Bart Peeters
Bart Peeters doet de wolken verdwijnen
Josti Gadeyne
Rivierenhof, Deurne (Antwerpen) — 31 augustus 2005
Veni, vidi, vici. Het moet een bijzonder gevoel zijn, een gevoel dat Bart Peeters in het Rivierenhof in Deurne duidelijk overviel. Op het einde van een zomer -die er eigenlijk geen was- heeft hij met zijn swingende show de vroegtijdige herfst gebannen en de maand augustus toch nog warmte en kleur gegeven.
De liefhebbers weten het al langer. Als Bart Peeters van katoen geeft, heb je geen pull meer nodig. Op woensdag 31 augustus werd dit axioma opnieuw gestaafd. De dag die in de klimatologische analen genoteerd staat als de warmste van de maand, bereikte haar apotheose 's avonds in het Rivierenhof. In een intieme en tegelijk zinderende show van ruim twee uur bereikte de thermometer waarden waar Felice in zijn Swingpaleis alleen maar van kan dromen. Het begin was nochtans Siberisch. De meute camera- en geluidsmensen die deze avond vastlegden om later op DVD uit te brengen, toverde Bart in zijn fantasie om in een stel journalisten uit Oezbekistan, bezig met een reportage over medische blunders. Zij vormden zij het eerder toevallig de rode draad doorheen zijn optreden.
Zodra het poolijs gebroken was, was de trein vertrokken. Ook de vertrouwde compagnons de route waren duidelijk in vorm: Geert Waegeman (viool, mandoline en piano), Mike Smeulders (accordeon en piano), Ivan Smeulders (bas), Abdellah Marrakchi (percussie) en Piet Van den Heuvel (percussie). Ze werden die avond bijgestaan door nog twee andere muzikale vrienden: violist Renault uit Frankrijk en de jonge Vlaamse mondharmonicakunstenaar Steven De Bruyn. Samen met hen swingde Bart doorheen de avond even vlot van jazz naar disco als van reggae naar blues.
De ingredinten voor zijn schouwspel kwamen uit zijn eerste Nederlandstalige full-cd "Het Plaatje". Dit werd afgewisseld met andere vaste waarden als "Den Blackie" (met bijbehorend lepelgekletter) en enkele nieuwe creaties. Ook waagde Bart zich aan een Laura Lynn-imitatie en begaf hij zich zelfs op Beatles-ijs. Allemaal zonder glijpartijen.
Wie erbij was heeft een mooie en in extremis toch nog warme avond beleefd. En ondanks de heldere hemel zag je de mensen op een wolk naar huis keren. Voor de afwezigen is er binnenkort een herkansing: de Oezbeekse tv, of beter de DVD.
Zodra het poolijs gebroken was, was de trein vertrokken. Ook de vertrouwde compagnons de route waren duidelijk in vorm: Geert Waegeman (viool, mandoline en piano), Mike Smeulders (accordeon en piano), Ivan Smeulders (bas), Abdellah Marrakchi (percussie) en Piet Van den Heuvel (percussie). Ze werden die avond bijgestaan door nog twee andere muzikale vrienden: violist Renault uit Frankrijk en de jonge Vlaamse mondharmonicakunstenaar Steven De Bruyn. Samen met hen swingde Bart doorheen de avond even vlot van jazz naar disco als van reggae naar blues.
De ingredinten voor zijn schouwspel kwamen uit zijn eerste Nederlandstalige full-cd "Het Plaatje". Dit werd afgewisseld met andere vaste waarden als "Den Blackie" (met bijbehorend lepelgekletter) en enkele nieuwe creaties. Ook waagde Bart zich aan een Laura Lynn-imitatie en begaf hij zich zelfs op Beatles-ijs. Allemaal zonder glijpartijen.
Wie erbij was heeft een mooie en in extremis toch nog warme avond beleefd. En ondanks de heldere hemel zag je de mensen op een wolk naar huis keren. Voor de afwezigen is er binnenkort een herkansing: de Oezbeekse tv, of beter de DVD.