Clubs, Killer Kin

Het leven kent soms vreemde kronkels. Tot een paar maanden geleden luisterde één van de zonen vooral naar trap. Tot hij een akoestische gitaar kreeg van iemand, het tokkelen wel leuk vond, maar het soort gitaar niet, een elektrische gitaar mocht lenen van een vriendin van ons en ziedaar: hij wil plots mee naar The Pit's om bands te zien. Wie zijn wij dan om daar geen gevolg aan te geven.

Vorige week kreeg hij de concertdoop met het amusante Totaal Irrelevant (heerlijke bandnaam, deuntjes à la MDC) en het fantastische Hot Load, dat een spectaculaire show neerzette en de zoon deed besluiten: meer van dat. En dus volgde deze avond, vader op stap met twee van de zonen in plaats van één om twee bands uit te checken die we, behalve van een bondige beschrijving op de pagina van The Pit's, absoluut niet kenden.

Clubs mocht de spits afbijten. Berlijn is de thuishaven van deze bende garagerockers waarin leden spelen die eerder bij bandjes als Slander Tongue, Patrol, Les Lullies en Steroïd actief waren. Dan weet je meteen dat de band oerdegelijke op de sixties geïnspireerde garagepunk zal spelen. Ze hebben slechts één single uit, maar door het verleden van de bandleden, waarvan er enkelen al eens de revue passeerden in The Pit's, was het een evidentie dat ze ook het podium aldaar onveilig mochten maken. Een stevige set met een stel heel leuke liedjes en een paar minder tot de verbeelding sprekende nummers. Het was ok. Gedreven en overtuigend, maar net niet voldoende om ons helemaal bij het nekvel te grijpen. We waren het onder elkaar eens: niet slecht maar we zijn beter gewend.

Dan maar Killer Kin uit New Haven, Connecticut. Een beetje atypisch voor een band als deze is dat Chloe Rose de songs schrijft en gitaar speelt, terwijl Matt, de als een wilde rondbanjerende zanger, zorgt voor de teksten. Bulldozerpunk met een ferme scheut hardrock erdoor gemangeld is niet meteen wat we verwachtten van een dame, maar het is precies wat ze doet. En van zodra het kwintet aan de set begon, wisten we: dit zal verdorie een zeer vet optreden worden.

En zo geschiedde. Met invloeden van grootheden als Radio Birdman, AC/DC en Motörhead (ze speelden naar het einde van de set toe het gelijknamige nummer of was het gewoon (Chloe Is A) Motörbanger, wat sowieso een tribute is) ging het vijftal als een bende losgeslagen wilden tekeer, waarbij Matt binnen de kortste keren over de toog paradeerde of in het publiek dook. In een niets aan de verbeelding overlatende shortje en een vol getatoeëerd lijf had hij, ook stemgewijs, zowaar iets weg van Bon Scott. Met een gitarist met een shirt van Thin Lizzy wist de goede verstaander dat Killer Kin die vroege hardrock en dito heavy metal wel kan smaken. Dat alles gebracht met een punkattitude, zoals dat in de beginjaren wel meer gebeurde bij bands, die in het hardrock- en niet in het punksegment werden gecatalogiseerd (zie de vroege shows van Iron Maiden).

Drie kwartier heavy punkmetal dus om tenen en vingers bij af te likken. We gaan de naam meteen onthouden, want het gebeurt niet zo vaak dat een band, die we vooraf absoluut niet kenden, ons zo van de sokken kon blazen. Energiek als geen ander met gebalde songs die er als zoete koek in gingen, het zijn mooie ingrediënten voor een zondagavond. Pa mocht zijn geld bovenhalen, want de zonen wilden de plaat en Matt, die aan de merch stond, was vereerd dat twee tieners het optreden zo goed konden smaken. https://c-l-u-b-s.bandcamp.com/album/clubs-ep