elk groepslid heeft een enorm aanbod van tatoeages. Maar hun loeiharde gitaren in combinatie met de uitstekende vocalen van leadzanger Angry Anderson (what's in a name) zorgden ervoor dat niet enkel de talrijk aanwezige fans, maar eveneens ondergetekende + vele anderen een eerste kippenvelmoment kregen m.a.w. bissen dus.
Omstreeks 18.00 u was het de beurt aan UFO, bekend van oa "Doctor, Doctor" en van een van de meest legendarische live albums ooit, nl. "Strangers in the Night".
Zanger Phil Mogg en gitarist Vinnie Moore (eat your heart out Michael Schenker!!) zorgden voor een uitstekende set. Publiek kon het duidelijk appreciren en bij het inzetten van "Doctor, Doctor" was het duidelijk dat we kunnen spreken van een geslaagde set.
Voor het optreden van CheapTrick moest gitaarwonder Rick Nielsen een tv interview ondergaan in de persruimte. Gelegenheid was te mooi om hiervan mooie plaatjes te schieten.
Aangezien dit een enige kans was om Cheap Trick live te bewonderen keken velen ernaar uit, maar vadertje tijd staat niet enkel stil voor persmedewerkers maar eveneens voor jonge, blonde popgoden zoals Robin Zander.
Dankzij hits als "Surrender" en "I want you to want me" slaagden ze erin om een serieus gedeelte van het publiek op hun hand te krijgen.
Status Quo had duidelijk de meeste fans in de zaal want bij het inzetten van de bekende akkoorden werd het drummen in de Expohallen. Juke box werd opengedraaid en alle bekende hits werden enthousiast onthaald door de fans."Whatever you want, down down" werden meegezongen (?) door duizenden kelen en deze zorgden ervoor dat de bandleden zelf genoten van het concert. Om een andere groep te citeren: "It's only rock and roll but I like it".
Last but not least was Deep Purple aan de beurt, grootheid van de hardrock. Hun optreden kan men kort samenvatten: oude wijn behoeft gnn krans.
Ondanks een stugge start (klankproblemen met de micro van Ian Gillan (met als gevolg vliegende micro richting klankman)) was het vrij duidelijk dat de groep er zin in had.
Roger Glover (bas) en Ian Paice (drums) zorgden voor de solide ondergrond waarop gitaarwonder Steve Morse in combinatie met nieuw lid Don Airey (keyboards) indrukwekkende melodien speelden. Samen met het zangtalent van Ian Gillan was dit de perfecte afsluiter voor dit festival.
Niet enkel hits als "Smoke on the water", "Strange kind of woman", "Higway star" kwamen aan bod maar ouder werk zoals "Hush" en "Speed King" zorgden ervoor dat Deep Purple de terechte headliner was van een geslaagd festival.
Ferme pluim voor de organisatoren die met trots op een geslaagd festival mogen terugblikken. Een perfect tijdsschema in combinatie met een prima geluid en klank zorgden ervoor dat de aanwezigen reeds uitkijken naar de affiche van volgend jaar.
Afwezigen hadden zoals steeds ongelijk en op naar Schwung 2005.
De laatste noten van de eerste band "The Ugly Buggy Boys" stierven uit bij het binnentreden van de zaal (volgend jaar ganse dag verlof graag werkgever), maar deze groep kon rekenen op een enthousiaste reactie van het aanwezige publiek.
Dan was het de beurt aan "Rose Tattoo", een band die ervoor zorgde dat Australi niet enkel bekend is om AC/DC en het tennisvriendje van Kim. Tattoo Bertje zou trots geweest zijn op deze band, elk groepslid heeft een enorm aanbod van tatoeages. Maar hun loeiharde gitaren in combinatie met de uitstekende vocalen van leadzanger Angry Anderson (what's in a name) zorgden ervoor dat niet enkel de talrijk aanwezige fans, maar eveneens ondergetekende + vele anderen een eerste kippenvelmoment kregen m.a.w. bissen dus.
Omstreeks 18.00 u was het de beurt aan UFO, bekend van oa "Doctor, Doctor" en van een van de meest legendarische live albums ooit, nl. "Strangers in the Night".
Zanger Phil Mogg en gitarist Vinnie Moore (eat your heart out Michael Schenker!!) zorgden voor een uitstekende set. Publiek kon het duidelijk appreciren en bij het inzetten van "Doctor, Doctor" was het duidelijk dat we kunnen spreken van een geslaagde set.
Voor het optreden van CheapTrick moest gitaarwonder Rick Nielsen een tv interview ondergaan in de persruimte. Gelegenheid was te mooi om hiervan mooie plaatjes te schieten.
Aangezien dit een enige kans was om Cheap Trick live te bewonderen keken velen ernaar uit, maar vadertje tijd staat niet enkel stil voor persmedewerkers maar eveneens voor jonge, blonde popgoden zoals Robin Zander.
Dankzij hits als "Surrender" en "I want you to want me" slaagden ze erin om een serieus gedeelte van het publiek op hun hand te krijgen.
Status Quo had duidelijk de meeste fans in de zaal want bij het inzetten van de bekende akkoorden werd het drummen in de Expohallen. Juke box werd opengedraaid en alle bekende hits werden enthousiast onthaald door de fans."Whatever you want, down down" werden meegezongen (?) door duizenden kelen en deze zorgden ervoor dat de bandleden zelf genoten van het concert. Om een andere groep te citeren: "It's only rock and roll but I like it".
Last but not least was Deep Purple aan de beurt, grootheid van de hardrock. Hun optreden kan men kort samenvatten: oude wijn behoeft gnn krans.
Ondanks een stugge start (klankproblemen met de micro van Ian Gillan (met als gevolg vliegende micro richting klankman)) was het vrij duidelijk dat de groep er zin in had.
Roger Glover (bas) en Ian Paice (drums) zorgden voor de solide ondergrond waarop gitaarwonder Steve Morse in combinatie met nieuw lid Don Airey (keyboards) indrukwekkende melodien speelden. Samen met het zangtalent van Ian Gillan was dit de perfecte afsluiter voor dit festival.
Niet enkel hits als "Smoke on the water", "Strange kind of woman", "Higway star" kwamen aan bod maar ouder werk zoals "Hush" en "Speed King" zorgden ervoor dat Deep Purple de terechte headliner was van een geslaagd festival.
Ferme pluim voor de organisatoren die met trots op een geslaagd festival mogen terugblikken. Een perfect tijdsschema in combinatie met een prima geluid en klank zorgden ervoor dat de aanwezigen reeds uitkijken naar de affiche van volgend jaar.
Afwezigen hadden zoals steeds ongelijk en op naar Schwung 2005.