Stereophonics
Nieuwe drummer, charmante zanger
Jennifer Smits
Ancienne Belgique, Brussel — 29 september 2005
Wie twee jaar geleden naar een Stereophonicsconcert ging kijken, vroeg zichzelf wel af hoe saai dat soms toch kon zijn. Elk nummer een andere akoestische gitaar en vooral verkeerd gekozen nummers, dat leidde tot een extreem lang durende saaie les. Maar tijden veranderen snel. Vandaag laat Kelly Jones zijn akoestische gitaar in de kast en samen met Javier en Rich laat hij alle remmen los.
U hoort het goed. De Stereophonics gaan back to basics, namelijk rockmuziek met veel schwung, hetgeen hen jaren geleden bekendmaakte. Ondertussen heeft de komst van nieuwe drummer Javier, ter vervanging van Stuart Cable, de groep alleszins een duwtje in de goede richting gegeven. Je hebt een tweede man om naar te kijken en de nieuweling zorgt voor meer actie op de achtergrond. Het gaat er sowieso wat sneller aan toe. Bartender and The Thief brengt de beentjes los, Devil heeft dat melodietje dat je dagenlang achtervolgt en Doorman brengt je terug naar de hevige jaren 70. Niet alleen dat beentje van Kelly Jones gaat op en neer.
De Stereophonics gaan al een tijdje mee en dus hebben ze genoeg nummers om uit te kiezen. Mr. Writer werd ingeleid als een liedje voor de kaakbeenderen en Have a Nice Day werd vergeten. Maar het zijn meestal de nummers die niet in de toptien geraken, of die er nog niet geraakt zijn, die de mooiste zijn, dus ging de groep maar voor Deadhead en Pedalpusher. Twee song uit het laatste album, dat, we moeten het toegeven, een hele weg heeft afgelegd sinds You Got To Go There To Come Back.
En dan is er natuurlijk die stem, uw vriendin is er weg van en uw vriend is er jaloers op! Kelly Jones weet dat ook en zo kregen we een magistraal overdreven luister-naar-mijn-stem-interpretatie van Maybe Tomorrow. Geen akoestische gitaar maar een elektrische. Alleen Kelly, het publiek en de spotlight. Het was weer zon moment waarbij de tranen niet ver weg waren en dat je droomde dat dit liedje dagen kon duren. Maar ja, aan mooie verhalen komt snel een einde en na het gewoonlijke Thank you all for coming en we had a great night start Dakota, het derde en laatste bisnummer van de avond.
Een avond die weinig mensen onder het publiek zullen vergeten, zeker niet die vrouwen die begonnen te tieren wanneer Kelly ook maar n zucht gaf. Ook al waren er enkele technische problemen, die werden dan onmiddellijk vergeten door de verrassende swingende set.
De Stereophonics gaan al een tijdje mee en dus hebben ze genoeg nummers om uit te kiezen. Mr. Writer werd ingeleid als een liedje voor de kaakbeenderen en Have a Nice Day werd vergeten. Maar het zijn meestal de nummers die niet in de toptien geraken, of die er nog niet geraakt zijn, die de mooiste zijn, dus ging de groep maar voor Deadhead en Pedalpusher. Twee song uit het laatste album, dat, we moeten het toegeven, een hele weg heeft afgelegd sinds You Got To Go There To Come Back.
En dan is er natuurlijk die stem, uw vriendin is er weg van en uw vriend is er jaloers op! Kelly Jones weet dat ook en zo kregen we een magistraal overdreven luister-naar-mijn-stem-interpretatie van Maybe Tomorrow. Geen akoestische gitaar maar een elektrische. Alleen Kelly, het publiek en de spotlight. Het was weer zon moment waarbij de tranen niet ver weg waren en dat je droomde dat dit liedje dagen kon duren. Maar ja, aan mooie verhalen komt snel een einde en na het gewoonlijke Thank you all for coming en we had a great night start Dakota, het derde en laatste bisnummer van de avond.
Een avond die weinig mensen onder het publiek zullen vergeten, zeker niet die vrouwen die begonnen te tieren wanneer Kelly ook maar n zucht gaf. Ook al waren er enkele technische problemen, die werden dan onmiddellijk vergeten door de verrassende swingende set.