Predikheerlijke Zomer - Daniel Kemish, Kathleen Vandenhoudt & Bruno Deneckere

“Wacht maar tot de volgende keer, dan sta ik hier met méér!” Het klonk misschien als een dreigement, maar het was wel degelijk een belofte. En Daniel Kemish hield woord: voor zijn passage op Predikheerlijke Zomer bracht hij voor het eerst een volledige band mee naar ons land.

Mét de zegen van de vroegere bewoners, trouwens, bij wie een zonsverduistering pakweg drie eeuwen geleden al nog nauwelijks voor reuring zorgde. "Het is niet meer dan een voorspelbaar natuurverschijnsel," zo verzekerden ze ons, "laat de echte magie en de vervoering maar van de muzikanten komen." Met een affiche waarop Kathleen Vandenhoudt & Bruno Deneckere en Daniel Kemish prijkten, moest er dus al minstens sprake zijn van een nakende asteroïde-inslag om deze avond nog te doen mislukken.

“To eclipse or not to eclipse?” De vraag kwam zelfs niet bij ons op, want op woensdag 12 augustus stond het onvolprezen ‘Predikheerlijke Zomer’ volledig in het teken van americana. Terwijl de rest van de stad zich een nekhernia staarde naar de gepassioneerde tango die zon en maan opvoerden in het zwerk, profiteerden wij ervan om in alle rust een geschikte plaats te zoeken in de binnentuin van het voormalige dominicanenklooster.

Kathleen Vandenhoudt & Bruno Deneckere, twee doorgewinterde ambachtslieden in de rootsmuziek, kon je bezwaarlijk een voorprogramma noemen, laat staan een “opwarmertje”. Beiden zijn al actief sinds de tweede helft van de jaren tachtig, in eigen bands of solo, maar lenen ook geregeld en graag hun stem, snaren, ziel en zaligheid uit aan projecten van en met bevriende muzikanten. Zij mochten om kwart voor acht, voor een binnenhof vol eclipsontkenners, de debatten openen. Gezien de speeltijd die ze kregen toegewezen (een uur en een kwartier), was dit dan ook een volwaardige set, en die stond volledig in het teken van hun twee warm aanbevolen ‘Sharing The Blues’-albums.

Qua podiumprésence vormen de twee overigens elkaars tegenpolen, met Vandenhoudt die enthousiast en met overgave stond te spelen naast een bedaarde Deneckere die, met een besmuikt glimlachje om de lippen, geregeld een gortdroge opmerking maakte. Maar muzikaal halen ze overduidelijk elkaars sterktes naar boven, want zowel hun gitaarspel als hun stemmen waren perfect op elkaar afgestemd. Afwisselend namen ze de leadzang voor hun rekening, en of ze nu gelaagde harmonieën zongen of puur eenstemmig samenklonken: het duo vulde elkaar op alle vlakken naadloos aan.

Laat u overigens niet misleiden door ‘Sharing The Blues’, de naam waaronder ze opereren, want voor hun songs putten ze uit veel meer dan alleen de blues. Dat het publiek het hele concert lang aan zijn stoel gekluisterd bleef en er zelfs de zonsverduistering voor liet schieten, kwam niet alleen door hun overtuigende performance, maar ook doordat de songs van het duo voortdurend van jasje wisselden: de ene keer wortelden die in blues en de andere keer in country en americana, maar hun repertoire omvat evengoed folk en singer-songwriterwerk. Dat de aanwezigen helemaal mee waren, bewezen ze overigens niet alleen met het warme applaus na elke song, maar ook door spontaan en nagenoeg foutloos in te pikken bij de “la-la-la-la’s” in The Blues.

Hoewel we alle vijftien liedjes die ze speelden gerust hadden willen inkaderen en mee naar huis wilden nemen, genoten we vooral – zonder de rest te kort te doen - van opener Cellophane, Bent And Broken, Now My Lighthouse Is Gone, Somewhere Down The Line, Moonlight, I Count Them All, The Silence Of Tears en uiteraard Sharing The Blues. Als u ooit een aankondiging tegenkomt van één van hun concerten: niet twijfelen, gewoon naartoe gaan...

Iets voor half tien was het dan de beurt aan Daniel Kemish en zijn band. Hoewel hij geboren werd in Southampton, woont deze troubadour al sinds zijn kinderjaren in Portugal. Daar groeide hij op, werd hij dankzij de platen van zijn vader verliefd op americana en rootsmuziek, en leerde hij gitaar spelen. Om zijn muziekcarrière op gang te krijgen keerde hij wel even terug naar zijn geboorteland, maar als rondreizend zanger van levensliederen en kleinkunst (om de woorden van wijlen Luc De Vos te gebruiken) is hij toch vooral actief op het vasteland, met om en bij de honderdvijftig optredens per jaar.

In 2018 stond hij al een eerste keer – solo – op de planken van muziekcafé De Floeren Aap, en daarna volgden er nog meer concerten in de Dijlestad: Mechelen houdt van Kemish, en die liefde is duidelijk wederzijds. Voor Predikheerlijke Zomer bracht hij voor het eerst een volledige band mee. Zijn vaste bassist Paulo Carvalho was er niet bij wegens een gescheurde achillespees, zodat mondharmonicaspeler Tércio Freire (ook bekend als folk- en blues-eenmansband Tércio Nanook) zijn partijen en zijn instrument overnam. Antonio Medina Olmo (van de Spaanse metalband MedictuM) speelde gitaar, Filipe Cabeçadas nam plaats aan de drums.

Kemish en Medina Olmo hadden maar liefst zevenentwintig uur gereden om in Mechelen te geraken, terwijl Freire en Cabeçadas er al om vier uit moesten om hun vlucht te halen. Toch stonden er geen vier geradbraakte mannen op het podium, want het kwartet speelde een energiek en bevlogen concert. En daarin stonden niet alleen de doorleefde rootsrock, americana en ballads van Kemish' drie langspeelplaten centraal: bijna elke song werd ingeleid met een verhaal, waarin de oorsprong van het betreffende nummer uit de doeken werd gedaan. Haalde dat de vaart uit het optreden? Allerminst, wij vonden het zelfs een meerwaarde, want Kemish is evenveel begenadigd verteller als bezield muzikant.

Tijdens het eerste deel van het optreden kregen we met Out Of The Cold, Nothing Left To Say, Ticket Home en Rat Race vooral songs uit zijn recentste album ‘Hard Times’ (’24) te horen, maar passeerden ook Cards Marked In Advance uit ‘Under The Same Sky’ (’18) en Lawless van debuut ‘Fools & Money’ (’16) de revue. Allemaal feilloos en met drive gebracht, en geruggensteund door die nieuwe band waaraan geenszins was te horen dat dit de eerste avond van de tour was.

Maar omdat zijn kornuiten nog niet alle songs helemaal onder de knie hadden, laste Kemish na goed een halfuur spelen een akoestisch intermezzo in, met een bloedmooi Angelina (geschreven met de vele mensen in gedachten die op de vlucht zijn voor een in onze pers onderbelicht conflict in de Westelijke Sahara), Better Life (over een jeugdvriend die van het rechte pad afdwaalde) en, samen met Freire op mondharmonica, Midnight Conversations (waarin hij terugblikte op hoe zijn zelfgekozen isolement in een Oostenrijkse berghut leidde tot onbegrip bij - en uiteindelijk een breuk met - zijn toenmalige vriendin).

Voor Hard Times, They Say I’m Crazy, Just Another Day, Chasing Time en Trouble Girl kreeg Kemish weer het gezelschap van de hele band, en met het einde in zicht volgde er nog een leuke uitsmijter. Maneblusser Steven Troch - die twee weken geleden nog het Predikheren op zijn grondvesten deed schudden met Marked Men – kwam tijdens Honest Man, They Can’t Arrest Us All en Life On The Run het viertal versterken op mondharmoica. Geen toeval, want beide heren kennen elkaar al langer en deelden al eens eerder een Mechels podium. Of, zoals Kemish Trochs collega-harpist Tércio Freire geruststelde: “Trust him, he can play anything!”

Na een uitgebreid dankwoord, waarin Kemish zich richtte tot het publiek, tot de mensen van het geluid en de belichting én tot De Floeren Aap-bezieler Ad Musters, volgde er nog één bisnummer, maar daarna was ook deze memorabele Predikheerlijke avond weer veel te snel voorbij.

Ondertussen nadert ook deze zomer stilaan zijn einde, en zijn ze in Mechelen toe aan de laatste Predikheerlijke Zomer-concerten. Die waren wat ons betreft alweer een schot in de roos: uitstekende affiches, perfect geluid, prachtige locatie en elke avond een geweldige sfeer, dankzij de aandachtige toeschouwers en de toegankelijke artiesten. En nu? Geen nood: vanaf september kunnen we met zijn allen terecht in mARTa, de gloednieuwe cultuurhub in Mechelen, voor onze muzikale uitjes. Maar daarover later meer...