Laura Veirs
Schoon van Veirs, maar Veirs van schoon
Olivier Beck
Ancienne Belgique, Brussel — 30 september 2005
Laura Veirs is geen rock-’n-roll: vraagt ze handjeklap aan het publiek dan doet ze dat als een kinderjuf (ook de kindjes achteraan de klas moeten meedoen). Wanneer ze minder belichting vraagt en de technicus draait daarop de spots wat verder open, dan ziet ze daar de humor niet van in… en had mijn grootmoeder dat kleedje ook niet aan tijdens de bevrijding in ‘45?
Maar juist om die eigenzinnige en foute maniertjes begonnen wij nieuwsgierig en gefascineerd naar het optreden van Laura Veirs en The Tortured Souls te luisteren. In het begin leek ze zelfs wat vals te zingen, maar dat hoefde gn negatief punt te zijn. Het accentueerde haar eerlijke en breekbare zelf. Er werd een warme en intieme sfeer gecreerd, zonder echt te willen forceren.
Jammer genoeg kregen we na enkele nummers wel dat geforceerde gevoel. Eerst moest op aanvraag het licht in het publiek worden gedoofd, want all those faces scare me. Een nummer verder moest het licht heleml uit voor n of ander effect waar het doel ons totaal van ontging (speleologie of zo), waarna het tijd was om bandleden en publiek te voorzien van een laagje schmink. Net als onze buren gaven wij het potje onaangeroerd door naar achter.
Na al dat gexperimenteer kreeg muziek gelukkig weer de bovenhand. Mooie melodische en afgeronde nummers die verzorgd en ernstig werden gebracht deden het concert rustig voort kabbelen. En hoewel het publiek graag nog een tweede bis-ronde had gehoord, leek het Laura Veirs beter om snel nog wat cd’s te verkopen achterin de zaal. Heel jammer, nu de diesel net op dreef kwam, kwam de eindmeet te snel in zicht.
In een interview stelde Laura Veirs onlangs: “Journalisten die me vergelijken met Suzanne Vega doen dat omdat ik een vrouw ben, en niet om wat ik doe als muzikant. Ze zijn dus lui. Ik vind van mijzelf dat ik eerder gitaar speel zoals Neil Young”. Sorry Laura, maar jouw gitaarspel klinkt niet als dat van Neil Young. En is hoogmoed geen ergere zonde dan luiheid?
Jammer genoeg kregen we na enkele nummers wel dat geforceerde gevoel. Eerst moest op aanvraag het licht in het publiek worden gedoofd, want all those faces scare me. Een nummer verder moest het licht heleml uit voor n of ander effect waar het doel ons totaal van ontging (speleologie of zo), waarna het tijd was om bandleden en publiek te voorzien van een laagje schmink. Net als onze buren gaven wij het potje onaangeroerd door naar achter.
Na al dat gexperimenteer kreeg muziek gelukkig weer de bovenhand. Mooie melodische en afgeronde nummers die verzorgd en ernstig werden gebracht deden het concert rustig voort kabbelen. En hoewel het publiek graag nog een tweede bis-ronde had gehoord, leek het Laura Veirs beter om snel nog wat cd’s te verkopen achterin de zaal. Heel jammer, nu de diesel net op dreef kwam, kwam de eindmeet te snel in zicht.
In een interview stelde Laura Veirs onlangs: “Journalisten die me vergelijken met Suzanne Vega doen dat omdat ik een vrouw ben, en niet om wat ik doe als muzikant. Ze zijn dus lui. Ik vind van mijzelf dat ik eerder gitaar speel zoals Neil Young”. Sorry Laura, maar jouw gitaarspel klinkt niet als dat van Neil Young. En is hoogmoed geen ergere zonde dan luiheid?