Opeth

Opeth kwam voorbij in het OLT Rivierenhof. Uiteraard wou onze fotograaf daarbij zijn.

Een Opeth-passage in ons land missen? Dat doe ik sinds 2014 niet meer. Ik spreek dan over clubshows, want op festivals zag ik deze progressive deathmetal-legendes slechts één keer: Alcatraz in 2019. Ik snap echter nog steeds niet waarom ze tijdens hun 'Evolution XXX'-tournee - die waarbij ze van elk album één song speelden, grotendeels gekozen door de fans - België enkel als transitland zagen. Dus trok ik in 2022 maar richting Utrecht voor een historische avond doorheen de hele backcatalogue. Tijdens elke show denk ik dan wel eens "Dit was nu wel mijn laatste!", en dan sluiten ze af met Deliverance en kijk ik al uit naar de volgende. En zeg nu eerlijk, hoe kan een rechtgeaarde fan de combinatie Opeth/OLT Rivierenhof missen, ook al vindt die plaats tijdens de zomer?

Neen, ik ben geen Opeth-fan van het eerste uur. Pas met 'Ghost Reveries' kwam de klik en sindsdien is die gebleven. Het kleine decennium zonder 'grunts/growls' vormde voor mij geen enkel probleem. Toen Mikael Åkerfeldt vond dat die voor 'The Last Will And Testament' weer een plaats verdienden, leek dat een logische zet. Dit uiterst donkere en complexe album kreeg twee jaar geleden in de AB zijn doop, en stond ook nu centraal tussen telkens één nummer uit (de beste?) negen albums uit hun zesendertigjarige carrière.

Gedurende exact twee uur lieten Åkerfeldt (zang, gitaar), Fredrik Åkesson (gitaar, backing vocals), Martín Méndez (bas), Joakim Svalberg (keyboards, piano, backing vocals) en 'jonkie' Waltteri Väyrynen (drums) horen waarom ze wel eens de 'Pink Floyd van de metal' worden genoemd. Hondsbrutale passages werden subliem afgewisseld met onaards mooie stukken, gewoonlijk gebundeld in één en dezelfde song. Elementen uit folk, prog en classic rock gingen hand in hand met verpletterende death metal. Geen band die tijdens al die complexiteit en shifts in sferen zo relax staat te musiceren. Dat het er allemaal niet meer met de voorhamer wordt ingeramd, zal de fans worst wezen. Headbangen is een sporadisch gegeven geworden, terwijl aandachtig kijken en luisteren tegenwoordig de norm is. Oudgedienden waren er die avond met hun kinderen, zelfs kleinkinderen.

Zowel visueel - toch zodra de zon onder ging - als geluidsmatig was het immens genieten. Dat de sound nagenoeg perfect was, viel onder meer op toen Svalberg tijdens The Grand Conjuration aanvulde op bongo drums, maar ook toen de backing vocals tot tweemaal toe net iets te prominent aanwezig waren. Åkerfeldt laat nog steeds de armen van zijn drummer rusten door tussen de nummers wat te grappen, al gebruikte hij naar mijn zin wat te veel 'shit songs' en 'shit riffs', en mocht het inspelen op hun leeftijd ook wat minder.

Hoogtepunten in een set met bijna uitsluitend hoogtepunten waren voor mij het altijd bloedmooie Windowpane, naast de oerkracht in The Grand Conjuration én... natuurlijk afsluiter Deliverance, met één van de meest epische outro's in de geschiedenis van de rock.