20ste Nacht van de blues
Is the blues still alive ?
Danny De Schryver
P.C. St.-Godelieve, Wuustwezel — 30 april 2005
[i]Il faut le faire[/i] om het met een boutade te zeggen of in het Nederlands: je moet het maar doen: twintig keer een festival organiseren met als thema [i]the blues and nothing else but the blues[/i].
Pluim voor de organisatoren die het aandurven af te wijken van de klassieke formules binnen het gebeuren, maar ervoor zorgen dat de blues in alle aspecten aan bod kan komen.
Smoothlake had de eer om de jubileumeditie te openen en ze deden dit met brio met hun
klassieke bluescovers gebracht op een originele manier.
We kregen de gelegenheid om nader kennis te maken met deze band uit regio Antwerpen en Smoothlake was zo vriendelijk om te melden dat een life-cd de doelstelling is (demo is in aanmaak). In Rotterdam verzorgde Smoothlake het voorprogramma van Julian Sas.
Nadien was het de beurt aan The Radio Kings uit Boston. Dat ze nog steeds populair zijn, ondanks een tijdelijke split in de jaren 90, bleek uit de respons van het talrijke publiek.
De zaal stroomde langzaam vol en met schitterend harmonicawerk en subtiele gitaarlicks werden de toeschouwers beloond met soul blues op zijn best Mooie samenzang met het publiek was er tijdens 'Rain', en eveneens vermeldenswaardig was de schitterende versie van 'Can Judge a Book by Looking at the Cover'.
Raakpunten zijn uiteraard The Faboulous Thunderbirds, maar menig fan, waaronder ondergetekende, is ervan overtuigd dat The Radiokings hun plaats in de huidige bluesscne verdienen.
Schitterende zet van de organizatoren om hierna Mike Sanchez te programeren. De frontman van Big Town Playboys en boogie woogie pianist bij Bill Wymanns Rhythm Kings zorgde voor een spetterende set boogie woogie blues.
Mike sanchez kan een rencarnatie zijn van Jerry lee Lewis maar met zijn latinolook, schitterende maatpak en perfecte kuif is Mike de perfecte gastheer voor een potje dampende en swingende boogie woogie.
Zweetdruppels vlogen in het rond en de energie werkte aanstekelijk, Mike werd beloond met een daverende ovatie.
Citaat van de dag komt trouwens van Mike hemzelf :
"What would the blues be without pretty girls ? A bunch of heirless guys".
Nadien kwamen The Legendary Shack Shakers, aangekondigd als Iggy Pop meets the Pogues.
Niets is minder waar: het was een niets ontziende band die voor de verrassing van de dag zorgde.
Het bluespubliek keek raar op bij het aanschouwen van de hyperkinetische frontman van de Shack Shakers. Een tornado aan geluid, podiumattributen varirend van een duikbril tot rondspattend bier zorgden ervoor dat de ruimte voor het podium vrij snel voorbehouden werd voor de plaatselijke jonge helden die hun danskwaliteiten konden demonstreren.
Tatoo Bertje zou trots zijn op de helden van The Legendary Shack Shakers ( getuige de tattoos van de guitarist).
Spijtige en voorspelbare reactie van de bluesfanaten die hun ongenoegen demonstratief lieten blijken, vingers in de oren en verveeld hun favoriete hobby gingen beoefenen (iets met bier drinken) maar van ondergetekende een dikke pluim voor de organisatoren die het aandurven om het clichgebeuren te doorprikken.
de prijs voor de meest enthousiaste groep kregen ze in ieder geval en de versie van 'Rawhide' is de definitieve, op cd zetten is de boodschap.
Ian Siegel kan dan wel weer rekenen op de appreciatie van de blueskenners, hoewel zijn rste opmerking wel raak was:
"We do not play SRV covers en we do not ware cowboys hats".
Ian Siegal is niet alleen een vocaal sterke zanger, maar met zijn bluesnummers, genspireerd op gospel en soul was deze set er n waar de blues recht naar de keel greep.
Tradionele blues kwam aan bod, traditionele themas kwamen aan bod zoals het vrouwtje lief dat s nachts andere oorden opzoekt, maar Ian Siegal kan deze emoties perfect verwoorden. Overigens zou Sam Cook trots zijn op zijn cover van 'Bring Your Sweet Lovin''.Prima set, vermelding voor de brave heer naast ons die zijn middagdutje (?) deed - met meer dan honderd decibels wel een prestatie.
Ian werd beloond met een staande ovatie en voor de liefhebbers n tip: 's mans nieuwe cd heet Meet Potatoes.
Ian sloot kort en bondig af met het woordje Amen en komt terug deze zomer in Peer (check it out)
Top of the bill was Jim Suhler & Monkey beat.
Deze guitaarheld uit Texas deed wat hij moest doen: solerend op n van de talrijke guitaren zorgde Jim ervoor dat hij niet enkel als sideman bij George Thorogood zijn plaats heeft in de bluesscne, maar de terechte headliner was voor deze Nacht Van de Blues.
Het publiek kreeg waar het voor gekomen was:
blues gebaseerd op de klassiekers en solos waarvan vele (aanwezige) muzikanten enkel maar konden dromen.
Mooie editie van Nacht Van De Blues, chapeau voor de Booze Brothers die durven ingaan tegen de klassieke bluessets en de blues aanbieden zoals deze werkelijk is: emotioneel, hartverscheurend en tijdloos. Op naar de volgende twintig jaar.
Smoothlake had de eer om de jubileumeditie te openen en ze deden dit met brio met hun
klassieke bluescovers gebracht op een originele manier.
We kregen de gelegenheid om nader kennis te maken met deze band uit regio Antwerpen en Smoothlake was zo vriendelijk om te melden dat een life-cd de doelstelling is (demo is in aanmaak). In Rotterdam verzorgde Smoothlake het voorprogramma van Julian Sas.
Nadien was het de beurt aan The Radio Kings uit Boston. Dat ze nog steeds populair zijn, ondanks een tijdelijke split in de jaren 90, bleek uit de respons van het talrijke publiek.
De zaal stroomde langzaam vol en met schitterend harmonicawerk en subtiele gitaarlicks werden de toeschouwers beloond met soul blues op zijn best Mooie samenzang met het publiek was er tijdens 'Rain', en eveneens vermeldenswaardig was de schitterende versie van 'Can Judge a Book by Looking at the Cover'.
Raakpunten zijn uiteraard The Faboulous Thunderbirds, maar menig fan, waaronder ondergetekende, is ervan overtuigd dat The Radiokings hun plaats in de huidige bluesscne verdienen.
Schitterende zet van de organizatoren om hierna Mike Sanchez te programeren. De frontman van Big Town Playboys en boogie woogie pianist bij Bill Wymanns Rhythm Kings zorgde voor een spetterende set boogie woogie blues.
Mike sanchez kan een rencarnatie zijn van Jerry lee Lewis maar met zijn latinolook, schitterende maatpak en perfecte kuif is Mike de perfecte gastheer voor een potje dampende en swingende boogie woogie.
Zweetdruppels vlogen in het rond en de energie werkte aanstekelijk, Mike werd beloond met een daverende ovatie.
Citaat van de dag komt trouwens van Mike hemzelf :
"What would the blues be without pretty girls ? A bunch of heirless guys".
Nadien kwamen The Legendary Shack Shakers, aangekondigd als Iggy Pop meets the Pogues.
Niets is minder waar: het was een niets ontziende band die voor de verrassing van de dag zorgde.
Het bluespubliek keek raar op bij het aanschouwen van de hyperkinetische frontman van de Shack Shakers. Een tornado aan geluid, podiumattributen varirend van een duikbril tot rondspattend bier zorgden ervoor dat de ruimte voor het podium vrij snel voorbehouden werd voor de plaatselijke jonge helden die hun danskwaliteiten konden demonstreren.
Tatoo Bertje zou trots zijn op de helden van The Legendary Shack Shakers ( getuige de tattoos van de guitarist).
Spijtige en voorspelbare reactie van de bluesfanaten die hun ongenoegen demonstratief lieten blijken, vingers in de oren en verveeld hun favoriete hobby gingen beoefenen (iets met bier drinken) maar van ondergetekende een dikke pluim voor de organisatoren die het aandurven om het clichgebeuren te doorprikken.
de prijs voor de meest enthousiaste groep kregen ze in ieder geval en de versie van 'Rawhide' is de definitieve, op cd zetten is de boodschap.
Ian Siegel kan dan wel weer rekenen op de appreciatie van de blueskenners, hoewel zijn rste opmerking wel raak was:
"We do not play SRV covers en we do not ware cowboys hats".
Ian Siegal is niet alleen een vocaal sterke zanger, maar met zijn bluesnummers, genspireerd op gospel en soul was deze set er n waar de blues recht naar de keel greep.
Tradionele blues kwam aan bod, traditionele themas kwamen aan bod zoals het vrouwtje lief dat s nachts andere oorden opzoekt, maar Ian Siegal kan deze emoties perfect verwoorden. Overigens zou Sam Cook trots zijn op zijn cover van 'Bring Your Sweet Lovin''.Prima set, vermelding voor de brave heer naast ons die zijn middagdutje (?) deed - met meer dan honderd decibels wel een prestatie.
Ian werd beloond met een staande ovatie en voor de liefhebbers n tip: 's mans nieuwe cd heet Meet Potatoes.
Ian sloot kort en bondig af met het woordje Amen en komt terug deze zomer in Peer (check it out)
Top of the bill was Jim Suhler & Monkey beat.
Deze guitaarheld uit Texas deed wat hij moest doen: solerend op n van de talrijke guitaren zorgde Jim ervoor dat hij niet enkel als sideman bij George Thorogood zijn plaats heeft in de bluesscne, maar de terechte headliner was voor deze Nacht Van de Blues.
Het publiek kreeg waar het voor gekomen was:
blues gebaseerd op de klassiekers en solos waarvan vele (aanwezige) muzikanten enkel maar konden dromen.
Mooie editie van Nacht Van De Blues, chapeau voor de Booze Brothers die durven ingaan tegen de klassieke bluessets en de blues aanbieden zoals deze werkelijk is: emotioneel, hartverscheurend en tijdloos. Op naar de volgende twintig jaar.