Mm
Mminalistisch ontwapeningsverdrag
Vincent Merckx
Ancienne Belgique, Brussel — 16 september 2005
Een uit een sprookjesboek weggelopen meisjesvrouwtje kirt verlegen hese klanken de lucht in, terwijl haar schattig kwaad kijkende bandgenote verwoed muziekdoosklanken uit de piano pingelt. Ergens kraakt een bliepje. [b]Mm[/b] is in het land.
Ze zijn niet alleen gekomen. Het even barre als verre IJsland heeft immers ook noeste jongelingen over haar gure bodem lopen. De ene keer spelen ze gitaar of drummen ze, maar al even vaak rapen ze even de accordeon of een harmonica op. Dat doen de meisjes ook: emancipatie is een mooi iets. Allemaal zijn ze even verlegen: eigenlijk, ergens diep vanbinnen, horen ze op een vissersboot thuis. Of in een zelfgebouwd baksteenhuisje onder een grote vuurtoren. Maar niet voor een publiek dat hen (te) hartelijk toejuicht en smelt wanneer n van de meisjes moet melden dat het volgende liedje kindser wordt.
Misschien worden ze soms een beetje kwaad. Een klein beetje maar – net genoeg. Geen mens zou het luidop durven beweren, maar het kan niet anders. Het moet. Er zijn immers bliepjes en kraakjes. Ze stuiteren vrolijk maar durven evengoed kwade blikken werpen. Het duurt nooit lang, dat is een geruststelling. Je houdt niet van de norse buurman die je vertelt dat het eigenlijk je mama en je papa zijn die chocolade in je schoentje leggen.
Je vergeet dat er zulke mensen bestaan, want langzaamaan moet je wat naar adem snakken. Die tengere meisjes en jongens zijn immers op dreef: dat zie je aan het hoofdje van Kirsten dat zachtjes meewiegt terwijl ze een deuntje speelt. Ook wel een beetje aan de jongen die verwoed op de xylofoon timmert en aan allerlei knopjes draait. Hij heeft zeebriezen en andere vreemde golfgeluiden bij die het krakende wrakhout mooi aanvullen.
Soms spoelt het wrakhout aan: dan is het even tijd voor een echt nummer. Opener Nightly Cares, is er meteen zo eentje, net als Oh, How the Boat Drifts. Het duurt nooit lang voor de getijden hun werk doen en de zee het hout weer gulzig opslokt. Alles blijft in evenwicht.
Plots staan de jongens en meisjes akelig netjes naast elkaar. Ze buigen en glimlachen. Veel. Mm zocht een kille grootstad op. Men liet zich vrijwillig ontwapenen.
Misschien worden ze soms een beetje kwaad. Een klein beetje maar – net genoeg. Geen mens zou het luidop durven beweren, maar het kan niet anders. Het moet. Er zijn immers bliepjes en kraakjes. Ze stuiteren vrolijk maar durven evengoed kwade blikken werpen. Het duurt nooit lang, dat is een geruststelling. Je houdt niet van de norse buurman die je vertelt dat het eigenlijk je mama en je papa zijn die chocolade in je schoentje leggen.
Je vergeet dat er zulke mensen bestaan, want langzaamaan moet je wat naar adem snakken. Die tengere meisjes en jongens zijn immers op dreef: dat zie je aan het hoofdje van Kirsten dat zachtjes meewiegt terwijl ze een deuntje speelt. Ook wel een beetje aan de jongen die verwoed op de xylofoon timmert en aan allerlei knopjes draait. Hij heeft zeebriezen en andere vreemde golfgeluiden bij die het krakende wrakhout mooi aanvullen.
Soms spoelt het wrakhout aan: dan is het even tijd voor een echt nummer. Opener Nightly Cares, is er meteen zo eentje, net als Oh, How the Boat Drifts. Het duurt nooit lang voor de getijden hun werk doen en de zee het hout weer gulzig opslokt. Alles blijft in evenwicht.
Plots staan de jongens en meisjes akelig netjes naast elkaar. Ze buigen en glimlachen. Veel. Mm zocht een kille grootstad op. Men liet zich vrijwillig ontwapenen.