Stephen Malkmus
Koninklijke grandeur
Dieter Vandeweyer
Ancienne Belgique, Brussel — 26 september 2005
Vijf platen lang was Stephen Malkmus met Pavement de ongekroonde koning van de indierock. Na de split in 1999 besloot Malkmus de solotoer op te gaan, samen met zijn begeleidingsband The Jicks. Van zijn jongste boreling, ‘Face the Truth’, waren we echter niet meteen laaiend enthousiast, dus waren we extreem nieuwsgierig naar hoe de songs het er live vanaf zouden brengen.
De avond startte echter met een valse noot, toen bassiste Joanna Bolme rijkelijk laat ontdekte dat haar basgitaar niet was ingeplugd. Dit amateuristische geklungel hing door de hele set, wanneer later ook bij de intro’s van een aantal nummers opnieuw gespeeld moesten worden, maar werkte eerder charmant dan storend. Al snel zat Malkmus terug op het goeie spoor met het intimistische Freeze The Saints, dat live de albumversie werkelijk overklast. Ook de liveversies Post-Paint Boy en Pencil Riot verkruimelden simpelweg hun alter ego’s vanop ‘Face the Truth’.
De herkenbare en vlot rockende melodietjes die Pavement groot hadden gemaakt, kwamen steeds meer bovendrijven, en de immer grijnzende Malkmus leek vooral zichzelf, en later ook zachtjesaan zijn publiek te amuseren. Regelmatig wou hij ook uitpakken met zijn virtuositeit als gitarist, wat vaak ontaardde in minutenlang uitgesponnen nummers, met als absoluut hoogtepunt Dark Wave. Toch slaagde hij erin om nergens eentonig of overdreven te klinken, maar het telkens binnen het geheel van de song te plaatsen. De bisronde was dan weer pure magie tussen Malkmus en Bolme, waarbij zang- en gitaarlijnen samensmolten in een rustig en intiem eindpunt van een mooie avond.
‘Face the Truth’ blijft nog steeds het zwakkere broertje uit het rijke repertoire van Stephen Malkmus, maar ook deze keer deed hij zijn live-reputatie alle eer aan, enkele schoonheidsfoutjes te na gelaten. De koning van de indierock heeft zijn kroon weer opgezet.
De herkenbare en vlot rockende melodietjes die Pavement groot hadden gemaakt, kwamen steeds meer bovendrijven, en de immer grijnzende Malkmus leek vooral zichzelf, en later ook zachtjesaan zijn publiek te amuseren. Regelmatig wou hij ook uitpakken met zijn virtuositeit als gitarist, wat vaak ontaardde in minutenlang uitgesponnen nummers, met als absoluut hoogtepunt Dark Wave. Toch slaagde hij erin om nergens eentonig of overdreven te klinken, maar het telkens binnen het geheel van de song te plaatsen. De bisronde was dan weer pure magie tussen Malkmus en Bolme, waarbij zang- en gitaarlijnen samensmolten in een rustig en intiem eindpunt van een mooie avond.
‘Face the Truth’ blijft nog steeds het zwakkere broertje uit het rijke repertoire van Stephen Malkmus, maar ook deze keer deed hij zijn live-reputatie alle eer aan, enkele schoonheidsfoutjes te na gelaten. De koning van de indierock heeft zijn kroon weer opgezet.