Malcolm Middleton
Akoestische melancholie
Dieter Vandeweyer
Botanique, Brussel — 16 september 2005
Met Into the Woods bejubelden we hem nog als onze nieuwe en een klein beetje atypische held, die ons met zijn pessimistische, neerslachtige, maar o zo mooie songs deelgenoot maakte van zijn diepste smarten. Alleen daarom al stonden wij bij de Brusselse passage van Malcolm Middleton op de eerste rij.
Onze held ging echter maar matig van start. Devastation, een van onze favorieten van Into the Woods, passeerde al vroeg in de set, maar Middleton miste deze keer de bezieling die de albumversie zo fantastisch maakte. Ook bij nummers als de anders zo vlijmscherpe Break My Heart of Loneliness Shines, stuk voor stuk pareltjes op plaat, klonk het maar lauwtjes. Het leek er een beetje op dat Middleton enkel zijn set stond af te draaien om zo snel mogelijk te cashen, en nergens een poging deed om enige emotie in zijn nummers te steken.
Zo kregen we drie kwartier lang een muzikaal perfecte bloemlezing uit het nieuwste album, die evenwel emotieloos en soms zelfs ronduit saai te noemen was. Plotseling konden we best begrijpen waarom Middleton zichzelf als een loser ziet in zijn eigen nummers. Pas op het einde van de reguliere set, met een ingetogen Choir als voorlopig hoogtepunt, kwam het vuur een beetje in de stroeve Schot. Eindelijk leek hij zijn draai gevonden te hebben, en toen hij, solo en akoestisch, terugkwam om te bissen, kregen we een volledige andere Malcolm te zien.
Ineens werd het stof van debuutplaat 5:14 Fluoxytine Seagull Alcohol John Nicotine geblazen, en met succes. Diepbedroefde songs als Best of Me en The Loneliest Night of My Life Come Calling klonken deze keer wl gemeend, alsof hij zonder band toch durfde zijn ware gelaat te tonen aan het publiek. Met Devil and an Angel kregen we wellicht de meest depressieve en neerslachtige song van de avond voorgeschoteld, terwijl het lef van een zin als and your songs are shite door het publiek met applaus onthaald werd. In een extra poging om zijn publiek te boeien, waagde Middleton zich zelfs aan een soloversie van Monday Night Nothing, om middenin de song de melodie kwijt te geraken, en zich schuchter tegen het publiek te verontschuldigen: I usually dont play this song live. Met de prachtige afsluiter 1, 2, 3, 4 maakte hij dat echter meer dan goed.
Door een lauw en mak begin was hij bijna zijn heldenstatus kwijt, maar zijn afsluitende akoestische bisronde maakte dat meer dan goed. Enkel hopen we dat bij een volgende passage, we de nummers van Into the Woods met evenveel passie gebracht zien als de oudere
Zo kregen we drie kwartier lang een muzikaal perfecte bloemlezing uit het nieuwste album, die evenwel emotieloos en soms zelfs ronduit saai te noemen was. Plotseling konden we best begrijpen waarom Middleton zichzelf als een loser ziet in zijn eigen nummers. Pas op het einde van de reguliere set, met een ingetogen Choir als voorlopig hoogtepunt, kwam het vuur een beetje in de stroeve Schot. Eindelijk leek hij zijn draai gevonden te hebben, en toen hij, solo en akoestisch, terugkwam om te bissen, kregen we een volledige andere Malcolm te zien.
Ineens werd het stof van debuutplaat 5:14 Fluoxytine Seagull Alcohol John Nicotine geblazen, en met succes. Diepbedroefde songs als Best of Me en The Loneliest Night of My Life Come Calling klonken deze keer wl gemeend, alsof hij zonder band toch durfde zijn ware gelaat te tonen aan het publiek. Met Devil and an Angel kregen we wellicht de meest depressieve en neerslachtige song van de avond voorgeschoteld, terwijl het lef van een zin als and your songs are shite door het publiek met applaus onthaald werd. In een extra poging om zijn publiek te boeien, waagde Middleton zich zelfs aan een soloversie van Monday Night Nothing, om middenin de song de melodie kwijt te geraken, en zich schuchter tegen het publiek te verontschuldigen: I usually dont play this song live. Met de prachtige afsluiter 1, 2, 3, 4 maakte hij dat echter meer dan goed.
Door een lauw en mak begin was hij bijna zijn heldenstatus kwijt, maar zijn afsluitende akoestische bisronde maakte dat meer dan goed. Enkel hopen we dat bij een volgende passage, we de nummers van Into the Woods met evenveel passie gebracht zien als de oudere