Kaizers Orchestra
Elvis is alive and kicking, Kaisers Orchestra toon
Bert Van Dijck
Botanique, Brussel — 19 september 2005
Jaja u hoort het goed, Elvis Lives. Meer nog, hij leert de kneepjes van een goede show bij de Noren van [b]Kaizers Orchestra[/b] als roadie. (Maar hij is volgens hen enkel aangenomen omdat hij lekkere sandwiches maakt.)
Maar laten we beginnen bij het niet onbelangrijke begin: het sterke en vooral humoristische voorprogramma met Geoff Berner. Deze Canadees doet het alleen, met een trekzak, een pint en een spot of drie op z'n kale knikker. En hoe, vanaf het eerste nummer had hij het publiek mee, er werd reeds bescheiden gedanst en geklapt. "I told the security not to harm people who are clapping," aldus Geoff. De ene one-liner na de andere volgde en het publiek volgde mee.
"This song is, like all my other songs, extremely well written." "This one is so good you'll never want to hear it again!" en "This particular song is about Belgium and France and how it got run over in WWII. It involves shouting STUPID STUPID in the chorus, but you can shout it just about anywhere in the song if it makes you feel better." Om er een paar te citeren. Geoff eindigde zijn set met de woorden: "The next band hits tin cans with sticks and sings in norwegian, but for gods sake, please give them a chance."
En na een sterk voorprogramma moet een opgewarmd publiek warm gehouden worden, en dat deden de Kaizers met grote klasse. Een na een bestegen ze het sumier verlichte podium en vielen in met hun respectievelijke instrumenten. De toon was meteen gezet voor de rest van de avond en het enthousiaste publiek lustte er pap van.
Bij de Kaizers zit het hem in de details: de gegasmaskerde pianist met zijn buffetpiano versierd met een portretje, een helm en een stoffig lampekapje. De zacht gloeiende "peertjes" rond hun logo op de backdrop. De fluitende contrabassist. Af en toe een glimp van de roadie met zonnebril en rode cape, en zo kan je nog een hele tijd doorgaan.
Even iets verbeteren: bij de Kaizers zit het hem in zo ongeveer alles. Zoveel elementen die voor een geslaagde show zorgen. De theatrale belichting en show. De interactie met het publiek (niet enkel de Kaizers zelf konden overweg met een stok en een olievat en enkele Deense meiden bewezen dat dansen met hoedjes op het hoofd niet enkel in Tirol kan). En niet te vergeten, ijzersterke, onverstaanbare nummers waarin ze vlotjes een eigen stijl maken die het midden houd tussen jaren 50 pop, folk, rock-'n-roll, blues, olievaten/autovelgen percussie, zigeunermuziek en psychedelische rock. Alsof het niet de minste moeite kost.
DAT is volgens ons pure klasse.
"This song is, like all my other songs, extremely well written." "This one is so good you'll never want to hear it again!" en "This particular song is about Belgium and France and how it got run over in WWII. It involves shouting STUPID STUPID in the chorus, but you can shout it just about anywhere in the song if it makes you feel better." Om er een paar te citeren. Geoff eindigde zijn set met de woorden: "The next band hits tin cans with sticks and sings in norwegian, but for gods sake, please give them a chance."
En na een sterk voorprogramma moet een opgewarmd publiek warm gehouden worden, en dat deden de Kaizers met grote klasse. Een na een bestegen ze het sumier verlichte podium en vielen in met hun respectievelijke instrumenten. De toon was meteen gezet voor de rest van de avond en het enthousiaste publiek lustte er pap van.
Bij de Kaizers zit het hem in de details: de gegasmaskerde pianist met zijn buffetpiano versierd met een portretje, een helm en een stoffig lampekapje. De zacht gloeiende "peertjes" rond hun logo op de backdrop. De fluitende contrabassist. Af en toe een glimp van de roadie met zonnebril en rode cape, en zo kan je nog een hele tijd doorgaan.
Even iets verbeteren: bij de Kaizers zit het hem in zo ongeveer alles. Zoveel elementen die voor een geslaagde show zorgen. De theatrale belichting en show. De interactie met het publiek (niet enkel de Kaizers zelf konden overweg met een stok en een olievat en enkele Deense meiden bewezen dat dansen met hoedjes op het hoofd niet enkel in Tirol kan). En niet te vergeten, ijzersterke, onverstaanbare nummers waarin ze vlotjes een eigen stijl maken die het midden houd tussen jaren 50 pop, folk, rock-'n-roll, blues, olievaten/autovelgen percussie, zigeunermuziek en psychedelische rock. Alsof het niet de minste moeite kost.
DAT is volgens ons pure klasse.