Hendrik Braeckman Group
Swingende en beklijvende jazz
Josti Gadeyne
Rataplan, Borgerhout — 22 oktober 2005
Het eerste album met eigen werk van Hendrik Braeckman is onder luid applaus onthaald in Ratplan. De Belgische gitarist was in zijn nopjes met de grote opkomst van jazzliefhebbers en bracht twee swingende en bij momenten beklijvende sets. Hij werd geflankeerd door niet minder dan trompettist Bert Joris en saxofonist Kurt Van Herck, om maar enkele grote namen van de Belgische jazzscne te noemen.
Op een barkruk, voorovergebogen over zijn grote semi-akoestische gitaar en af en toe een blik naar zijn partituren. Hendrik Braeckman zat er ontspannen bij aan het begin van de avond en hij bloeide helemaal open naarmate de tijd verstreek. Het is de eerste keer dat hij eigen werk opneemt, na 20 jaar als sideman bij onder andere Toots Thielemans, Brussels Jazz Orchestra, Frank Vagane en Wannes Van de Velde. Zijn eerste album 'til now toont in elk geval een gedreven Hendrik Braeckman boordevol ideen. Jazzliefhebbers hebben lang moeten wachten, maar hun geduld wordt met deze cd dik beloond.
Braeckman wist een mooie verzameling van muzikanten bijeen te krijgen. Trompettist Bert Joris en saxofonist Kurt Van Herck behoren zonder twijfel tot de top van de Belgische jazz. Contrabassist Piet Verbist, vast lid van het Jef Neve trio, en drummer Jan de Haas hebben ook al wat op hun palmares staan. Hoewel de agressieve speelstijl van Piet Verbist de rust en continuteit in een nummer soms grondig verstoorde, was het een genoegen om de muzikanten op elkaar te zien inspelen. Braeckman kon zijn 'waw-gevoel' bij bepaalde nummers niet verbergen en liet dat volop merken aan de andere muzikanten. En hij had groot gelijk. Bert Joris en Kurt Van Herck speelden de pannen van het dak, de ene keer wisselden ze swingende loops met elkaar af, de andere keer werden ze vrijgelaten om alleen en uitgebreid te improviseren. Vooral tijdens Nemo, wanneer Bert Joris zijn trompet wisselde voor de warme en diepe klank van een flugelhorn, werd het publiek ondergedompeld in de intieme sfeer van beklijvende jazz. Tijdens Indisch stond Kurt Van Herck er alleen voor en speelde hij uitgesponnen solo's op sopraansax. Braeckman liet iedere muzikant veel aan bod komen, wat aangenaam om luisteren is. Alle composities en arrangementen op de cd zijn van zijn hand.
Braeckman zelf speelde heel clean op semi-akoestische en akoestische gitaar. Slechts bij de intro van n nummer gebruikte hij overvloedig delay, waardoor er een ping-pongeffect ontstond. Af en toe werd de groep gereduceerd tot een trio van contrabas, drums en gitaar en daar nam Braeckman resoluut de leiding over de nummers. Dat was zo bij Clara, Cecilia en Felix, composities genoemd naar zijn drie kinderen.
Dat Braeckman indruk heeft nagelaten op het publiek, bewees achteraf de verkoop van zijn cd. De man achter de tafel stond een beetje versteld te kijken naar de streepjes die hij bij iedere verkochte cd had genoteerd. "Buiten alle verwachtingen", lachte hij enthousiast. Ook ik ging die avond naar huis met een cd van Hendrik Braeckman op zak.
Braeckman wist een mooie verzameling van muzikanten bijeen te krijgen. Trompettist Bert Joris en saxofonist Kurt Van Herck behoren zonder twijfel tot de top van de Belgische jazz. Contrabassist Piet Verbist, vast lid van het Jef Neve trio, en drummer Jan de Haas hebben ook al wat op hun palmares staan. Hoewel de agressieve speelstijl van Piet Verbist de rust en continuteit in een nummer soms grondig verstoorde, was het een genoegen om de muzikanten op elkaar te zien inspelen. Braeckman kon zijn 'waw-gevoel' bij bepaalde nummers niet verbergen en liet dat volop merken aan de andere muzikanten. En hij had groot gelijk. Bert Joris en Kurt Van Herck speelden de pannen van het dak, de ene keer wisselden ze swingende loops met elkaar af, de andere keer werden ze vrijgelaten om alleen en uitgebreid te improviseren. Vooral tijdens Nemo, wanneer Bert Joris zijn trompet wisselde voor de warme en diepe klank van een flugelhorn, werd het publiek ondergedompeld in de intieme sfeer van beklijvende jazz. Tijdens Indisch stond Kurt Van Herck er alleen voor en speelde hij uitgesponnen solo's op sopraansax. Braeckman liet iedere muzikant veel aan bod komen, wat aangenaam om luisteren is. Alle composities en arrangementen op de cd zijn van zijn hand.
Braeckman zelf speelde heel clean op semi-akoestische en akoestische gitaar. Slechts bij de intro van n nummer gebruikte hij overvloedig delay, waardoor er een ping-pongeffect ontstond. Af en toe werd de groep gereduceerd tot een trio van contrabas, drums en gitaar en daar nam Braeckman resoluut de leiding over de nummers. Dat was zo bij Clara, Cecilia en Felix, composities genoemd naar zijn drie kinderen.
Dat Braeckman indruk heeft nagelaten op het publiek, bewees achteraf de verkoop van zijn cd. De man achter de tafel stond een beetje versteld te kijken naar de streepjes die hij bij iedere verkochte cd had genoteerd. "Buiten alle verwachtingen", lachte hij enthousiast. Ook ik ging die avond naar huis met een cd van Hendrik Braeckman op zak.