Beleuvenissen - Lenny & De Wespen, Wigbert

Op het Hogeschoolplein (en ook elders) in Leuven werden al enkele weken Beleuvenissen gevierd, waarbij populaire muziek in de breedste zin van het woord wordt gepromoot. Op deze vrijdag was het (Nederlandstalige) muziek, die de plak voerde met Wigbert en Lenny & De Wespen. En die laatste hadden ook nog de nodige andere gasten meegebracht.

Opener van de avond was de Aalstenaar Wigbert die voor de gelegenheid een toetsenist, een bassist en een resem nieuwe liedjes, onlangs nog samengevat op zijn ook door ons gesmaakte, meest recente album ’Nu Het Nog Kan’, bij zich had. Het spreekt vanzelf dat die nieuwe liedjes de kern van de set van deze avond vormden. Een Nieuw Begin was dus de logische, eerste song en Jackson Pollock Hart (naar eigen zeggen over koppig zijn, maar bij nader inzien eerder over doorzetten) mocht ook niet ontbreken. Mooi was het intieme Koester Je, opgedragen aan koppels die het samen dertig, veertig of zelfs vijftig jaar uithielden en de blues waren prominent aanwezig in Vriend, Onrustig Hart en het meest nog in Zelfrespect.

Zelfs gewaagde, Nederlandstalige covers van Vaya Con Dios’ Don't Cry For Louie (als Louis) en Tc Matics Oh La La La kwamen voorbij en waren, hoe vreemd ook, toch op hun plaats naast de steeds opnieuw originele versies van het onmisbare Johanna/Joey en het logische Rob, waarbij het publiek werd uitgenodigd om mee te fluiten en zingen en de twee muzikanten elk een solo uit de mouw mochten schudden. Afsluiter was Ebbenhout Blues, dat ook een mooie versie meekreeg, waaruit nog maar eens bleek dat Wigbert een publiek naar zijn hand weet te zetten en bovendien ook een ferm stukje (blues)gitaar kan spelen.

Voor Lenny & De Wespen was dit een volbloed thuismatch. Dat Leuven in Lennaert Maes' hart zit, bleek eerder ook al uit de plaat die hij maakte rond deze stad. Geen wonder dus dat de opkomst voor deze doortocht groot was. Dat hij bovendien een aantal gasten had uitgenodigd, maakte alles nog verleidelijker.

Maar Lenny & De Wespen hadden uiteraard ook eigen werk bij zich waaruit we graag de heerlijke John Prine-cover Het Allerbeste (All The Best) pikken, ondersteund met het subtiele pedalsteelwerk van Bert Vervaeck, naast het simpelweg geweldige Ben Hier Maar Op Reis (een cover van Roseanne Reids Passing Through), het intimistische Niemandsland en het met de tenorgitaar van alleskunner Andries Boone versierde Het Einde Van De Rit. Die laatste was duidelijk het onmisbare muzikale centrum van dit gezelschap, waarbij hij ook nog de mandoline, viool, mondharmonica, accordeon, glockenspiel en toetsen hanteerde.

En Lenny schrijft dus ook nog songs voor collega's. Voor Little Kim bijvoorbeeld, die hier De Wespen niet alleen vocaal kwam ondersteunen, maar ook zelf het voortouw nam voor onder meer Ik Heb Goud Gevonden Bij Jou en de prachtige Johnny Cash-cover Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan (waarover duidelijk de schaduw van producer Guido Belcanto hing). Verderop bracht ze ook nog een mooi door Bruno Deneckere geschreven liedje (Dansen Doen We Niet).

Liliane Saint-Pierre bewees dan weer nog steeds over een krachtige stem te beschikken en werd door het publiek enthousiast ontvangen voor nummers als De Wereld Blijft Draaien, Mij Krijg Je Niet Klein en uiteraard het onvermijdelijke Soldiers Of Love, dat na een ingetogen start helemaal openbarstte. En er was nog meer ruimte voor ambiance met Nol Havens, de voormalige frontman van VOF De Kunst, de band die begin jaren tachtig furore maakte en enkele songs in het Nederlandstalige muziekgeheugen prentte. Waar het minder bekende Als Ze Lacht slechts vage herinneringen opriep, werden Eén Kopje Koffie en Suzanne onvermijdelijk luidkeels meegezongen.

En dan was er nog het feestje dat Lenny met zijn wespen eigenhandig opstartte met Dansen Is Een Medicijn, waarbij Maes de aanwezigen uitnodigde voor een dansje voor het podium, een invitatie waar graag op ingegaan werd. Het illustreerde perfect wat voor een Nederlandstalig festijn het intussen was geworden. Zo eentje waarvan je met een goed gevoel van vertrekt. De dokter van dienst had het juiste medicijn voorgeschreven voor deze donkere tijden. Want samen zingen en dansen deed toch heel even de rest van deze ellendige wereld vergeten.