Motorpsycho

Motorpsycho is een band die bij weinig jonge muziekliefhebbers een belletje doet rinkelen. Toch kent bijna iedereen hun populaire hit Go to California. De laatste tijd gaan deze dertigers al meer de experimentele kant op en zijn daarom niet de meest toegankelijke rockband van het moment.

Het optreden in het Koninklijk Circus werd ingezet met een nummer dat een kwartier duurde. Zeker niet de gemakkelijkste opener maar het aanwezige publiek slaakte direct een zucht van herkenning bij Un chien d’espace. Het was meteen duidelijk dat hier heel wat fans in de zaal stonden. De opener mondde uit in een georchestreerde chaos maar daarmee werd het direct duidelijk dat de muzikanten verre van slordig speelden. Op het podium stond een bende perfectionisten, zonder twijfel ervaren muzikanten.

 
Het tweede nummer was meer toegankelijk maar de tussenstukken van de xylofonist zorgden dan weer voor het tegendeel. Na dit nummer werd trouwens duidelijk dat de groepsnaam helemaal niet ver gezocht is. Motorspycho speelt inderdaad ruige en harde rock maar wisselt het af met een stevige poot psychedelica. De visuals op de achtergrond versterkten dat des te meer.

 
De meeste nummers die volgden vind je terug op het nieuwe album. ‘Black hole/blank canvas’ klinkt vaak nogal zwaar, maar kan ook heel dromerig en lieflijk zijn. Die afwisseling hoorden we net iets te weinig tijdens het optreden, ook al werd het einde van de set meer poppy. Nummers van ‘Phanerothyme’ hoeven we dus niet meer te verwachten maar los daarvan blijft de groep zeker de moeite waard. Motorpsycho speelt volwassen rockmuziek en combineert het met een vleugje psychedelica, iets waar Placebo en andere aanhangsels alleen maar van dromen. Tijdens de bisnummers verzwakte onze aandacht maar dat lag eerder aan een zondagavondgevoel dan aan slechte muziek. We durven daarom ten stelligste beweren dat er geen slecht concert bestaat van deze fantastische groep.